Recensie Ruud Verhoeven op bundel ‘Dichterbij het Leven’

Op 26 maart 2022 overhandigde ik een exemplaar van mijn dichtbundel aan de Gulpense maatschappelijk werker, zanger, schrijver, toneelspeler en oud-wethouder Ruud Verhoeven tijdens een bijzondere lekkere Syrische lunch in restaurant Sha’aam te Nijswiller. Een bijzonder moment, een soort bezegeling van een vriendschap en samenwerking op literair en muzikaal gebied. In de bundel staan twee door Ruud gemaakte foto’s waarbij ik een gedicht schreef.
Twee dagen later plaatste hij zijn ervaring over dit moment op FB:

“DICHTERbij het leven en de dood” is de titel van een gedichtenbundel van Jacques Smeets. Ik kreeg zijn bundel zaterdag tijdens een lekkere ontspannen lunch bij Sha’aam. Jacques vertelde dat hij iedereen die bijdragen aan dit prachtige boek geleverd had, als persoonlijke dank een exemplaar cadeau wilde doen. Die ‘bijdragen’ bestaan dan vaker uit foto’s, tekeningen, beelden, teksten; het zijn inspiraties voor Jacques geworden om de beelden die het bij hém oproept te vangen in woorden.. Door die zaken vanuit een andere invalshoek te bekijken, zijn fantasie de vrije loop te laten, er een vertekenende spiegel voor te zetten of juist de rauwe werkelijkheid van wat hij ziet te beschrijven, ontstaat er een afwisselende combinatie van verhalen en beelden, die ons meeneemt op zijn reis langs leven en wereld. Soms onderhoudend, soms, zoals de titel aangeeft, letterlijk rond zaken van leven en dood.
Ik ken Jacques nu al wat jaren vanuit een toevallige ontmoeting in De Klimboom in Simpelveld. Zoals ik, fladderend langs allerlei aspecten van het leven, poog die vast te houden in lied en muziek, zo doet Jacques dat in zijn gedichten. Bij al onze ontmoetingen wisselen wij iets van onze werelden uit en genieten van wat de ander maakt, voelt en doet. Binnenkort mag ik met hem op tour bij wat presentaties van zijn bundel, een stukje met hem mee zwerven langs soms alledaagse aspecten van leven en dood die bijzonder worden, omdat hij ze opraapt en ze verpakt in mooi ‘
Ruud, heel veel dank voor deze mooie woorden’.

Recensie Jacques Giesbertz Dichterbij het Leven

Jacques Giesbertz uit Hoensbroek plaatste deze recensie over mijn dichtbundel ‘Dichterbij het Leven’ op zijn FB-pagina. Ik ben zeer onder de indruk en dankbaar, zowel voor de complimenten als voor de aangeboden uitdaging om te experimenteren met het gebruiken van minder zinnen voor mijn gedichten.. Ik zal dat zeker gaan proberen, immers elke uitdaging biedt nieuwe mogelijkheden.
Hier is de volledige tekst van de recensie:
‘In mijn nieuwe reeks Reezenzie. Een poging om boeken te koesteren.

Jacques Smeets schrijft gedichten. Zijn meest recente boek, vers van de pers, “Dichterbij het leven en de dood.” is een fraai vormgeven overzicht van impressies. Jacques loopt door de wereld. En dan begint het dichten. Zo stel ik me dat althans voor. Beelden van een kunstenaar of gewoon uit het leven gegrepen die Jacques aan het denken en dichten zetten. De foto’s van de wereld om hem heen en vooral ook van de vele kunstvoorwerpen die hem inspireren zijn zeker een verrijking van deze stevige bloemlezing.

Zijn gedichten lijken eenduidig. Maar dat is volgens mij schijn. Bijvoorbeeld in zijn gedicht Maskerade staat de volgende strofe, waarschijnlijk puur toeval op pagina 111.

