World trip of a painting

The year is 1994.

My brother Alfons, a painter from the South Limburg village of Elsloo, rummages through his photo material that he has collected during his painter’s life until then. He is looking for a motif for a new painting to be made. His eye falls on a black and white photo and a color photo of Huize De Koekamp in Oud-Geleen. The black and white photo was taken many years ago by his father, he took the color photo himself.

Alfons imagines himself back in time when his father regularly talked about Huize De Koekamp. how he lived there with his parents in the coach house and that he was pampered by Lady Haan. Grandpa Smeets worked at Huize De Koekamp as a kind of handyman. He was a contractor by trade and knew how to maintain such a large building. The lady, who lived in the building from 1902, was childless and spoiled the contractor’s son as if it were her own. She was so fond of the boy back then that she decided one day to donate his father, the contractor, a piece of land on Bergstraat of about 2000 m2 and a sum of money. The property was only a few hundred meters away from De Koekamp.With that money he had to build a house on that plot and their child would later inherit house and land. This happened and the house at Bergstraat 6 in Oud-Geleen became a fact. Father married Mia Stevens and that resulted in a complete eleven of children.

Alfons was born as the fourth child in that house behind the railway. He regularly visited Huize De Koekamp and gazed at the beautiful paneling and many rooms and corridors. He decides to use the two photos to make a painting of Huize De Koekamp. He muses on the harsh winter of 1963 and decides to incorporate it into the painting. The snow has cleared the field, after weeks of covering the landscape with a white sheet. The tops of the trees show that they had to bear the heavy snow for a long time. They humbly bend forward, before turning straight back to the approaching spring sun after a while.
The painting has been part of his collection for a number of years and moves to his new studio / gallery in Valkenburg a / d Geul, Art Gallery AS. There it will be given a prominent place on one of the many walls in the beautiful and especially large building in the tourist town.

In 1996 a visitor enters his gallery and buys the painting. He says that it is intended as a gift for a woman who lives in New York, but originally comes from Geleen and knows Huize De Koekamp well. That person is celebrating their 40th anniversary in New York and such an occasion should of course be a very appropriate gift, said the buyer. The man then personally takes the painting to New York. There it is admired by the woman for years. The painting fills her with emotions. Then she dies and Alfons learns from the first buyer that the painting is returning to the Netherlands. The son of the original purchaser receives it as a gift and in that house it is also received and cherished with open arms. At some point, a couple visits that son. They do not hide how beautiful they think the painting is. The owner decides to give the work to this couple as a present on the occasion of their wedding.

A few years later, the generous donor of the painting suddenly dies. The couple is deeply impressed by this and because of those emotions they no longer want the painting at home. It reminds them too much of the deceased. They had heard from the giver that the maker of the painting was open to an exchange of his sold paintings. On the back of the painting they find a business card of Alfons with his name and telephone number. However, the latter appears to be the old number from Elsloo. They search for Alfons Smeets via Google and there they find his website with the current address and telephone number. Contact is quickly made and Alfons does what he has been doing for years. The canvas is exchanged for a painting of your choice. It will be a tulip field. Everyone is happy and delighted.

We arrived in the year 2010, 16 years after Alfons let his brushes and paint do the work on the canvas. The painting is again on the wall at Alfons. The world tour, which started in 1996, ended via New York and various places in the Netherlands with its maker in Valkenburg a / d Geul. The painter does not have to travel the world to be there. For years it was viewed, admired and loved with great attention and nostalgia. It was bought, given away twice as a gift on special occasions, mourned for the death of one of the generous donors, and eventually exchanged for a tulip field.

In 2015, it still finds peace on the wall of its originator, but now in its new residence in Schin op Geul. There it waits quietly for a new admirer. Who knows, it will be a new Oud-Gelener, living on the waves of bygone times and nostalgia? Or just with someone who can bring his own emotions to life?

