Luisterboek

Luisterboek.

Stel je voor. Iemand is in het bezit van het binnenwerk van mijn dichtbundel. Hij gaat een week in z’n eentje op vakantie ergens in het buitenland en neemt dit binnenwerk mee.
Wat hij ermee doet?
Hij gaat de gedichten lezen, doorlezen, herlezen om ze vervolgens in te spreken voor een luisterboek. Een boek, bestemd voor blinden en slechtzienden, maar ook om het middels een ‘oortje’ te beluisteren tijdens een wandeling, of onderweg met de auto.
Ik hoef het me niet meer voor te stellen. De overeenkomst op basis van ‘no cure no pay’ is gesloten.
Vandaag vertrok de stem-acteur Rudolf Bijleveld met het binnenwerk van mijn dichtbundel ‘Dichterbij het leven en de dood’ naar een voor mij onbekende bestemming om zich tijdens een korte vakantie volledig te gaan concentreren op die mooie opdracht.
Zijn stem ken ik al, heb hem een paar keer telefonisch gesproken en ook een aantal luisterfragmenten uit eerdere ingesproken boeken. Voor mij heeft hij de perfecte stem om de gedichten in te spreken als ware hij ze aan het voordragen.

Ik ben zeer benieuwd naar zijn resultaat.

Boekhandel Krings Sittard

29 januari 2022.

De week van de Poëzie startte op 27 januari jl. gestart en liep tot 3 februari a.s.

Wat is er dan mooier en vet cool dat jouw gedichtenbundel ‘Dichterbij het leven en de dood’ één dag na de start van deze bijzondere week in de boekenwinkel van Wim Krings te Sittard wordt aangeprezen.

Daar ligt hij, geflankeerd door een dikke bundel van dertig eeuwen Chinese poëzie door Wilt L. Idema (dit zal schrijfster van het voorwoord in mijn bundel Lulu Wang zeer plezieren), het Leven is zo eenzaam niet door Lévi Weemoedt en ‘Op de schouders van Reuzinnen’ uit de serie PLINT, gedichten voor kinderen van 6 tot 106.

Ik ben trots, apetrots en dank Wim Krings voor zijn enthousiasme waarmee hij mijn bundel verwelkomde en opnam in zijn boekhandel. Voor mij het teken om andere boekhandels te benaderen.

Gespot door Jacques Giesbertz, de man die bijna 2 jaar geleden het initiatief nam om elke eerste zondag van de maand een poëziewandeling te organiseren vanaf de witte kerk van Mariagewanden (Hoensbroek) en waar ik onderweg voordroeg.

Mocht je belangstelling krijgen in de bundel, kijk dan maar eens op mijn website: https://deblauwediender.nl/bestellen-dichterbij-het…/

Emile Beulen. Overhandiging bundel

25 januari 2022

Wonderbaarlijk!

Op bezoek bij auteur Emile Beulen Schrijver van ‘Stoffig Licht’, zijn debuutroman die vertelt over het mijnwerkersleven in de Zuid-Limburgse kolonie, midden vorige eeuw. Een prachtige roman overigens, welke ik zeer aanbeveel. Momenteel wordt er hard aan gewerkt om dit boek te verfilmen.

Emile kende ik nog niet persoonlijk. Over zijn leven wist ik nauwelijks iets. Hij bestelde mijn gedichtenbundel en vroeg expliciet of ik het boek aan hem persoonlijk zou willen komen aanreiken.

Bij hem thuis zag ik dat er grenzend aan zijn huis een kunstgalerie was gevestigd, met de naam ‘GalerieRiet’ Na een hartelijk welkom door Emile en een eerste kennismaking, vroeg ik hem van wie de Galerie hiernaast was. ‘Van Riet, mijn huidige partner’, zei hij. Ik vroeg naar de achternaam van Riet.
‘Toussaint’ antwoordde Emile. ‘Riet Toussaint uit Margraten?’ reageerde ik direct? Jawel, klopt. Wat opmerkelijk, zei ik, in de bundel staat een kunstwerk van Riet met een gedicht van mij ernaast. Het gedicht draagt de zeer toepasselijke titel: ‘Toekomst’
Je begrijpt wel, dat dit een wonderbaarlijk moment was, hé? Bij het zien van foto en gedicht in de bundel, zei hij: ‘Dit heeft zij gemaakt voor de geboorte van ons kleinkind.’

