Moeder Maas

Moeder Maas

als een beschermende moeder
als een kloek met haar kuikens,
zorgt moeder Maas voor
beken, rivieren en oever

geketend aan haar brede borst,
bescherming biedend
tegen uitdroging en verval,
in een eeuwige cyclus

de mens laaft zich volop
aan deze grootse moeder,
gevestigd aan de oevers
bouwt de mens aan zijn leven

daar wordt handel gedreven,
de rivier vormt de stroming
voor de verdeling van voedsel
onder de hongerige mens

de mens ontfermt zich
echter niet altijd als een
hoeder over deze moeder,
misbruikt haar zelfs

als moeder Maas de mens
een hoognodig halt toeroept,
wordt er gesmeekt en gebeden
om voor hem genadig te zijn

de mens wil echter meer,
steeds meer en nog veel meer,
moeder Maas maakt zich breed
en toont haar ware kracht

neemt alles mee in haar
verwoestende kracht,
reinigt haar vervuilde oevers
maakt de schoonheid weer zichtbaar

komt de mens ooit tot inzicht
over de kracht van moeder Maas?
zou de mens deze oermoeder
ooit als een ware moeder eren?

Tekst: ©Jacques Smeets
Foto: © Fons Verhoeve (Stein)

Woordeloos

De moordaanslag op Peter R. De Vries maakte diepe indruk op velen. Zo ook op politiemensen, die direct na de aanslag ter plekke waren en geconfronteerd werden met de gevolgen van dit grof geweld op de journalist. Op Internet gingen veel foto’s viraal waarop jonge politiemensen (studenten) met ontzetting, angst en ongeloof keken naar wat er allemaal binnen hun gezichtsveld afspeelde.
Op mij, als gepensioneerde politieman, maakten die foto’s een enorme indruk, omdat ik daarin zag, wat voor impact zo’n heftige gebeurtenis heeft op politiemensen. Op sommige foto’s stonden drie jonge vrouwelijke politiestudenten, dicht tegen elkaar, soms handen voor het gezicht en in hun ogen de zichtbare ontzetting. Het raakte mij zo sterk, dat ik spontaan het volgende gedicht schreef. Ik heb bewust geen foto erbij geplaatst omdat de woorden van dit gedicht voor zich spreken.

Woordeloos

wanneer jij niets vermoedend
in gedachten verzonken
de aanslag tegemoet loopt

als schoten klinken
mensen verbaasd opkijken
of geschrokken wegduiken

een ijselijke kreet klinkt
geconfronteerd met lijden
om hulp wordt gesmeekt

wanneer jij daar ligt
geen woorden meer kent
niet weet wat er is gebeurd

dan wordt er ijlings
gezocht naar woorden
van troost en medeleve

camera’s zoemen naarstig
registreren de plaats delict
het slachtoffer is roerloos

wanneer jij daar ligt
dan zijn er altijd anderen
die geen woord te veel is

er wordt gespeculeerd
wat is er aan de hand?
we weten het nog niet

vaagheden, onduidelijkheid
we wachten op nader bericht
aan woorden geen gebrek

maar jij ligt daar op straat
zonder het te weten
woordeloos

© Jacques Smeets

 

Maskerade

Bijzondere ontmoeting

Zomaar ‘n dinsdagmiddag op een terras in een winkelcentrum. Corona lijkt van de aardbodem verdwenen. Hier en daar doemt nog een verdwaald mondmasker op tussen het winkelende publiek.
Wij vermaken ons wel. Samen met mijn broer Alfons, de kunstschilder, mijn echtgenote en ik praatten we over hoe het was tijdens de lockdown, over vaccinatie en over nieuwe inspiratie.
De bestelde drankjes worden gebracht. Een jonge, vrolijke en vooral vriendelijke jongedame heet ons van harte welkom en serveert de drank op een professionele wijze op tafel. Zij hoort ons praten over schilderkunst en poëzie en raakt met ons in gesprek. Dat is op zich al wonderbaarlijk, want doorgaans is bedienend personeel geïnstrueerd om vooral geen tijd te verdoen aan tafels door uitgebreid met gasten te gaan kletsen. Deze vrouw blijkt echter uit andersoortig hout gesneden te zijn. Zij blijkt ook een kunstenares te zijn, die zich onderscheidt door het illustratief en zeer kleurrijk beschilderen van allerlei voorwerpen, maar ook uit het schilderen van psychedelische voorstellingen. Zij stelt zich aan ons voor als Gina Derks en binnen no time hebben wij onze gegevens uitgewisseld. Saillant detail: zoals mijn broer kunstschilder is en ik poëzie schrijf, schildert haar moeder en schrijft een oom van haar gedichten.

