Megafoonpolitiek

karikatuur-door-gady-mirtenbaum-3-dichtbijDiederik Samsom verloor de strijd met Lodewijk Asscher. Blijkbaar had men binnen de PvdA te weinig vertrouwen in hem als politiek leider van de partij in een aankomende verkiezingscampagne. Of men Lodewijk Asscher zoveel sterker vond, is eigenlijk onduidelijk gebleven.

Het sierde Samsom wel dat hij het boetekleed aantrok. Hij kon natuurlijk niet anders, immers hij is op veel gebieden tekort geschoten als politicus. Dat werd allemaal voorgelezen door de voorzitter van de Tweede Kamer uit een brief door Samsom zelf geschreven. Zo doen politici dat bij hun vertrek. Emoties horen er natuurlijk in, ze zijn als jus over het geschoten wild. De politicus schrijft een brief en laat deze voorlezen door de Kamervoorzitter. Is wel zo neutraal, nietwaar? Wellicht was het zo geënsceneerd om te voorkomen dat hij in huilen zou uitbarsten?
De voormalige milieu- en Greenpeace activist toonde weer iets van zijn vroegere imago door zijn collegae Kamerleden op te roepen om het landsbelang voor ogen te houden en niet te vervallen in scoringsdrift en oneliners. Zij moesten weerstand bieden aan verlokkelijke megafoonpolitiek. Volgens Samsom was er geen tekort aan megafoons, wel aan nuance. Als activist was de megafoon hem natuurlijk niet vreemd, maar dat terzijde. Kamervoorzitter Kadhija Arib las op neutrale toon verder voor uit de brief. Politiek is meer dan resultaat boeken. Politiek gaat over vervoering en inspiratie, over angst en hoop.
Een minutenlange staande ovatie viel hem ten deel, behalve uit PVV-hoek. Dat was wel te verwachten. Men trommelde met de handen op tafel en volgden zo hun onberispelijke leider. Hopelijk was de roffel niet bedoeld als ondersteuning voor zijn aftocht?

Allemaal oneliners in die brief, geschreven door de man die zijn collegae oproept om niet te vervallen in oneliners. Het moet niet gekker worden. Vreemd eigenlijk, dat politici altijd bij hun vertrek tot inzicht komen. Overigens zie je dat ook wel bij andere afscheidsspeeches.  Opeens is er een vorm van zelfreflectie te bespeuren, zie je iemand die over z’n eigen schaduw durft te springen.  Als dat nu eens gebeurde aan het begin van hun carrière? Zou wellicht ‘n hoop ellende hebben voorkomen.

Ik vraag me af of Samsom zich bewust was van zoveel zelfkennis toen hij de brief schreef. Of zaten er misschien een paar spindoctors in zijn buurt toen hij luidop begon te mijmeren over wat hij in zijn afscheidsbrief zou schrijven? Waarschijnlijk lezen we dat in de biografie die gegarandeerd ooit geschreven zal worden. Misschien wordt het wel een autobiografie.

Politici zijn bijna altijd onvoorspelbaar.

Laat een bericht achter.