In any case, the painting Huize De koekamp has returned to its roots.

Text: © 2015 Jacques Smeets

Painting: © Alfons Smeets

 

 

Poëzie in de Heuvel Galerie Eindhoven

Een regenachtige zondag in oktober.

In de Heuvel te Eindhoven heeft de Poëzieclub Eindhoven zijn podium mogen inrichten voor een, vanwege coronamaatregelen, beperkt aantal dichters en toehoorders. De ruimte waar voorheen DIDI was ondergebracht, houdt VDLART een schitterende expositie ‘100 Jaar schilderkunst in Eindhoven’ t/m 31 december 2020.

Voorzitter/dichter Hans F. Marijnissen van de Poëzieclub leidde op betrokken wijze deze bijzondere middag. Vanwege de corona maatregelen mochten slechts 30 personen aanwezig zijn. Het select gezelschap bestond uit voornamelijk dichters en een aantal geïnteresseerde toehoorders. Ik mocht er een viertal gedichten voordragen.

Lees verder →

Politieverhoor

Het is er dan toch van gekomen. Verdachte Jos Brech in de zaak Nicky Verstappen doorbrak na 22 jaar het stilzwijgen.
Samen met zijn advocaat werd een video opgenomen waarin hij, na twee jaar in voorarrest te hebben gezeten, een verklaring aflegde over zijn contact met de reeds overleden Nicky Verstappen.
In die twee jaar is hij herhaalde keren verhoord door tactische rechercheurs. Als oud-politieman met zo’n 12 jaar recherche ervaring weet ik natuurlijk wel hoe zo’n verklaring verloopt. Alhoewel? Ik heb in al die jaren nooit een verhoor gedaan waarbij een advocaat aanwezig was. De laatste verhoren deed ik in 2006. Daarna veranderde ik van functie waardoor ik geen onderzoeken meer draaide en dus ook geen verhoren meer afnam.  Ik ging in 2012 met pensioen en rond die tijd vonden veranderingen plaats over de manier waarop verhoren moesten worden gedaan (minimaal door twee opgeleide rechercheurs, met video- en audio-opnamen en in het bijzijn van een advocaat).
Lees verder →

Op zoek naar eenheid

hoog in de ijle lucht
tussen verwaaide wolken
op weg naar verlichting

chaos in de groep
nog geen eenheid
is iedereen erbij?

de vogels zijn happy
vrij om te vliegen
waar ze het liefst zijn

storm verstoorde de vlucht
leidde even tot chaos
hergroeperen is aan de orde

kon de mens dat maar
zo naar elkaar omzien
zich samenpakken na onrust

een virus is maar een virus
zoekt zijn toevlucht bij de mens
zonder aanzien des persoon

deskundigen staan in de rij
om ons bij te staan in deze chaos
de mens is ongehoorzaam

wat er ook wordt bedacht
hoe lang er wordt overlegd
de mens vindt niet de rust

de vogels schikken zich
als vanzelfsprekend in de groep
communiceren als vogels

zij vinden hun weg vanzelf
de mens is constant op zoek
naar een hechte eenheid

wat voor deze vlucht vogels
hartstikke natuurlijk is
blijkt voor de mens ondoenlijk

Foto: © 2020Ruud Verhoeven Gulpen
Tekst: © 2020Jacques Smeets

De zaak Ronald V.

Dit boek van Jim de Koning beschrijft de gebeurtenissen voor, tijdens en na het moment dat politieagent Ronald V. in de uitoefening van zijn beroep, het dienstpistool trok, een schot loste en daarbij de bijrijder in een vluchtauto verwondde. Het beschrijft verder de aanloop naar een rechtszaak, welke tegen hem was aangespannen door de gewond geraakte bijrijder, de veroordeling tot 2 jaar onvoorwaardelijke gevangenisstraf en het hoger beroep. Daar oordeelde het Gerechtshof dat Ronald V. uit noodweer had gehandeld en dat hij ontslagen werd van rechtsvervolging.

