World trip of a painting

The year is 1994.

My brother Alfons, a painter from the South Limburg village of Elsloo, rummages through his photo material that he has collected during his painter’s life until then. He is looking for a motif for a new painting to be made. His eye falls on a black and white photo and a color photo of Huize De Koekamp in Oud-Geleen. The black and white photo was taken many years ago by his father, he took the color photo himself.

Alfons imagines himself back in time when his father regularly talked about Huize De Koekamp. how he lived there with his parents in the coach house and that he was pampered by Lady Haan. Grandpa Smeets worked at Huize De Koekamp as a kind of handyman. He was a contractor by trade and knew how to maintain such a large building. The lady, who lived in the building from 1902, was childless and spoiled the contractor’s son as if it were her own. She was so fond of the boy back then that she decided one day to donate his father, the contractor, a piece of land on Bergstraat of about 2000 m2 and a sum of money. The property was only a few hundred meters away from De Koekamp.With that money he had to build a house on that plot and their child would later inherit house and land. This happened and the house at Bergstraat 6 in Oud-Geleen became a fact. Father married Mia Stevens and that resulted in a complete eleven of children.

Alfons was born as the fourth child in that house behind the railway. He regularly visited Huize De Koekamp and gazed at the beautiful paneling and many rooms and corridors. He decides to use the two photos to make a painting of Huize De Koekamp. He muses on the harsh winter of 1963 and decides to incorporate it into the painting. The snow has cleared the field, after weeks of covering the landscape with a white sheet. The tops of the trees show that they had to bear the heavy snow for a long time. They humbly bend forward, before turning straight back to the approaching spring sun after a while.
The painting has been part of his collection for a number of years and moves to his new studio / gallery in Valkenburg a / d Geul, Art Gallery AS. There it will be given a prominent place on one of the many walls in the beautiful and especially large building in the tourist town.

In 1996 a visitor enters his gallery and buys the painting. He says that it is intended as a gift for a woman who lives in New York, but originally comes from Geleen and knows Huize De Koekamp well. That person is celebrating their 40th anniversary in New York and such an occasion should of course be a very appropriate gift, said the buyer. The man then personally takes the painting to New York. There it is admired by the woman for years. The painting fills her with emotions. Then she dies and Alfons learns from the first buyer that the painting is returning to the Netherlands. The son of the original purchaser receives it as a gift and in that house it is also received and cherished with open arms. At some point, a couple visits that son. They do not hide how beautiful they think the painting is. The owner decides to give the work to this couple as a present on the occasion of their wedding.

A few years later, the generous donor of the painting suddenly dies. The couple is deeply impressed by this and because of those emotions they no longer want the painting at home. It reminds them too much of the deceased. They had heard from the giver that the maker of the painting was open to an exchange of his sold paintings. On the back of the painting they find a business card of Alfons with his name and telephone number. However, the latter appears to be the old number from Elsloo. They search for Alfons Smeets via Google and there they find his website with the current address and telephone number. Contact is quickly made and Alfons does what he has been doing for years. The canvas is exchanged for a painting of your choice. It will be a tulip field. Everyone is happy and delighted.

We arrived in the year 2010, 16 years after Alfons let his brushes and paint do the work on the canvas. The painting is again on the wall at Alfons. The world tour, which started in 1996, ended via New York and various places in the Netherlands with its maker in Valkenburg a / d Geul. The painter does not have to travel the world to be there. For years it was viewed, admired and loved with great attention and nostalgia. It was bought, given away twice as a gift on special occasions, mourned for the death of one of the generous donors, and eventually exchanged for a tulip field.

In 2015, it still finds peace on the wall of its originator, but now in its new residence in Schin op Geul. There it waits quietly for a new admirer. Who knows, it will be a new Oud-Gelener, living on the waves of bygone times and nostalgia? Or just with someone who can bring his own emotions to life?

In any case, the painting Huize De koekamp has returned to its roots.

Text: © 2015 Jacques Smeets

Painting: © Alfons Smeets

 

 

Poëzie in de Heuvel Galerie Eindhoven

Een regenachtige zondag in oktober.

In de Heuvel te Eindhoven heeft de Poëzieclub Eindhoven zijn podium mogen inrichten voor een, vanwege coronamaatregelen, beperkt aantal dichters en toehoorders. De ruimte waar voorheen DIDI was ondergebracht, houdt VDLART een schitterende expositie ‘100 Jaar schilderkunst in Eindhoven’ t/m 31 december 2020.

Voorzitter/dichter Hans F. Marijnissen van de Poëzieclub leidde op betrokken wijze deze bijzondere middag. Vanwege de corona maatregelen mochten slechts 30 personen aanwezig zijn. Het select gezelschap bestond uit voornamelijk dichters en een aantal geïnteresseerde toehoorders. Ik mocht er een viertal gedichten voordragen.

