Boekhandel Krings Sittard

29 januari 2022.

De week van de Poëzie startte op 27 januari jl. gestart en liep tot 3 februari a.s.

Wat is er dan mooier en vet cool dat jouw gedichtenbundel ‘Dichterbij het leven en de dood’ één dag na de start van deze bijzondere week in de boekenwinkel van Wim Krings te Sittard wordt aangeprezen.

Daar ligt hij, geflankeerd door een dikke bundel van dertig eeuwen Chinese poëzie door Wilt L. Idema (dit zal schrijfster van het voorwoord in mijn bundel Lulu Wang zeer plezieren), het Leven is zo eenzaam niet door Lévi Weemoedt en ‘Op de schouders van Reuzinnen’ uit de serie PLINT, gedichten voor kinderen van 6 tot 106.

Ik ben trots, apetrots en dank Wim Krings voor zijn enthousiasme waarmee hij mijn bundel verwelkomde en opnam in zijn boekhandel. Voor mij het teken om andere boekhandels te benaderen.

Gespot door Jacques Giesbertz, de man die bijna 2 jaar geleden het initiatief nam om elke eerste zondag van de maand een poëziewandeling te organiseren vanaf de witte kerk van Mariagewanden (Hoensbroek) en waar ik onderweg voordroeg.

Mocht je belangstelling krijgen in de bundel, kijk dan maar eens op mijn website: https://deblauwediender.nl/bestellen-dichterbij-het…/

Emile Beulen. Overhandiging bundel

25 januari 2022

Wonderbaarlijk!

Op bezoek bij auteur Emile Beulen Schrijver van ‘Stoffig Licht’, zijn debuutroman die vertelt over het mijnwerkersleven in de Zuid-Limburgse kolonie, midden vorige eeuw. Een prachtige roman overigens, welke ik zeer aanbeveel. Momenteel wordt er hard aan gewerkt om dit boek te verfilmen.

Emile kende ik nog niet persoonlijk. Over zijn leven wist ik nauwelijks iets. Hij bestelde mijn gedichtenbundel en vroeg expliciet of ik het boek aan hem persoonlijk zou willen komen aanreiken.

Bij hem thuis zag ik dat er grenzend aan zijn huis een kunstgalerie was gevestigd, met de naam ‘GalerieRiet’ Na een hartelijk welkom door Emile en een eerste kennismaking, vroeg ik hem van wie de Galerie hiernaast was. ‘Van Riet, mijn huidige partner’, zei hij. Ik vroeg naar de achternaam van Riet.
‘Toussaint’ antwoordde Emile. ‘Riet Toussaint uit Margraten?’ reageerde ik direct? Jawel, klopt. Wat opmerkelijk, zei ik, in de bundel staat een kunstwerk van Riet met een gedicht van mij ernaast. Het gedicht draagt de zeer toepasselijke titel: ‘Toekomst’
Je begrijpt wel, dat dit een wonderbaarlijk moment was, hé? Bij het zien van foto en gedicht in de bundel, zei hij: ‘Dit heeft zij gemaakt voor de geboorte van ons kleinkind.’

Emile vertelde dat zijn vrouw Marjo een aantal jaar geleden was overleden en dat Riet zijn huidige levenspartner was. Vervolgens werd mijn gedichtenbundel samen met Riet doorgenomen en daaruit bleek dat deze een hele diepe indruk op beide maakte. Emile vertelde dat hij ook een gedichtenbundel had gemaakt. Een hommage aan zijn overleden vrouw.

De titel: ‘Voorbij het brakke water’.

Op de achterflap lees ik de veelzeggend woorden:
‘Zij loven de liefde die geen einde weet. En troosten de treurnis die tot stervens toe vecht. Ze zijn Marjo.’
Dit bijzondere bezoek met een wonderbaarlijk karakter was voor mij het ultieme bewijs hoe kunst verbindt, maar ook hoe betekenisvol het maken van kunst voor de mens kan zijn.
Het biedt altijd weer perspectief voor de toekomst. Zowel dichtbij het leven als de dood.