Dat klinkt allemaal erg zakelijk. Enerzijds gaat dit boek ook over de zakelijke, technische en juridische gang van zaken rondom deze zaak. Anderzijds heeft de auteur, na diverse uitgebreide contacten met Ronald V. kans gezien om de emotionele beleving van deze omvangrijke gebeurtenis op een zeer indringende en soms op een ontroerende manier in dit bijzonder goed geschreven boek onder woorden te brengen.
Lees verder →

Adieu!

Sinds de komst van Covid-19, oftewel het Coronavirus, wordt er steeds vaker en meer gediscussieerd over leven en dood of over eenzaamheid en depressiviteit onder de ouderen in onze samenleving. Willen deze mensen nog vol overtuiging een tijdje verder leven of kijken zij hartstochtelijk uit naar de verlossende dood?
Lees verder →

EU- Parlementslid thuis op bezoek

Een maandje of 4 geleden werd ik door Tweede Kamerlid Chris van Dam (CDA) uitgedaagd om ‘n keer een dag in Brussel op te trekken met Europarlementariër Jeroen Lenaers uit Weert (CDA) om zodoende een inkijkje te krijgen in de werkzaamheden van deze politicus. Aanleiding voor Chris van Dam was een min of meer kritisch bericht over het EU-parlement dat ik op LinkedIn had geplaatst.

Het Kamerlid van Dam zorgde voor het eerste contact en vervolgens werd e.e.a gecommuniceerd met een persoonlijk medewerker van Jeroen Lenaers. Er werd een mogelijke datum geprikt voor dat bezoek in Brussel. Een LinkedIn contact wilde ook graag mee naar Brussel. Ook dat werd geregeld. Wij moesten echter voor een definitieve afspraak wachten op informatie over invulling van die dag totdat de agenda bekend was. Er waren immers verkiezingen geweest en er moest nog een nieuw parlement worden samengesteld. Na dit bericht ontvingen wij echter geen informatie meer.

Ik zal hier verder niet uitweiden over wat er is gebeurd, maar feit is wel dat ik ongeveer een week geleden werd gebeld door Jeroen Lenaers. Om de kwestie uit te spreken wilde hij graag bij mij thuis op bezoek komen. Voor mij was daartoe geen enkel beletsel en zo kwam het dat deze Europarlementariër bij ons aan tafel zat.

Het werd een open en oprecht mooie ontmoeting en gesprek. De kwestie over het niet doorgaan van het bezoek in Brussel werd uitgepraat en Jeroen stelde voor om een nieuwe afspraak te maken om samen met mijn vrouw naar het Europarlement te komen, daar samen te lunchen om vervolgens twee tot drie uur met hem op te trekken. Dat gaan we doen.

De pen verslaat macho’s met gummiknuppels

Een paar maanden werd ik benaderd door journalist Ron Buitenhuis van Dagblad De Limburger. Hij wilde mij graag interviewen voor zijn rubriek ‘Levenslijn en’ in de bijlage Horizon, welke op zaterdag bij de krant is gevoegd. Hij had op Internet van alles over mij gelezen en vond het meer dan voldoende voor een interview. Daartoe kwam hij bij me thuis. Dat duurt wel een paar uurtjes, zei hij. Voor mij geen probleem. Het werd een boeiend gesprek van 2½ uur dat uitmondde in het interview zoals je dat hier kan lezen (voor zover je natuurlijk geen krant hebt).
Ik ben er blij mee en intussen krijg ik uit allerlei (onverwachte) hoeken en gaten hartverwarmende reacties. Mijn verhaal zou zomaar door heel veel politiemensen verteld kunnen worden. Daarin zullen veel overeenkomsten en verschillen zijn, maar herkenning zal vooral liggen bij de (oud)collega’s uit mijn generatie.

Lees verder →