‘als mijn hart lacht
vallen alle maskers af
is er geen plaats meer

voor een maskerade’

Ik overdenk het volgende. Bedoelt Jacques de maskers van anderen of van hemzelf? Ook de maskerade kan verschillende ladingen hebben. Het vrolijke carnaval of het al dagelijkse geestelijk verstoppertje spelen der mensen?

Jacques Smeets is een trouwe deelnemer aan onze maandelijkse poëziewandelingen, elke eerste zondag van de maand vanaf 11:00 uur, vanaf het witte kerkje in Mariagewanden. Als mensen hun gedichten maken en voordragen worden ze dichters en laten ze zichzelf zien. Ze ontbloten zichzelf. Dat klinkt wellicht wat vreemd want het gaat toch louter om een rijstebrij van regels en woorden en allerminst om minder kleren. Jacques is een kei in ontbloten. Ontwapenend en enthousiast maakt hij van ons en de dingen om ons heen pareltjes van beschouwing.
In de nieuwe reeks Reezenzie vraag ik me ook af of het anders kan. Of teksten anders begrepen kunnen worden. Uit welke context een boek komt. Of de schrijver zijn verhaal nog sterker, anders, scherper, duidelijker of creatiever kan verwoorden.

Bij Jacques vraag ik me af of hij de uitdaging aan wil tot het gebruik van minder zinnen. Gewoon als experiment. Eens kijken wat er dan gebeurt. Zonder het dichten door het leven te verlaten, dunkt me.’

©JacquesGiesbertz 24 maart 2022.’

Betrapt

Op zondag, 13 maart jl. op uitnodiging van medeorganisator/kunstenaar Jos Solberg uit Geleen de expositie ‘Reis door de tijd’ van tekenaar, schilder, etser en oprichter van ‘De Mheerse School – voor figuratief tekenen en schilderen’, Menno Balm uit Mheer, bezocht in het Museum van Valkenburg.
Een bijzondere expositie van tekeningen en schilderijen, waarbij de kunstenaar zich liet inspireren door antieke beelden, voorwerpen en architectuur uit oude steden in Italië, zoals Rome en Florence.
De tentoonstelling loopt nog t/m 14 mei 2022.
Voor meer informatie over Menno Balm, klik op:

Bij binnenkomst werd ik geraakt door dit schilderij. Geïnspireerd door zoveel schoonheid schreef ik het volgende gedicht:

Betrapt

een zacht windje verwaait
het zonlicht op de treden
de trap voert mij naar plekken
waarnaar mijn hart verlangt

ze vertellen over vroeger
over historische gebeurtenissen in
elkaar afwisselende oorlogszuchtige
en vredelievende tijden

het beklimmen van de trap
van laagste tot hoogste trede
maakt de machtsstrijd voelbaar
laat bloed opnieuw stromen

voor wie boven kwam
wachtte eer en glorie
voor wie beneden bleef
ellende en rampspoed

de trap als metafoor voor het leven
wij zien dat al lang niet meer
maar vechten wel nog steeds
voor de hoogste trede

getekend binnen het kader
van onze eindigheid
in een verwarde wereld
ik voel mij betrapt

Tekst: © Jacques Smeets 14-03-2022

Schilderij: © Menno Balm (Trap van de ‘Tempel van Poseidon’, Paestum 2020 olieverf op paneel 80×80 cm

Luisterboek

Luisterboek.