Hoe licht of zwaar het verleden ook is geweest.

Dit bezoek zal zeker niet het laatste zijn geweest.

 

Overhandiging bundel aan Wim Cremers Stein

18 januari 2022.

Wim Cremers, voor velen nog bekend als de presentator op de inmiddels niet meer bestaande regionale zender TV Limburg, liet mij weten dat hij graag een exemplaar van mijn gedichtenbundel wilde ontvangen. Aangezien hij binnen 25 km afstand van mij woont, bood ik aan om het boek persoonlijk aan hem te komen overhandigen. Daar ging hij spontaan op in en zo kwam het tot een hele mooie, warme en gespreksvolle ontmoeting in Huize Cremers. Een dag later stond de volgende tekst met foto’s op zijn account.
‘Recent werd er in Huize Cremers te Stein een koekje bij de koffie geserveerd. Waarom? Omdat de dichter Jacques Smeets zijn nieuwe bundel ‘Dichterbij het leven (en de dood)’ live in Stein kwam aanreiken. Ik voelde mij zeer vereerd. Zulks had zeker ook te maken met mijn (gezonde portie) ijdelheid. Bij zijn gedicht ‘Verbondenheid’ werd Jacques immers geïnspireerd door een foto die kunstfotografe © Myriam van Schoubroeck ooit in Berlijn van mij maakte.
Foto én gedicht zijn in de bundel opgenomen. Uiteraard beveel ik deze mooie publicatie dan ook (zónder schroom) warm bij U aan. Jacques, bedankt en hulde!’

Wim, bedankt voor de gezellige ontvangst en de warme woorden. Ik wens jullie, dus ook Myriam, van harte een prachtige reis door het gedichte verhalenlandschap toe. Zoals jij zegt en ook hier op foto laat zien, trof jij jezelf daarin aan, in gedachten verzonken, maar wel in verbondenheid samen met een schitterend kunstwerk zittend op de kademuur langs de Spree in Berlijn.
Zo zie je maar, zonder het te weten, landde jij zomaar vanuit mijn creatieve geest in deze gedichtenbundel.

Inferno in Oekraïne

Inferno in Oekraïne

De leider gaf het ultieme teken
ontstaan uit haat tegen het westen
zijn troepen gehoorzamen gedwee
er is immers geen andere optie
de lopen van hun tanks spuwen vuur
de vijand moet worden verdreven
uit het door Poetin gedroomde land

Helikopters vullen het luchtruim
meedogenloos vallen de bommen
slaan mortieren in de gebouwen
soldaten sterven in het harnas
aangemeten door die andere leider
ook hij droomt van een land
waar de vijand niet thuis hoort

Vuurtongen zoeken hun weg
in de kapotgeschoten huizen
burgers meesleurend in de dood
niets en niemand ontziend
vriend of vijand doet er niet toe
hun lichamen verdwijnen voorgoed
in dit crematorium van oorlog

Dromen van angstige burgers
zullen nooit meer uitkomen
hun leiders roepen slechts op
om de vijand te verdrijven
als beloning wacht het heldendom
dat is wat hun leider belooft
wapens worden verdeeld en geladen

Mijn woorden zullen het
niet overleven in deze hel
ik probeer slechts te beschrijven
wat ik zie en voel bij deze oorlog
mijn woorden kunnen nooit weergeven
wat de mensen daar op de vlucht
ondergaan in dit helse inferno

Tekst: © Jacques Smeets
Website: www.deblauwediender.nl

Schilderij: © Alfons Smeets Schin op Geul

Samen op weg naar het Evoluon

De meesten onder ons zullen zich het Evoluon te Eindhoven herinneren als die ‘vliegende schotel’ waar allerlei technieken konden worden bekeken, waar je als kind hier en daar kon experimenteren en waar vooral allerlei technische producties van Philips werden geëxposeerd. Beeldbellen was een nieuwtje, maar ook de wasautomaat of de afwasmachine.