Lees verder →

Schaamteloos

in brons gegoten
het resultaat
van een ultiem orgasme

uit liefde voor de kunst ontstaan
vanuit gevoel en genegenheid
vanuit een gedachte

handen gevouwen
verzonken in het leven
biddend?

geen schaamte

passanten werpen een blik
zij kennen haar niet
passeren slechts

gesetteld of gevlucht
een toonbeeld van
menselijkheid

de mens en de wereld
de relatie is duidelijk
verbondenheid.

Tekst:© Jacques Smeets 2021
Foto: © Henny Frederix Cuijk
Beeld op foto: © Ivan Veninga Haren (Gr.)

Hoofden vol woorden

Hoofden vol woorden

twee hoofden vol met woorden
dichten elkaar van alles toe
in vertrouwen zelfs
verbonden door poëzie
komen verhalen tot leven
vullen anekdotes de ruimte
niemand die ze verder hoort
dichterlijke vrijheid vergt
geen euforisch publiek
het ontstaat du moment
sonnetten, kwatrijnen,
rijmpjes of vertelsels
alles is mogelijk bij deze
twee woordkunstenaars
puttend uit overvolle rugzakken
hun levens getekend door
lief en leed, ieder voor zich
de een liet sporen na op
zuilen in natuurgebied
de ander raapte sporen op
uit zijn dienstbaar leven
zij dichten elkaar van alles toe
deze twee hoofden vol met woorden

Tekst: ©Jacques Smeets

Op de foto samen met dichter Jack Jacobs uit Stein
Informatie over Jack Jacobs

Het is volbracht

Stilletjes aan kruipen we vanuit deze lockdown situatie richting de Pasen. Over ruim een week is het zover. De dagen voorafgaande aan Pasen horen we vaker zeggen, maar vooral ook zingen in de diverse Passies: ‘Het is volbracht’

Recent zag ik deze schitterende zwart/wit foto op Internet voorbijkomen. Gemaakt door Luuk den Hartog uit Eindhoven.
Klik hier voor informatie over fotograaf Luuk den Hartog.

De intensiteit van deze zwart/wit foto raakte mij diep en onmiddellijk spookten er woorden door mijn hoofd en dacht ik aan die uitdrukking in de Mattheus Passion van Bach. Even later zag dit gedicht het levenslicht.

Ik kreeg van hem expliciet toestemming om de foto bij mijn gedicht te gebruiken. Waarvoor dank!

Het is volbracht

mijn leven is ten einde
het is mooi geweest
aan alles komt een einde
zelfs aan een boom

onverbiddelijk

geen houden meer aan
niets bleef meer heel
uiteen gevallen als
een hoopje ellende

onvervangbaar

je kan er niets meer van maken
hooguit wat sprokkelhout
om de avonden te verwarmen
als geliefden houvast zoeken

onvermoeibaar

leefde ik mijn leven
reikend tot aan de hemel
geworteld in vertrouwde aard
zonder geweeklaag over de storm

onaantastbaar

nu lig ik hier op aarde
als voedsel voor nieuw leven
straks ben ik totaal vermolmd
niet meer tastbaar

het is volbracht

Tekst: © Jacques Smeets
Foto: © Luuk den Hartog

26-03-2021

Avondklok

Avondklok

de stilte overvalt mij ‘n beetje
niet dat ik angstig ben of boos
het maakt mij onrustig in mijn hoofd

de tijd tikt simpelweg door
mét of zonder avondklok
de maan werpt mijn schaduw vooruit

straatstenen blijven onaangeroerd
geen ongedurig hoefgetrappel
of aangelijnde jankende honden

takken van bomen wiegend op de wind
geen idee van waaruit deze waait
de avondlucht streelt mijn gezicht

een traan in mijn ooghoek
zoekt snel een uitvlucht
niet aarzelen gewoon doorlopen

als het dan zover is en
ik de wijzers van de klok
het ultieme moment zie naderen

slaak ik een diepe zucht
verlangend naar een andere tijd
opdat ik weer de rust vind

de deur valt achter mij in het slot
alsof er iemand tegen mij zegt
er is geen weg terug naar vroeger

ik plof op de bank en neem een slok
op tv bekende hoofden en stemmen
monden lijken tegen muren te spreken

in mijn hoofd verwarring alom
ik hoor stemmen op tv praten over
de eenzame man achter het raam