Lees verder →

Over de muur

Het is alweer 30 jaar geleden dat de Muur tussen West- en Oost Duitsland werd neergehaald en beide Duitslanden één werden.
Zouden alle wonden genezen zijn, alles sporen van de Stasi uitgewist, de verstandhouding tussen  de twee tot op het bot verdeelde volken hersteld?
Zaterdag, 3 oktober 2020, dag van de Duitse eenheid. Ik word diep geraakt door een foto-expositie in het MFC De Grous te Stein van fotograaf/kunstenaar Fons Verhoeve uit Stein over de voormalige DDR anno 1988, een jaar vóór de val van de muur. De expositie werd mede georganiseerd en samengesteld door Jack Bervoets en Petra van het DDR Museum Limburg. De expositie loopt nog t/m 25 oktober 2020.

Deze twee foto’s uit de expositie tonen a.h.w. de samenvoeging van het armoedige verleden in een land van angst, verraad, vertwijfeling en argwaan en de hoop van een jong leven, hoopvol uitkijkend naar de wereld achter die vermaledijde muur.

Klein Orkest met Harrie Jekkers speelde in 1984 voor het eerst het lied ‘Over de Muur’. Toen kon men niet bevroeden dat 5 jaar later de muur zou vallen. Klik hier voor het lied ‘Overf de Muur’

De oude vrouw en de kleine jongen op de foto, woonden in 1988 in de Duitse stad Bautsen, vlak achter de muur aan de DDR-kant. Zij leefden toen a.h.w. op het keerpunt van de geschiedenis. Na mijn bezoek aan de indrukwekkende expositie schreef ik er op 3 oktober 2020 het volgende gedicht bij.

Jong en oud

kom maar op wereld, ik ga de uitdaging aan
nog even, dan ontdek ik de nieuwe wereld
aan de andere kant van de hoge muur
waaroverheen ik nog nooit heb gekeken
naar het onbekende rijke westen

het onkruid gewied, de stoep geveegd
eventjes op de bank om op adem te komen
het leven was hard en moeilijk
aan de oostkant van de hoge muur
voor haar is het westen een onbekende wereld

in Bautsen kabbelt het leven in 1988 voort
de levendigheid is er uitgehaald door het regime
jarenlang onder de knoet gehouden
de dictator had zijn leger verklikkers
altijd achter de hand maar wel vóór zijn muur

gedroomd werd er veel door jong en oud
over hoe het daar zou zijn, zo ver buiten bereik
soms sijpelden berichtjes door over rijkdom
aan deze kant van de muur pure armoede
altijd geketend aan verraad en doodsangst

haar verweerde gezicht getekend door jaarringen
verraad hard labeur zonder uitzicht op een beter leven
maar er is onrust in het land en onder de leiders
het westen dringt zich op aan het oosten
jong en oud kijken reikhalzend over de muur

zou zij ooit een blik mogen werpen in een een modeblad
zij had daar zo graag in willen verdwalen
in een wereld van schoonheid, kleding en parfum
een diepe zucht verlaat haar vermoeide mond
wellicht een van haar laatste ademteugen

voor de jongen is er hoop op toekomst
in een andere wereld van mooie auto’s
van muziek, literatuur, film en cultuur
nieuw onderwijs over verre landen
zoals hij die alleen in zijn dromen kent

in de verre verte klinkt een lied over een duif
onbekommerd over de muur vliegend om
dan eens in het westen en dan eens in het oosten willen zijn
hij haalt diep adem en kijkt hoopvol vooruit
het geluid van beitels in beton bereiken zijn oren

Foto’s: © Fons Verhoeve Stein
Tekst: © Jacques Smeets Elsloo

 

 

Beroepseer en hufterigheid

Dienstbaar en waakzaam is het motto van de Nederlandse politie. Het zou met evenveel betekenis van toepassing kunnen zijn op ambulancepersoneel, de brandweer, artsen of geestelijken. Dienstbaar zijn voor en waken over de veiligheid van de burger. De mens waakt over en zorgt voor de mens, dat is pas echte naastenliefde.
Mooie woorden, maar als je zelf in zo’n beroepswereld leeft en werkt, ga je er wel eens aan twijfelen. Niet zozeer aan de diepe betekenis, maar wel aan de praktische toepassing van dat motto in jouw werk. Elke beroepstak zal haar motto op een eigen manier in de praktijk uitwerken. Over naastenliefde wordt niet zo openlijk gerept, dat is voor geloof en kerk. In onze politiewereld gaat het vaak om beroepseer, terwijl we net zo goed kunnen spreken over beroepszeer.

Lees verder →

Luisterboek De Blauwe Diender gelanceerd

Jacques Smeets De blauwe diender - Kroniek van een politielevenDe politie van nu is van een andere orde dan de politie van een generatie geleden, de generatie waarvan ik 43 jaar lang deel uitmaakte. Het individuele leven van een politieman is vandaag de dag heel anders dan toen.