Nadat al die technieken waren ingehaald door modernere ontwikkelingen, raakte het Evoluon uit de tijd en in de vergetelheid. Het was zelfs vele jaren gesloten, totdat er vanwege de nieuwe technologische ontwikkelingen een congrescentrum omheen werd gebouwd. Nu is het zover dat ook de ‘vliegende schotel’ wordt gereanimeerd. Er zijn plannen in de maak.

De Poëzieclub Eindhoven was op zoek naar een nieuwe, geschikte plek om haar maandelijkse bijeenkomsten te organiseren. Voorzitter, tevens dichter Hans Marijnissen, kreeg het voor mekaar.

Op zondag, 20 februari 2022, was het zover.
Het werd een druk bezochte, gezellige, enerverende middag, waarbij enkele tientallen dichters hun voordrachten hielden en waarnaar intensief en zeer aandachtig werd geluisterd.

Ik had de eer om voor het eerst een paar gedichten voor te dragen uit mijn eerste bundel (Dichterbij het Leven en de dood). Het thema van de middag was ‘Thuislozen’. In mijn bundel staan enkele gedichten die dit thema aanraken, zoals het gedicht ‘Samen op Weg’ bij een foto van Maaike Schauer uit Maastricht.

Het Eindhovens Dagblad was aanwezig om binnenkort een mooi artikel over dit bijzondere evenement te plaatsen.

Samen op weg

de een voorwaarts
de ander achterwaarts
of is het omgekeerd?

samen onderweg
verbonden door liefde
voor eeuwig bij elkaar

samen onderweg
de band zal nooit breken
ook al scheiden zich wegen

samen onderweg
vluchtend voor oorlog
op zoek naar genegenheid

samen onderweg
een warm huis of een koud kamp
ver van huis of dichtbij

samen onderweg
of gewoon aan de wandel
aangespoord door liefde

samen onderweg
twee richtingen verenigen zich
vasthouden en loslaten

samen onderweg
kijk vooruit
kijk achteruit

samen onderweg
zie hier en nu
zo is het en niet anders

Samen op weg

Foto: © Maaike Schauer Maastricht

 

Ontspanning


Kunst maken uit (oud)ijzer is hard werken. De elementen vuur, aarde, water en vuur liggen eraan ten grondslag. Zwaar werktuig is noodzakelijk om het ijzer te vormen naar de ideeën en creativiteit van de kunstenaar. Wat zich in zijn hoofd vormt komt, samen met zijn gevoel, tot uiting in de creatie.

Maarten Vaessen uit het Belgische Kinrooi werkt al jaren met ijzer. Zijn werken, van klein tot groot, zijn zelfs in de publieke ruimten te bewonderen, zoals b.v. de adelaar, hoog in de lucht boven een rotonde aan de Fregatweg in de Beatrixhaven te Maastricht.
Zijn werk inspireert mij steeds meer tot het schrijven van gedichten. De adelaar (L’Aigle) staat in mijn dichtbundel Dichterbij het Leven en de Dood. Meerdere werken zullen volgen in de tweede bundel, die waarschijnlijk in 2023/2024 zal uitkomen.
Maarten liet mij recent weten dat hij mij ruimte zal bieden bij aankomende kunstmanifestaties/exposities, o.a. in zijn eigen prachtige beeldentuin in Kinrooi. Daar zal ik dan mijn gedichten mogen voordragen aan het aanwezige publiek.

Een paar dagen voordat hij mij dit aanbod deed, schreef ik een gedicht bij onderstaand kunstwerk. Afgelopen zaterdag was ik, samen met mijn lief, bij Maarten en diens Edith op bezoek. Daar droeg ik aan hem persoonlijk, als verrassing, het gedicht voor.