Emile vertelde dat zijn vrouw Marjo een aantal jaar geleden was overleden en dat Riet zijn huidige levenspartner was. Vervolgens werd mijn gedichtenbundel samen met Riet doorgenomen en daaruit bleek dat deze een hele diepe indruk op beide maakte. Emile vertelde dat hij ook een gedichtenbundel had gemaakt. Een hommage aan zijn overleden vrouw.

De titel: ‘Voorbij het brakke water’.

Op de achterflap lees ik de veelzeggend woorden:
‘Zij loven de liefde die geen einde weet. En troosten de treurnis die tot stervens toe vecht. Ze zijn Marjo.’
Dit bijzondere bezoek met een wonderbaarlijk karakter was voor mij het ultieme bewijs hoe kunst verbindt, maar ook hoe betekenisvol het maken van kunst voor de mens kan zijn.
Het biedt altijd weer perspectief voor de toekomst. Zowel dichtbij het leven als de dood.

Hoe licht of zwaar het verleden ook is geweest.

Dit bezoek zal zeker niet het laatste zijn geweest.

 

Overhandiging bundel aan Wim Cremers Stein

18 januari 2022.

Wim Cremers, voor velen nog bekend als de presentator op de inmiddels niet meer bestaande regionale zender TV Limburg, liet mij weten dat hij graag een exemplaar van mijn gedichtenbundel wilde ontvangen. Aangezien hij binnen 25 km afstand van mij woont, bood ik aan om het boek persoonlijk aan hem te komen overhandigen. Daar ging hij spontaan op in en zo kwam het tot een hele mooie, warme en gespreksvolle ontmoeting in Huize Cremers. Een dag later stond de volgende tekst met foto’s op zijn account.
‘Recent werd er in Huize Cremers te Stein een koekje bij de koffie geserveerd. Waarom? Omdat de dichter Jacques Smeets zijn nieuwe bundel ‘Dichterbij het leven (en de dood)’ live in Stein kwam aanreiken. Ik voelde mij zeer vereerd. Zulks had zeker ook te maken met mijn (gezonde portie) ijdelheid. Bij zijn gedicht ‘Verbondenheid’ werd Jacques immers geïnspireerd door een foto die kunstfotografe © Myriam van Schoubroeck ooit in Berlijn van mij maakte.
Foto én gedicht zijn in de bundel opgenomen. Uiteraard beveel ik deze mooie publicatie dan ook (zónder schroom) warm bij U aan. Jacques, bedankt en hulde!’

Wim, bedankt voor de gezellige ontvangst en de warme woorden. Ik wens jullie, dus ook Myriam, van harte een prachtige reis door het gedichte verhalenlandschap toe. Zoals jij zegt en ook hier op foto laat zien, trof jij jezelf daarin aan, in gedachten verzonken, maar wel in verbondenheid samen met een schitterend kunstwerk zittend op de kademuur langs de Spree in Berlijn.
Zo zie je maar, zonder het te weten, landde jij zomaar vanuit mijn creatieve geest in deze gedichtenbundel.

Samen op weg naar het Evoluon

De meesten onder ons zullen zich het Evoluon te Eindhoven herinneren als die ‘vliegende schotel’ waar allerlei technieken konden worden bekeken, waar je als kind hier en daar kon experimenteren en waar vooral allerlei technische producties van Philips werden geëxposeerd. Beeldbellen was een nieuwtje, maar ook de wasautomaat of de afwasmachine.

