Inferno à Paris

Inferno à Paris

uit het niets was daar het inferno
waar ooit Quasimodo huisde
Notre Dame ontstoken in vuur en vlam
teloorgang van eeuwen geschiedenis

gloeiende tongen zochten hun weg
tussen steigers, stenen en hout
kunstschatten vielen ten prooi
relikwieën transformeerden tot as

eeuwen geleden door mensenhanden opgebouwd
binnen een paar uur grotendeels afgebroken
in een Goede Week van bidden en herdenken
liggen Dood en Verrijzenis dicht bij elkaar

een icoon dreigt ten onder te gaan,
symbool voor geloof, hoop en liefde
mensen huilen en bidden
vragen om genade en hulp

in de harten van talloze bezoekers
brandt het licht van de ontelbare kaarsen
door de eeuwen heen aangestoken
Notre Dame blijft stralen, hoe dan ook

boze tongen spreken over een straf
het Goede bevat tevens het Kwaad
zou Quasimodo nog hebben rondgewaard
in de gewrochten van het donkere bestaan

een kathedraal werd gekleineerd
door een alles verzengende hitte
het vuur kroop in alle hoeken en gaten
uiteindelijk zwichtend voor het water

de rode gloed verdwijnt aan de einder
uit de as zal de feniks herrijzen
het icoon neemt in betekenis toe
het geloof zal blijven bestaan

water en vuur zijn elkaars vijanden
zoals geloof en zeker weten tegenpolen
het Christendom zal voortleven
als Notre Dame weer in ere is hersteld

de Vrouw is het levende symbool
van de gave om leven te schenken
zelfs wanneer alles is verschroeid
er zal altijd nieuw leven ontkiemen.

Tekst: © Jacques Smeets

Laat een bericht achter.