Recent was ik bij de vernissage van een nog lopende expositie (t/m 10 juli) in de Terpkerk te Urmond. Daar had ik een ontmoeting met de kunstschilder Georges Daemen uit het Belgische Stevoort. Zijn werken maakten een diepe in druk op mij. Hij laat zich vaak inspireren door klassieke muziek en van daaruit creëert hij dan b.v. schilderijen van muzikanten, instrumenten, dansers, maar ook een combinatie van muzikale uitingen in relatie tot de natuur. Dit is slechts een deel van wat hij schildert.
Ik zag daar bijgevoegd schilderij (drieluik) hangen van een paar handen.
Handen zeggen vaak meer dan woorden, net zoals de mimiek in het gezicht of ander non-verbaal gedrag.
Je reikt iemand de hand, slaat de handen in elkaar, geeft iemand een klap in het gezicht, aait of streelt de ander, neemt en geeft, zegt gedag en welkom, neemt een wapen of tekent de vrede etc.
In deze tijd worden er veel wegwerpgebaren gemaakt en gewezen naar anderen.
Wordt het niet tijd om de handen ineen te slaan en op zoek te gaan naar verdraagzaamheid, vrede?
Het drieluik inspireerde mij tot het schrijven van dit gedicht:
Handgebaar
Geef me jouw hand
ik voer je mee over land
naar een nieuwe bestemming
waar jij liefde leert kennenAls je mij jouw hand geeft
loop ik met je mee over
voorbestemde paden
waar vrede heerst
ik voer je mee over land
naar een nieuwe bestemming
waar jij liefde leert kennenAls je mij jouw hand geeft
loop ik met je mee over
voorbestemde paden
waar vrede heerst
Neem eens ’n kind bij de hand
leer het over het leven
hand in hand naar school
om in boeken te lezen
Maak geen wegwerpgebaar
maar open je handen om
in liefde te ontvangen en
ruimhartig te geven
Raak me aan met jouw handen
streel me zoals ik jou streel
met mijn warme handen
ik heb je intens lief
Schrijf een boodschap met je hand
stuur die naar vriend en vijand
laat zien dat jij het goed bedoelt
met een groots handgebaar
Tekst: ©Jacques Smeets
Schilderij: ©Georges Daemen Stevoort (B.)