Nadat al die technieken waren ingehaald door modernere ontwikkelingen, raakte het Evoluon uit de tijd en in de vergetelheid. Het was zelfs vele jaren gesloten, totdat er vanwege de nieuwe technologische ontwikkelingen een congrescentrum omheen werd gebouwd. Nu is het zover dat ook de ‘vliegende schotel’ wordt gereanimeerd. Er zijn plannen in de maak.

De Poëzieclub Eindhoven was op zoek naar een nieuwe, geschikte plek om haar maandelijkse bijeenkomsten te organiseren. Voorzitter, tevens dichter Hans Marijnissen, kreeg het voor mekaar.

Op zondag, 20 februari 2022, was het zover.
Het werd een druk bezochte, gezellige, enerverende middag, waarbij enkele tientallen dichters hun voordrachten hielden en waarnaar intensief en zeer aandachtig werd geluisterd.

Ik had de eer om voor het eerst een paar gedichten voor te dragen uit mijn eerste bundel (Dichterbij het Leven en de dood). Het thema van de middag was ‘Thuislozen’. In mijn bundel staan enkele gedichten die dit thema aanraken, zoals het gedicht ‘Samen op Weg’ bij een foto van Maaike Schauer uit Maastricht.

Het Eindhovens Dagblad was aanwezig om binnenkort een mooi artikel over dit bijzondere evenement te plaatsen.

Samen op weg

de een voorwaarts
de ander achterwaarts
of is het omgekeerd?

samen onderweg
verbonden door liefde
voor eeuwig bij elkaar

samen onderweg
de band zal nooit breken
ook al scheiden zich wegen

samen onderweg
vluchtend voor oorlog
op zoek naar genegenheid

samen onderweg
een warm huis of een koud kamp
ver van huis of dichtbij

samen onderweg
of gewoon aan de wandel
aangespoord door liefde

samen onderweg
twee richtingen verenigen zich
vasthouden en loslaten

samen onderweg
kijk vooruit
kijk achteruit

samen onderweg
zie hier en nu
zo is het en niet anders

Samen op weg

Foto: © Maaike Schauer Maastricht

 

Eerste gedichtenbundel

Nog even en dan ligt hij bij ons op tafel. Mijn eerste gedichtenbundel. Een selectie van 70 gedichten uit mijn hele oeuvre en bij 75 gedichten staat een betekenisvolle foto, waarop ik mijn creatieve gedachten op botvierde. En voorzien van een indrukwekkend voorwoord door schrijfster Lulu Wang, met wie ik al een jaar of 8 bevriend ben.
Het manuscript ligt bij de drukker in Groningen en naar verwachting zal de bundel begin januari gedrukt zijn.
Hier zijn alvast de inleiding en een foto van de buitenkant.

Inleiding.

Gedurende mijn werkzame leven als politieman was ik gewend om in ambtelijke taal te spreken en te schrijven. Immers, alles wat binnen het justitiële bereik van mijn beroep lag, moest nauwgezet worden vastgelegd in processen-verbaal. In die 43 jaar heb ik er duizenden gemaakt.
Het was derhalve een hele openbaring voor mij toen ik ongeveer vijftien jaar geleden autobiografisch begon te schrijven en te spreken over het politieberoep, over mijn leven als politieman. Ik duldde geen fictie binnen dit kader, aangezien mijn politieleven niet bestond uit fictie maar uit een keiharde realiteit van het beroep.

In diezelfde periode gaf ik stapsgewijs en in eerste instantie nog in bescheiden vorm toe aan de innerlijke drang om poëzie te schrijven. In mijn boeken plaatste ik gedichten welke direct betrekking hadden op de inhoud van de boeken, op de beleving van mijn beroep en het leven. Ter illustratie gebruikte ik voornamelijk schilderwerk van mijn broer Alfons.
Na mijn herstel van een zware ziekte en operatie in 2017 nam de behoefte toe aan het schrijven van gedichten. Ik liet me daarbij altijd leiden door mijn gevoel en vanuit het hart.