Stel je voor. Iemand is in het bezit van het binnenwerk van mijn dichtbundel. Hij gaat een week in z’n eentje op vakantie ergens in het buitenland en neemt dit binnenwerk mee.
Wat hij ermee doet?
Hij gaat de gedichten lezen, doorlezen, herlezen om ze vervolgens in te spreken voor een luisterboek. Een boek, bestemd voor blinden en slechtzienden, maar ook om het middels een ‘oortje’ te beluisteren tijdens een wandeling, of onderweg met de auto.
Ik hoef het me niet meer voor te stellen. De overeenkomst op basis van ‘no cure no pay’ is gesloten.
Vandaag vertrok de stem-acteur Rudolf Bijleveld met het binnenwerk van mijn dichtbundel ‘Dichterbij het leven en de dood’ naar een voor mij onbekende bestemming om zich tijdens een korte vakantie volledig te gaan concentreren op die mooie opdracht.
Zijn stem ken ik al, heb hem een paar keer telefonisch gesproken en ook een aantal luisterfragmenten uit eerdere ingesproken boeken. Voor mij heeft hij de perfecte stem om de gedichten in te spreken als ware hij ze aan het voordragen.

Ik ben zeer benieuwd naar zijn resultaat.

Recensie dichtbundel door Emile Beulen

Auteur, dichter en filmmaker Emile Beulen uit Schinveld, aan wie ik mijn dichtbundel recent persoonlijk heb overhandigd, liet mij weten de bundel met veel plezier te hebben gelezen. Ik ben erg dankbaar voor en trots op de door hem geschreven recensie:

Dag Jacques,
Na een aantal drukke dagen in verband met de filmopnames van mijn boek Stoffig Licht heb ik eindelijk tijd gevonden om jouw prachtig uitgevoerde dichtbundel te lezen. Dat heb ik met veel plezier gedaan!
In jouw inleiding tot de bundel geef je aan hoe we naar jouw gedichten moeten kijken. Wij mogen geen stilistische vormelementen verwachten en de inhoud van je prozaïsche gedichten is ondubbelzinnig. Er staat wat er staat. Je hebt je in de hele bundel gehouden aan deze ‘belofte’ en dat zullen veel lezers waarderen. Zeker zij die moeite hebben met de cryptische, voor velerlei uitleg vatbare poëzie die tegenwoordig door de ‘kenners’ wordt gekoesterd.

Als ik naar de thema’s in jouw gedichten kijk, in de eerste plaats natuurlijk leven en dood, maar ook tegenslag, teleurstelling, hoop, doorzettingsvermogen, jeugd en ouderdom, liefde en verwondering – om maar enkele te noemen – dan vermoed ik dat je tijdens je werk als blauwe diender, maar ook tijdens je ziekte, heftig met de emoties rondom deze thema’s geconfronteerd bent en dat ze nu een rijke inspiratiebron vormen voor het schrijven van gedichten. Ik stel me voor dat die bron nog lang niet opgedroogd is, getuige onder meer de geselecteerde regels uit het gedicht ‘Sporen’:

sporen tekenen mijn leven
mijn moed wordt beloond
ik ga op zoek naar ruimte
voor muziek, poëzie en beeld

vertrouwd en zelfzeker

Mijn vermoeden wordt nog versterkt door de volgende zinnen in het als autobiografisch op te vatten gedicht ‘De kleine filosoof’:

op zijn weg verzamelt hij woorden
aan de horizon wacht het schrijverschap
onvermoeibaar zal hij putten uit zijn rugzak
gevoelig zal hij de lezers weten te raken

tot in de kern van hun hart en ziel

Aan de belofte in de twee laatste regels heb jij je zeker gehouden!

Terzijde: na afloop van de laatste opnamedag, op weg naar huis, zag ik een tegengestelde overeenkomst tussen jouw en mijn literair werk. Mijn boek, geschreven in woorden, wordt nu vertaald naar beelden, naar film. Jij gaat uit van beelden, van foto’s, en vertaalt die naar woorden, naar gedichten. Met kunst kun je vele kanten op….

Beste Jacques,

ik wens je veel succes met je bundel ‘Dichterbij het leven en de dood’ die ongetwijfeld een brede lezersschare zal aanspreken.

