Koppelmenu

Koppelmenu

onvoorwaardelijke liefde is
een recept voor een menu van het leven
jeugd en opvoeding als voorgerecht
relatie, gezin en werk als hoofdgerecht
aftakeling en einde het nagerecht

ingrediënten zijn in elk menu anders
er wordt eindeloos gekoppeld
plannen gesmeed voor de toekomst
die de horizon dichterbij halen
immers het einde is altijd in zicht

hoofdbestanddeel is liefde
voor elkaar en voor de ander
maar vooral ook voor jezelf
zoals je bent en wilt zijn
ons dagelijks brood

als het nagerecht smakeloos wordt
wanneer het lijkt op plumpudding
alles door elkaar gaat lopen
ingrediënten niet meer worden herkend
de chaos niet meer is te overzien

ja, dan wordt de tafel afgeruimd
resten verdwijnen ongemerkt in de kliko
er wordt nog slechts ontkoppeld
het overheerlijke menu van het leven
verdwijnt in luiers en ongemak

pas dan zien we de ware liefde
hoe onvoorwaardelijk deze is
de koppeling van twee levensmenu’s
krijgt zodoende de mooiste betekenis
die van onvoorwaardelijke liefde

Tekst: © 2020Jacques Smeets
Foto: © Cover boek Koppelmenu van Sjef Leenen.

EU- Parlementslid thuis op bezoek

Een maandje of 4 geleden werd ik door Tweede Kamerlid Chris van Dam (CDA) uitgedaagd om ‘n keer een dag in Brussel op te trekken met Europarlementariër Jeroen Lenaers uit Weert (CDA) om zodoende een inkijkje te krijgen in de werkzaamheden van deze politicus. Aanleiding voor Chris van Dam was een min of meer kritisch bericht over het EU-parlement dat ik op LinkedIn had geplaatst.

Het Kamerlid van Dam zorgde voor het eerste contact en vervolgens werd e.e.a gecommuniceerd met een persoonlijk medewerker van Jeroen Lenaers. Er werd een mogelijke datum geprikt voor dat bezoek in Brussel. Een LinkedIn contact wilde ook graag mee naar Brussel. Ook dat werd geregeld. Wij moesten echter voor een definitieve afspraak wachten op informatie over invulling van die dag totdat de agenda bekend was. Er waren immers verkiezingen geweest en er moest nog een nieuw parlement worden samengesteld. Na dit bericht ontvingen wij echter geen informatie meer.

Ik zal hier verder niet uitweiden over wat er is gebeurd, maar feit is wel dat ik ongeveer een week geleden werd gebeld door Jeroen Lenaers. Om de kwestie uit te spreken wilde hij graag bij mij thuis op bezoek komen. Voor mij was daartoe geen enkel beletsel en zo kwam het dat deze Europarlementariër bij ons aan tafel zat.

Het werd een open en oprecht mooie ontmoeting en gesprek. De kwestie over het niet doorgaan van het bezoek in Brussel werd uitgepraat en Jeroen stelde voor om een nieuwe afspraak te maken om samen met mijn vrouw naar het Europarlement te komen, daar samen te lunchen om vervolgens twee tot drie uur met hem op te trekken. Dat gaan we doen.

Blauwe en bezield

Recent las ik een column van Ruud Verhoeven uit Gulpen. Hij begon zijn artikel met de zin: ‘Ik heb geen verstand van Recht’.
Hij eindigde de column, welke hij altijd schrijft vanuit een vrouwelijk persoon, genaamd Françoise, als volgt:
‘Toen afgelopen week die vuurwapengevaarlijke verdachte, die een levenslange straf boven het hoofd hing, zijn enkelbandje doorknipte, toen ie daarvoor naar de rechtbank moest, knapte er voor de zoveelste keer iets in me. Ik was boos. Zó boos dat ik dat er volgende week over doorga. Sommige dingen krijg je in één verhaaltje niet Recht.’

Ik kon mij de boosheid goed voorstellen.
In mijn boek ‘De Blauwe Diender’ schreef ik onderstaand hoofdstuk ‘Blauw Bezield’. Dat vertelt over hoe ik van een jongen van 18 jaar, die weinig wist over (juridische) Recht, door te kiezen voor het politieberoep, evolueerde naar iemand die uiteindelijk heel veel kon vertellen over hoe Recht recht kan zijn, maar ook hoe krom Recht soms kan zijn.

Hier volgt het hoofdstuk:
Lees verder →

De zin van ziekzijn

‘Het medische establishment is verworden tot een belangrijke bedreiging van onze gezondheid’
Die zin las ik in een artikel van columnist Bert Keijzer in Trouw. Hij berichtte over de dubieuze rol van de farmaceutische industrie in ons leven. In het artikel worden enkele voorbeelden gegeven van het beschadigende effect van de moderne geneeskunde op onze gezondheid en dat door artsen uitgevoerde activiteit niet altijd leiden tot substantiële gezondheidswinst. Het gaat om toestanden die normaal zijn, maar die door medische bemoeienis tot ziekelijk worden bestempeld, waarna maatregelen volgen waar betrokkenen niets mee opschieten.
Bijvoorbeeld overgangsklachten: Een normaal verschijnsel waartegen allerlei niet onschadelijke medicijnen werden voorgeschreven zonder veel resultaat. Ander voorbeeld: het DSM-circus. DSM is het diagnostisch begrippenstelsel dat de psychiater hanteert. Daar zijn nogal wat diagnoses aan toegevoegd omdat de farmaceutische industrie pillen wil slijten.