Poëzie kent in wezen geen grenzen. Iedere poëet schrijft in een eigen(zinnige) taal. Het is in mijn geval een uiting van de gemoedstoestand van het moment dat het gedicht werd geschreven. Het kijken naar een foto van een kunstwerk, mensen, gebeurtenissen of de ontmoeting met mensen, de eigen ervaring van gebeurtenissen, de beleving van de natuur, gedachten over leven en dood, maar ook simpele dagdagelijkse zaken, vrolijke of serieuze gesprekken, zijn voor mij aanmoedigingen en inspiraties om een gedicht te schrijven. Zij vormen a.h.w. een symbiose met mijn gemoedstoestand van het moment waarop de confrontatie plaatsvindt of als ik het gedicht schrijf.

Mijn poëzie heeft niet de pretentie om esthetische en ritmische eigenschappen van taal zoals het regelmatig afwisselen van beklemtoonde en onbeklemtoonde lettergrepen te benadrukken. Ook niet om betekenissen over te brengen ter aanvulling, vervanging of ondermijning van de prozaïsche, ogenschijnlijke letterlijke betekenis. In mijn poëzie gebruik ik wel regelmatig metaforen en houd ik de lezer soms een spiegel voor. De gedichten zijn beschouwend. Ik kom met mijn woorden en beelden als het ware steeds dichterbij de kern van het verhaal: mijn leven, hét leven en de dood. Vandaar de titel ‘Dichterbij het Leven en de dood’.

Jacques Smeets

Poëzie in Beeld

Op 19 augustus 2021 ben ik, samen met een vriend, naar Eindhoven gereden om bij de voorzitter van de Poëzieclub Eindhoven, Hans F. Marijnissen, de gedichtenbundel ‘Poëzie verbeeld’ in ontvangst te nemen.

‘Poëzie verbeeld’ is een bundel van 125 gedichten, geschreven door 72 dichters, waaronder ondergetekende. De bundel is voortgekomen uit een collectief van de Poëzieclub Eindhoven en fotograaf Luuk den Hartog uit Eindhoven (http://www.luukdenhartog.nl/). Nadat de 125 gedichten door de dichters waren ingezonden, heeft Luuk den Hartog met heel veel geduld en passie, bij elk gedicht een foto uit zijn eigen oeuvre geplaatst. Daarbij volgde hij telkens zijn intuïtie bij het lezen van de gedichten.

Ik diende twee gedichten in en bij beide plaatste Luuk prachtige en zeer treffende foto’s.

De bundel is werkelijk een juweeltje geworden en zal bij ons in huis een prominente plaats krijgen zodat hij regelmatig ter hand kan worden genomen om ons te laven aan geweldige en vooral veelzijdige dichtkunst. Voor mij is het een hele eer dat mijn gedichten in deze unieke bundel zijn opgenomen. Het werd een bijzonder boeiend en tevens gezellig treffen bij Hans thuis. Een welgemeend dankjewel voor de gastvrijheid, ook aan diens echtgenote Annemarie.

Dat poëzie verbindt lijkt een cliché, maar als je er daadwerkelijk mee bezig bent, is het een hartverwarmende en inspirerende ervaring. Zeker als je vervolgens resultaten in de vorm van de gedichtenbundels daadwerkelijk voor je op tafel hebt liggen.

Voor geïnteresseerden staan hieronder een drietal nuttige links.

Fotograaf Luuk den Hartog

Poëzieclub Eindhoven

Hans F. Marijnissen

World trip of a painting

The year is 1994.

My brother Alfons, a painter from the South Limburg village of Elsloo, rummages through his photo material that he has collected during his painter’s life until then. He is looking for a motif for a new painting to be made. His eye falls on a black and white photo and a color photo of Huize De Koekamp in Oud-Geleen. The black and white photo was taken many years ago by his father, he took the color photo himself.

