De Weidepaal

Weidepaal

Getekend en geketend. Kijk hem daar parmantig staan. Solitair in het landschap.

Hij is onderdeel van een afrastering, door de boer geplaatst om zijn land af te schermen. Of om te voorkomen dat het vee het hazenpad koos. Ooit legt deze weidepaal het loodje, ligt hij gestrekt langs de rand van de akker. Hij zal verteerd worden door de natuur, diezelfde natuur waar hij zolang deel van uitmaakte.
Dat is het leven van weidepalen.

Maar, hij zou ook kunnen vertellen over de mensen die de draad spanden, die lussen legden in de draad om draadhekken te openen en te sluiten. De mens opende en sloot jarenlang de toegang tot zijn akker, reed er met paard en wagen door en later met tractor en andere machines. Hij bewerkte de akker, strooide er zijn zaad in om vervolgens de vruchten te oogsten. Jaar in, jaar uit werd de oogst naar de boerderij gebracht en doorverkocht om hongerige monden te voeden. Of bood hij de grazers ruimschoots de gelegenheid om een goed stuk vlees of voedzame melk aan de mens te gunnen. De mens bracht immers jaar in jaar uit in het voorjaar vee naar zijn weiland om het voor de winter weer binnen te halen en op stal verder vet te mesten, zodat dit vee als een weldadig stuk vlees op de tafels van de hongerige mensen belandde en de boer kon voorzien in zijn levensonderhoud en dat van al zijn medebewoners en knechten.
De weidepaal heeft heel wat koeien, runderen, paarden, tractors en machines zien passeren. Maar ook wandelaars die hem niet eens zagen staan.

Zo kan ik eindeloos luisteren naar de verhalen van de paal en heb ik nog niets gehoord over zijn eigen leven. Hoe hij is ontstaan, daar op deze plek terechtkwam, wat de jaargetijden met hem deden, hoe warmte, koude, droogte en regen hem verweerden, maar ook sterkten. Hij zou kunnen vertellen over de organismen en parasieten die jarenlang van hem leefden.
Het leven van een weidepaal kan boeiend zijn. Je hoeft maar even halt te houden en te luisteren naar zijn verhalen. Je kan er ook een gesprek mee voeren en naar zijn oorsprong vragen.
Waarschijnlijk krijg je deze antwoorden:

Als zaadje kwam ik ergens terecht en werd als eik geboren. Werd steeds groter en ouder
Driehonderd jaar ergens gestaan. Toen was het gedaan.
Ik werd een spoorbiels en heb vele jaren dienst gedaan bij de NS.
Treinen denderden over mij heen. Ik hield ze in het spoor van hun bestemming.
Ik werd ingeruild voor een collega van beton.
Toen kwam er een boer en die heeft mij gebruikt als weidepaal.
Er werden draden, spijkers en krammen in me geslagen.
Meestal sta ik met een andere weidepaal bij de ingang van een weiland.
Dan komt er een kunstenaar voorbij en die maakt van mij een foto of zelfs een schilderij zodat ik niet vergeten wordt. Het kan nog gekker. Deze weidepaal vertelde mij het verhaal over de wonderbaarlijke landing van een vogel.

Het was een mooie zonnige zomerdag. Er was al een kunstenaar voorbijgekomen die mij van top tot teen had bekeken en uiteindelijk een gesprek met mij aanknoopte. De man maakte een prachtige foto van mij met een steen als wegwijzer op mijn kop om daarna zijn weg te vervolgen.
Niet veel later landde er opeens een vogel op de steen die op mijn kop lag.
Hij leek op een ijsvogel, maar was dit niet. De vogel, die imperfect was in zijn uiterlijk, vertelde mij desgevraagd dat hij zo was gemaakt door Leny Vranken uit Eygelshoven, met hulp van haar lieve man Leo. Zij noemden hem ‘mus-lukt’, omdat hij nu eenmaal geen ijsvogel en niet volledig was. Zij creëerden talloze prachtige soortgenoten die zich blijmoedig over de wereld verspreidden en niet alleen op weidepalen landden, maar zelfs in de huizen van mensen. Er is er zelfs eentje die zij ‘unuff = unuff’ noemden. Maar dat was nog lang niet het einde van de creaties van ‘mus-lukt’.
Iedere vogel was uniek in zijn voorkomen.
Zij schaamden zich niet voor hun imperfectie, maar toonden zich vol trots, met handicap en al. Zodoende kon niemand hen over het hoofd zien.
De vogel vertrouwde mij toe dat hij binnenkort, met sokkel en al, naar een mooi huis ergens op deze aarde zou verhuizen en daar, tot aan het einde der tijden, bewonderd zou worden door de eigenaars.

Hij vroeg mij jullie te laten weten dat hij en zijn soortgenoten dankbaar is dat zij door jullie op de wereld werden gebracht en ondanks de handicap, uit liefde hebben toevertrouwd aan andere mensen.

Met een hartelijke groet,

De weidepaal

Laat een bericht achter.