Lees verder →

Een paar maanden werd ik benaderd door journalist Ron Buitenhuis van Dagblad De Limburger. Hij wilde mij graag interviewen voor zijn rubriek ‘Levenslijn en’ in de bijlage Horizon, welke op zaterdag bij de krant is gevoegd. Hij had op Internet van alles over mij gelezen en vond het meer dan voldoende voor een interview. Daartoe kwam hij bij me thuis. Dat duurt wel een paar uurtjes, zei hij. Voor mij geen probleem. Het werd een boeiend gesprek van 2½ uur dat uitmondde in het interview zoals je dat hier kan lezen (voor zover je natuurlijk geen krant hebt).
Ik ben er blij mee en intussen krijg ik uit allerlei (onverwachte) hoeken en gaten hartverwarmende reacties. Mijn verhaal zou zomaar door heel veel politiemensen verteld kunnen worden. Daarin zullen veel overeenkomsten en verschillen zijn, maar herkenning zal vooral liggen bij de (oud)collega’s uit mijn generatie.

Lees verder →

De Zwakste Schakel

De zwakste schakel

wees niet bang voor je zwakte
iedereen heeft wel eens zo’n moment
waarop je denkt, ik hou het niet meer

ik werd ingehuurd om de eenheid te behouden
in de keten van schakels in de ketting
mijn houvast vind ik in de weidepalen

ook zij vormen een schakel in een keten
af en toe legt er eentje het loodje
is niet erg, dat overkomt ons ook

knopen zijn in me gelegd
opdat ik in alle opzichten sterk blijf
de eindjes aan elkaar kan knopen

mocht jij de zwakste zijn van het stel
zijn er aan het eind altijd reserves
totdat ook zij het einde naderen

wees niet bang voor je zwakte
ik houd de vorst ver bij je vandaan
zodat je niet omgeven bent met kilte

een mensenketen is ook niet altijd warm
afkeer en toenadering vormen de eenheid
ook al valt er iemand uit de band

samen creëren wij samenhang
opdat wij bestaansrecht verkrijgen
en zelfs de palen overeind houden

zij staan met hun poten in de klei
om elke schakel in jouw ketting
en alle in mij gelegde knopen

te laten voelen dat zij erbij horen
wij zijn allemaal even goed
zelfs de zwakste schakel.

Foto: ©Fons Verhoeve Stein
Tekst: © Jacques Smeets Elsloo

Moederliefde

Moederliefde

kom, lieve kinderen
kom hier, bij mama
hier is het goed
hier ben je veilig

ik waak over jullie
zolang ik leef
ook al ben je dood
ik hou je vast, voor altijd

vrees niet voor het leven
wees niet bang voor de dood
wees niet bang voor jezelf
heb jezelf lief, zoals ik je lief heb

liefde past niet in woorden
liefde is een diep gevoel
ontstaat in jouw ziel
zonder letters en zinnen

voel mijn handen om je heen
de tastbare bescherming
ontstaan uit de oermoeder
zoals het hoort te zijn

in de natuur heel gewoon
daar is geen denken
daar is slechts intuïtie
die de mens verloor

daar zijn geen woorden
letters vallen als bladeren
uit de rijk gevulde bomen
voeden de aarde, het leven

de mens voedt zich met aarde
hij vormt de woorden
en spreekt over liefde
moederliefde, gegeven door de aarde

kom lieve kinderen,
mijn intuïtie leeft voort
in jullie, levend en dood
moederliefde is er altijd

laat je omarmen door deze liefde
en voel je veilig in die armen
ik zal jullie beschermen
zoals dat een moeder betaamt

© Beeld: Cel Lemmens Spaubeek
© Tekst: Jacques Smeets Elsloo

In het oog van de beschouwing

niet zomaar zwart en wit
vele tinten grijs bieden contrast
aan figuren en kronkels

is het de kronkeling van een rivier
of zijn het de grillige kusten
die dit beeld lijken te tonen

zijn het dierlijke vormen
creëren botten en bloedbanen
een landschap voor gewillig vlees

bespieden buitenaardse ogen ons
ver weg buiten de dampkring
je weet het niet, vul maar in

niemand weet het precies
behalve het spiedende oog
dat zich een beeld vormt

gebruik maakt van oculair,
objectief en diafragma
de belichting zorgt voor het contrast

de beschouwer ziet wellicht
iets van zichzelf of van de wereld
in dit kronkelende tafereel

de stilzwijgende schoonheid
overrompeld mijn fantasie
in het oog van de beschouwing

Foto: ©Ronald Smeets
Tekst: © Jacques Smeets

En dan is het Kerstmis

Nieuwsberichten over een doodgestoken vrouw in Hengelo, een man in Breda, die zwaar gewond raakte bij het afsteken van een illegale vuurwerkbom, over Angela de Jong (tv-recensent, die hoofdzakelijk over anderen spreekt) die getergd is omdat Gordon haar kinderen noemt in reactie op een recensie van haar, gaan vooraf aan de traditionele Urbi et Orbi zegening door paus Franciscus.
In de toespraak van de paus hoor ik ontelbare keren het woord ‘liefde’ passeren, terwijl hij daar tussendoor een oneindige opsomming noemt van oorlog en geweld, conflicten tussen mensen, landen, organisaties, van onverdraagzaamheid op de wereld, van bedreiging van onze zelf ingerichte en ontwikkelde economische, ecologische en sociale systemen en van de enorme stroom van vluchtelingen. 

Lees verder →

Afscheid nemen doet pijn

Afscheid nemen doet pijn en tegelijkertijd heeft het ook iets moois.
Twee weken geleden plaatste ik bijgaande foto van de emotionele ontmoeting van mijn wandelvriend Nico en ik met kunstenares Jacqueline van Putten in haar atelier op Rolduc te Kerkrade. Het ziekteproces was intussen zover gevorderd dat het levenseinde in zicht kwam. Precies een week later, op woensdag, 4 december 2019, overleed mijn goede vriend.

 

 

Lees verder →