Alfons imagines himself back in time when his father regularly talked about Huize De Koekamp. how he lived there with his parents in the coach house and that he was pampered by Lady Haan. Grandpa Smeets worked at Huize De Koekamp as a kind of handyman. He was a contractor by trade and knew how to maintain such a large building. The lady, who lived in the building from 1902, was childless and spoiled the contractor’s son as if it were her own. She was so fond of the boy back then that she decided one day to donate his father, the contractor, a piece of land on Bergstraat of about 2000 m2 and a sum of money. The property was only a few hundred meters away from De Koekamp.With that money he had to build a house on that plot and their child would later inherit house and land. This happened and the house at Bergstraat 6 in Oud-Geleen became a fact. Father married Mia Stevens and that resulted in a complete eleven of children.

Alfons was born as the fourth child in that house behind the railway. He regularly visited Huize De Koekamp and gazed at the beautiful paneling and many rooms and corridors. He decides to use the two photos to make a painting of Huize De Koekamp. He muses on the harsh winter of 1963 and decides to incorporate it into the painting. The snow has cleared the field, after weeks of covering the landscape with a white sheet. The tops of the trees show that they had to bear the heavy snow for a long time. They humbly bend forward, before turning straight back to the approaching spring sun after a while.
The painting has been part of his collection for a number of years and moves to his new studio / gallery in Valkenburg a / d Geul, Art Gallery AS. There it will be given a prominent place on one of the many walls in the beautiful and especially large building in the tourist town.

In 1996 a visitor enters his gallery and buys the painting. He says that it is intended as a gift for a woman who lives in New York, but originally comes from Geleen and knows Huize De Koekamp well. That person is celebrating their 40th anniversary in New York and such an occasion should of course be a very appropriate gift, said the buyer. The man then personally takes the painting to New York. There it is admired by the woman for years. The painting fills her with emotions. Then she dies and Alfons learns from the first buyer that the painting is returning to the Netherlands. The son of the original purchaser receives it as a gift and in that house it is also received and cherished with open arms. At some point, a couple visits that son. They do not hide how beautiful they think the painting is. The owner decides to give the work to this couple as a present on the occasion of their wedding.

A few years later, the generous donor of the painting suddenly dies. The couple is deeply impressed by this and because of those emotions they no longer want the painting at home. It reminds them too much of the deceased. They had heard from the giver that the maker of the painting was open to an exchange of his sold paintings. On the back of the painting they find a business card of Alfons with his name and telephone number. However, the latter appears to be the old number from Elsloo. They search for Alfons Smeets via Google and there they find his website with the current address and telephone number. Contact is quickly made and Alfons does what he has been doing for years. The canvas is exchanged for a painting of your choice. It will be a tulip field. Everyone is happy and delighted.

We arrived in the year 2010, 16 years after Alfons let his brushes and paint do the work on the canvas. The painting is again on the wall at Alfons. The world tour, which started in 1996, ended via New York and various places in the Netherlands with its maker in Valkenburg a / d Geul. The painter does not have to travel the world to be there. For years it was viewed, admired and loved with great attention and nostalgia. It was bought, given away twice as a gift on special occasions, mourned for the death of one of the generous donors, and eventually exchanged for a tulip field.

In 2015, it still finds peace on the wall of its originator, but now in its new residence in Schin op Geul. There it waits quietly for a new admirer. Who knows, it will be a new Oud-Gelener, living on the waves of bygone times and nostalgia? Or just with someone who can bring his own emotions to life?

In any case, the painting Huize De koekamp has returned to its roots.

Text: © 2015 Jacques Smeets

Painting: © Alfons Smeets

 

 

Poëzie in de Heuvel Galerie Eindhoven

Een regenachtige zondag in oktober.

In de Heuvel te Eindhoven heeft de Poëzieclub Eindhoven zijn podium mogen inrichten voor een, vanwege coronamaatregelen, beperkt aantal dichters en toehoorders. De ruimte waar voorheen DIDI was ondergebracht, houdt VDLART een schitterende expositie ‘100 Jaar schilderkunst in Eindhoven’ t/m 31 december 2020.