Auteur van het boek ‘Stoffig Licht (2020)’, dat vertelt over het leven van een gezin uit Drenthe dat in de jaren ’50 van de vorige eeuw naar Zuid-Limburg verhuisde en waar de man, werkloos geworden in de Drentse veenkoloniën in de mijn gaat werken en probeert zich te schikken en aan te passen.

Boekhandel Krings Sittard

29 januari 2022.

De week van de Poëzie startte op 27 januari jl. gestart en liep tot 3 februari a.s.

Wat is er dan mooier en vet cool dat jouw gedichtenbundel ‘Dichterbij het leven en de dood’ één dag na de start van deze bijzondere week in de boekenwinkel van Wim Krings te Sittard wordt aangeprezen.

Daar ligt hij, geflankeerd door een dikke bundel van dertig eeuwen Chinese poëzie door Wilt L. Idema (dit zal schrijfster van het voorwoord in mijn bundel Lulu Wang zeer plezieren), het Leven is zo eenzaam niet door Lévi Weemoedt en ‘Op de schouders van Reuzinnen’ uit de serie PLINT, gedichten voor kinderen van 6 tot 106.

Ik ben trots, apetrots en dank Wim Krings voor zijn enthousiasme waarmee hij mijn bundel verwelkomde en opnam in zijn boekhandel. Voor mij het teken om andere boekhandels te benaderen.

Gespot door Jacques Giesbertz, de man die bijna 2 jaar geleden het initiatief nam om elke eerste zondag van de maand een poëziewandeling te organiseren vanaf de witte kerk van Mariagewanden (Hoensbroek) en waar ik onderweg voordroeg.

Mocht je belangstelling krijgen in de bundel, kijk dan maar eens op mijn website: https://deblauwediender.nl/bestellen-dichterbij-het…/

Emile Beulen. Overhandiging bundel

25 januari 2022

Wonderbaarlijk!

Op bezoek bij auteur Emile Beulen Schrijver van ‘Stoffig Licht’, zijn debuutroman die vertelt over het mijnwerkersleven in de Zuid-Limburgse kolonie, midden vorige eeuw. Een prachtige roman overigens, welke ik zeer aanbeveel. Momenteel wordt er hard aan gewerkt om dit boek te verfilmen.

Emile kende ik nog niet persoonlijk. Over zijn leven wist ik nauwelijks iets. Hij bestelde mijn gedichtenbundel en vroeg expliciet of ik het boek aan hem persoonlijk zou willen komen aanreiken.

Bij hem thuis zag ik dat er grenzend aan zijn huis een kunstgalerie was gevestigd, met de naam ‘GalerieRiet’ Na een hartelijk welkom door Emile en een eerste kennismaking, vroeg ik hem van wie de Galerie hiernaast was. ‘Van Riet, mijn huidige partner’, zei hij. Ik vroeg naar de achternaam van Riet.
‘Toussaint’ antwoordde Emile. ‘Riet Toussaint uit Margraten?’ reageerde ik direct? Jawel, klopt. Wat opmerkelijk, zei ik, in de bundel staat een kunstwerk van Riet met een gedicht van mij ernaast. Het gedicht draagt de zeer toepasselijke titel: ‘Toekomst’
Je begrijpt wel, dat dit een wonderbaarlijk moment was, hé? Bij het zien van foto en gedicht in de bundel, zei hij: ‘Dit heeft zij gemaakt voor de geboorte van ons kleinkind.’

Emile vertelde dat zijn vrouw Marjo een aantal jaar geleden was overleden en dat Riet zijn huidige levenspartner was. Vervolgens werd mijn gedichtenbundel samen met Riet doorgenomen en daaruit bleek dat deze een hele diepe indruk op beide maakte. Emile vertelde dat hij ook een gedichtenbundel had gemaakt. Een hommage aan zijn overleden vrouw.

De titel: ‘Voorbij het brakke water’.