Toch is het allemaal nog maar pas geleden (2012) dat ik met pensioen ging. Ik was net nog in de gelukkige omstandigheid (althans zo heb ik het ervaren) dat ik onder de vlag van de Nationale Politie moest werken. Over mijn persoonlijke leven schreef ik het boek ‘De Blauwe Diender’. Dat is een kroniek van mijn politieleven en van begin tot einde autobiografisch. Het boek is na 10 jaar nog steeds actueel. Daaruit mag ik de conclusie trekken dat er naast de verschillen nog steeds veel overeenkomsten in het beroep zijn en dat de politie van toen interessant genoeg is om er iets over te horen of te lezen. Tegenwoordig is er zelfs een luisterboek versie van gemaakt.

Met dank aan:
Alexander Cammans van Clusteruitgeverij Schrijverspunt.nl

Klik op onderstaande link als je het boek wil horen:
Luisterboek ‘De Blauwe Diender’

 

Adieu!

Sinds de komst van Covid-19, oftewel het Coronavirus, wordt er steeds vaker en meer gediscussieerd over leven en dood of over eenzaamheid en depressiviteit onder de ouderen in onze samenleving. Willen deze mensen nog vol overtuiging een tijdje verder leven of kijken zij hartstochtelijk uit naar de verlossende dood?
Lees verder →

Blauw en bezield

Recent las ik een column van Ruud Verhoeven uit Gulpen. Hij begon zijn artikel met de zin: ‘Ik heb geen verstand van Recht’.
Hij eindigde de column, welke hij altijd schrijft vanuit een vrouwelijk persoon, genaamd Françoise, als volgt:
‘Toen afgelopen week die vuurwapengevaarlijke verdachte, die een levenslange straf boven het hoofd hing, zijn enkelbandje doorknipte, toen ie daarvoor naar de rechtbank moest, knapte er voor de zoveelste keer iets in me. Ik was boos. Zó boos dat ik dat er volgende week over doorga. Sommige dingen krijg je in één verhaaltje niet Recht.’

Ik kon mij de boosheid goed voorstellen.
In mijn boek ‘De Blauwe Diender’ schreef ik onderstaand hoofdstuk ‘Blauw Bezield’. Dat vertelt over hoe ik van een jongen van 18 jaar, die weinig wist over (juridische) Recht, door te kiezen voor het politieberoep, evolueerde naar iemand die uiteindelijk heel veel kon vertellen over hoe Recht recht kan zijn, maar ook hoe krom Recht soms kan zijn.

Hier volgt het hoofdstuk:
Lees verder →

De zin van ziekzijn

‘Het medische establishment is verworden tot een belangrijke bedreiging van onze gezondheid’
Die zin las ik in een artikel van columnist Bert Keijzer in Trouw. Hij berichtte over de dubieuze rol van de farmaceutische industrie in ons leven. In het artikel worden enkele voorbeelden gegeven van het beschadigende effect van de moderne geneeskunde op onze gezondheid en dat door artsen uitgevoerde activiteit niet altijd leiden tot substantiële gezondheidswinst. Het gaat om toestanden die normaal zijn, maar die door medische bemoeienis tot ziekelijk worden bestempeld, waarna maatregelen volgen waar betrokkenen niets mee opschieten.
Bijvoorbeeld overgangsklachten: Een normaal verschijnsel waartegen allerlei niet onschadelijke medicijnen werden voorgeschreven zonder veel resultaat. Ander voorbeeld: het DSM-circus. DSM is het diagnostisch begrippenstelsel dat de psychiater hanteert. Daar zijn nogal wat diagnoses aan toegevoegd omdat de farmaceutische industrie pillen wil slijten.

Lees verder →

De pen verslaat macho’s met gummiknuppels

Een paar maanden werd ik benaderd door journalist Ron Buitenhuis van Dagblad De Limburger. Hij wilde mij graag interviewen voor zijn rubriek ‘Levenslijn en’ in de bijlage Horizon, welke op zaterdag bij de krant is gevoegd. Hij had op Internet van alles over mij gelezen en vond het meer dan voldoende voor een interview. Daartoe kwam hij bij me thuis. Dat duurt wel een paar uurtjes, zei hij. Voor mij geen probleem. Het werd een boeiend gesprek van 2½ uur dat uitmondde in het interview zoals je dat hier kan lezen (voor zover je natuurlijk geen krant hebt).
Ik ben er blij mee en intussen krijg ik uit allerlei (onverwachte) hoeken en gaten hartverwarmende reacties. Mijn verhaal zou zomaar door heel veel politiemensen verteld kunnen worden. Daarin zullen veel overeenkomsten en verschillen zijn, maar herkenning zal vooral liggen bij de (oud)collega’s uit mijn generatie.

Lees verder →