Voorzitter/dichter Hans F. Marijnissen van de Poëzieclub leidde op betrokken wijze deze bijzondere middag. Vanwege de corona maatregelen mochten slechts 30 personen aanwezig zijn. Het select gezelschap bestond uit voornamelijk dichters en een aantal geïnteresseerde toehoorders. Ik mocht er een viertal gedichten voordragen.

Lees verder →

Over de muur

Het is alweer ruim 30 jaar geleden dat de Muur tussen West- en Oost Duitsland werd neergehaald en beide Duitslanden één werden.
Zouden alle wonden genezen zijn, alles sporen van de Stasi uitgewist, de verstandhouding tussen  de twee tot op het bot verdeelde volken hersteld?
Zaterdag, 3 oktober 2020, dag van de Duitse eenheid. Ik word diep geraakt door een foto-expositie in het MFC De Grous te Stein van fotograaf/kunstenaar Fons Verhoeve uit Stein over de voormalige DDR anno 1988, een jaar vóór de val van de muur. De expositie werd mede georganiseerd en samengesteld door Jack Bervoets en Petra van het DDR Museum Limburg.

Deze twee foto’s uit de expositie tonen a.h.w. de samenvoeging van het armoedige verleden in een land van angst, verraad, vertwijfeling en argwaan en de hoop van een jong leven, hoopvol uitkijkend naar de wereld achter die vermaledijde muur.

Klein Orkest met Harrie Jekkers speelde in 1984 voor het eerst het lied ‘Over de Muur’. Toen kon men niet bevroeden dat 5 jaar later de muur zou vallen. Klik hier voor het lied ‘Over de Muur’

De oude vrouw en de kleine jongen op de foto, woonden in 1988 in de Duitse stad Bautsen, vlak achter de muur aan de DDR-kant. Zij leefden toen a.h.w. op het keerpunt van de geschiedenis. Na mijn bezoek aan de indrukwekkende expositie schreef ik er op 3 oktober 2020 het volgende gedicht bij.

Jong en oud

kom maar op wereld, ik ga de uitdaging aan
nog even, dan ontdek ik de nieuwe wereld
aan de andere kant van de hoge muur
waaroverheen ik nog nooit heb gekeken
naar het onbekende rijke westen

het onkruid gewied, de stoep geveegd
eventjes op de bank om op adem te komen
het leven was hard en moeilijk
aan de oostkant van de hoge muur
voor haar is het westen een onbekende wereld

in Bautsen kabbelt het leven in 1988 voort
de levendigheid is er uitgehaald door het regime
jarenlang onder de knoet gehouden
de dictator had zijn leger verklikkers
altijd achter de hand maar wel vóór zijn muur

gedroomd werd er veel door jong en oud
over hoe het daar zou zijn, zo ver buiten bereik
soms sijpelden berichtjes door over rijkdom
aan deze kant van de muur pure armoede
altijd geketend aan verraad en doodsangst

haar verweerde gezicht getekend door jaarringen
verraad hard labeur zonder uitzicht op een beter leven
maar er is onrust in het land en onder de leiders
het westen dringt zich op aan het oosten
jong en oud kijken reikhalzend over de muur

zou zij ooit een blik mogen werpen in een een modeblad
zij had daar zo graag in willen verdwalen
in een wereld van schoonheid, kleding en parfum
een diepe zucht verlaat haar vermoeide mond
wellicht een van haar laatste ademteugen

voor de jongen is er hoop op toekomst
in een andere wereld van mooie auto’s
van muziek, literatuur, film en cultuur
nieuw onderwijs over verre landen
zoals hij die alleen in zijn dromen kent

in de verre verte klinkt een lied over een duif
onbekommerd over de muur vliegend om
dan eens in het westen en dan eens in het oosten willen zijn
hij haalt diep adem en kijkt hoopvol vooruit
het geluid van beitels in beton bereiken zijn oren

Foto’s: © Fons Verhoeve Stein
Tekst: © Jacques Smeets Elsloo