Op de achterflap lees ik de veelzeggend woorden:
‘Zij loven de liefde die geen einde weet. En troosten de treurnis die tot stervens toe vecht. Ze zijn Marjo.’
Dit bijzondere bezoek met een wonderbaarlijk karakter was voor mij het ultieme bewijs hoe kunst verbindt, maar ook hoe betekenisvol het maken van kunst voor de mens kan zijn.
Het biedt altijd weer perspectief voor de toekomst. Zowel dichtbij het leven als de dood.

Hoe licht of zwaar het verleden ook is geweest.

Dit bezoek zal zeker niet het laatste zijn geweest.

 

Overhandiging bundel aan Wim Cremers Stein

18 januari 2022.

Wim Cremers, voor velen nog bekend als de presentator op de inmiddels niet meer bestaande regionale zender TV Limburg, liet mij weten dat hij graag een exemplaar van mijn gedichtenbundel wilde ontvangen. Aangezien hij binnen 25 km afstand van mij woont, bood ik aan om het boek persoonlijk aan hem te komen overhandigen. Daar ging hij spontaan op in en zo kwam het tot een hele mooie, warme en gespreksvolle ontmoeting in Huize Cremers. Een dag later stond de volgende tekst met foto’s op zijn account.
‘Recent werd er in Huize Cremers te Stein een koekje bij de koffie geserveerd. Waarom? Omdat de dichter Jacques Smeets zijn nieuwe bundel ‘Dichterbij het leven (en de dood)’ live in Stein kwam aanreiken. Ik voelde mij zeer vereerd. Zulks had zeker ook te maken met mijn (gezonde portie) ijdelheid. Bij zijn gedicht ‘Verbondenheid’ werd Jacques immers geïnspireerd door een foto die kunstfotografe © Myriam van Schoubroeck ooit in Berlijn van mij maakte.
Foto én gedicht zijn in de bundel opgenomen. Uiteraard beveel ik deze mooie publicatie dan ook (zónder schroom) warm bij U aan. Jacques, bedankt en hulde!’

Wim, bedankt voor de gezellige ontvangst en de warme woorden. Ik wens jullie, dus ook Myriam, van harte een prachtige reis door het gedichte verhalenlandschap toe. Zoals jij zegt en ook hier op foto laat zien, trof jij jezelf daarin aan, in gedachten verzonken, maar wel in verbondenheid samen met een schitterend kunstwerk zittend op de kademuur langs de Spree in Berlijn.
Zo zie je maar, zonder het te weten, landde jij zomaar vanuit mijn creatieve geest in deze gedichtenbundel.

Inferno in Oekraïne

Inferno in Oekraïne

De leider gaf het ultieme teken
ontstaan uit haat tegen het westen
zijn troepen gehoorzamen gedwee
er is immers geen andere optie
de lopen van hun tanks spuwen vuur
de vijand moet worden verdreven
uit het door Poetin gedroomde land

Helikopters vullen het luchtruim
meedogenloos vallen de bommen
slaan mortieren in de gebouwen
soldaten sterven in het harnas
aangemeten door die andere leider
ook hij droomt van een land
waar de vijand niet thuis hoort

Vuurtongen zoeken hun weg
in de kapotgeschoten huizen
burgers meesleurend in de dood
niets en niemand ontziend
vriend of vijand doet er niet toe
hun lichamen verdwijnen voorgoed
in dit crematorium van oorlog

Dromen van angstige burgers
zullen nooit meer uitkomen
hun leiders roepen slechts op
om de vijand te verdrijven
als beloning wacht het heldendom
dat is wat hun leider belooft
wapens worden verdeeld en geladen

Mijn woorden zullen het
niet overleven in deze hel
ik probeer slechts te beschrijven
wat ik zie en voel bij deze oorlog
mijn woorden kunnen nooit weergeven
wat de mensen daar op de vlucht
ondergaan in dit helse inferno

Tekst: © Jacques Smeets
Website: www.deblauwediender.nl

Schilderij: © Alfons Smeets Schin op Geul