Tekst: © Jacques Smeets
23 januari 2021, 20:00 uur

Twijfel

Covid-19 heeft een grote wissel getrokken door het leven van iedereen. Er werden in ongekend tempo en binnen 1 jaar door diverse farmaceuten vaccins ontwikkeld. De enting is in vrijwel allen landen op de wereld gestart. In Nederland doemt de vraag telkens op in hoeverre het vaccin betrouwbaar is, hoe het zit met bijwerkingen, of er voldoende vaccins kunnen worden geproduceerd en of het vaccin ervoor zorgt dat we binnen afzienbare tijd weer van de lockdown af zijn. We zullen het zien.
Lees verder →

Geboorte van een ster

Rond deze tijd worden we overstelpt met liefdevolle, warme, betekenisvolle en indringende Kerst- en Nieuwjaarswensen. Dat geeft een extra dimensie aan de decembermaand en al helemaal in deze moeilijke coronatijd. Een kijkje naar de sterrenhemel werkt trouwens ook inspirerend.

Geboorte van een ster

in het oneindige heelal turend
stralen sterren naar mij terug
zomaar, omdat ze er zijn
ontelbaar, met de jaren verdwijnen ze

uit mijn in schimmen veranderend beeld

toch zijn ze er, altijd en eeuwig
voor elke mens een ster
voor elke gedachte is er een
voor elke liefde straalt er eentje

sterren stralen altijddurend

die ene ster waar het al een
paar duizend jaar om draait
is verdwenen uit mijn sterrenhemel
afgedwaald naar onbekende oorden

veranderd in een kerstlichtje

in de straten en in de huizen
talloze lichtjes in net zoveel kleuren
flikkerend en flonkerend
in de donkere avond en nacht

aankondiging voor een feest

duisternis dient doorbroken te worden
het licht van liefde brandt volop
mensen kruipen dicht bij elkaar
aan de rijk gevulde feestdis

of ergens op straat bij een armoedige kraam

de inwendige mens wordt gesterkt
terwijl de geest zich alom terugtrekt
er is immers een virus in ons geslopen
het maakt ons onzeker en angstig

maar biedt ook hoop op een betere wereld

vanavond tuur ik opnieuw naar de sterren
plots lijkt er een heldere ster naar mij te knipogen
en ik ontvang een boodschap voor de wereld
dra is het Kerstmis en breekt een nieuw jaar door

wees verheugd, ik ben zojuist geboren

Zalig Kerstmis en een Gelukkig Nieuwjaar
© 2020Jacques Smeets

Levenslijnen

Levenslijnen

diepe groeven in de lederen huid
verraden knoestige arbeid
verdriet en pijn huizen samen
in de diepe rimpels op haar voorhoofd
het haar verborgen onder een plak
een diepe zucht verlaat haar mond

het leven in de DDR is hard labeur
getuige de donkere wallen rond haar ogen
waaruit vele tranen zijn gevallen
over het verlies van dierbaren
haar zorgen baarden slechts angst
een diepe zucht verlaat haar mond

zij mocht niet vaak delen in vreugde
tijdens haar onbaatzuchtige bestaan
waar geen ruimte was voor geluk
daar waar liefde was afgebrand
en vreugde alleen bestond bij anderen
een diepe zucht verlaat haar mond

haar levenslijnen zijn levensecht
niet gekunsteld of geschminkt
puur, zoals het leven dit tekende
op haar zwaar vermoeide gezicht
nog een keer die blik in haar ogen
nog eenmaal die hele diepe zucht.

Foto: © Fons Verhoeve Stein
Tekst: © Jacques Smeets