Ontspanning

Heb me er bij neergelegd
het kon niet uitblijven
de spanning in lijf en leden
werd ondraaglijk groot
verandering was onvermijdelijk

In stukken moest ik worden geslagen
hamer, aambeeld en zelfs vuur
waren nodig om mij te kleineren
ik probeerde mij tegen beter weten in
te verzetten tegen zijn wilskracht

Mijn ontwerper creëerde mij
in zijn hoofd vol met ideeën
ik moest tot rust worden gemaand
in een andere hoedanigheid
zonder wezenlijk verlies

Nu lig ik hier in zijn tuin te
genieten van de ondergaande zon
ik voel mij als herboren
en nodig jou uit om je in mij
zonder schroom te ontspannen.

Tekst: © Jacques Smeets
Beeld en foto: © Maarten Vaessen Kinrooi (B.)

Website MaartenIjzerkunst

Recensie ‘Dichterbij het Leven en de dood’ door Emile Beulen

Dag Jacques,

Na een aantal drukke dagen in verband met de filmopnames van mijn boek Stoffig Licht heb ik eindelijk tijd gevonden om jouw prachtig uitgevoerde dichtbundel te lezen. Dat heb ik met veel plezier gedaan!

In jouw inleiding tot de bundel geef je aan hoe we naar jouw gedichten moeten kijken. Wij mogen geen stilistische vormelementen verwachten en de inhoud van je prozaïsche gedichten is ondubbelzinnig. Er staat wat er staat. Je hebt je in de hele bundel gehouden aan deze ‘belofte’ en dat zullen veel lezers waarderen. Zeker zij die moeite hebben met de cryptische, voor velerlei uitleg vatbare poëzie die tegenwoordig door de ‘kenners’ wordt gekoesterd.

Als ik naar de thema’s in jouw gedichten kijk, in de eerste plaats natuurlijk leven en dood, maar ook tegenslag, teleurstelling, hoop, doorzettingsvermogen, jeugd en ouderdom, liefde en verwondering – om maar enkele te noemen – dan vermoed ik dat je tijdens je werk als blauwe diender, maar ook tijdens je ziekte, heftig met de emoties rondom deze thema’s geconfronteerd bent en dat ze nu een rijke inspiratiebron vormen voor het schrijven van gedichten. Ik stel me voor dat die bron nog lang niet opgedroogd is, getuige onder meer de geselecteerde regels uit het gedicht ‘Sporen’:

sporen tekenen mijn leven
mijn moed wordt beloond
ik ga op zoek naar ruimte
voor muziek, poëzie en beeld
vertrouwd en zelfzeker

Mijn vermoeden wordt nog versterkt door de volgende zinnen in het als autobiografisch op te vatten gedicht ‘De kleine filosoof’:

op zijn weg verzamelt hij woorden
aan de horizon wacht het schrijverschap
onvermoeibaar zal hij putten uit zijn rugzak
gevoelig zal hij de lezers weten te raken
tot in de kern van hun hart en ziel

Aan de belofte in de twee laatste regels heb jij je zeker gehouden!

Terzijde: na afloop van de laatste opnamedag, op weg naar huis, zag ik een tegengestelde overeenkomst tussen jouw en mijn literair werk. Mijn boek, geschreven in woorden, wordt nu vertaald naar beelden, naar film. Jij gaat uit van beelden, van foto’s, en vertaalt die naar woorden, naar gedichten. Met kunst kun je vele kanten op….

Beste Jacques,
ik wens je veel succes met je bundel ‘Dichterbij het leven en de dood’ die ongetwijfeld een brede lezersschare zal aanspreken.

Emile Beulen, Schinveld
Auteur van ‘Stoffig Licht'(2020)dat vertelt over het leven van een gezin uit Drenthe dat in de jaren ’50 van de vorige eeuw naar Zuid-Limburg verhuisde en waar de man, werkloos geworden in de Drentse veenkoloniën in de mijn gaat werken en probeert zich te schikken en aan te passen

Recensie: Vlucht uit Montaillou

Vlucht uit Montaillou (Ton van Reen)

Als ik het tafereel op de cover van deze roman op m’n gemak in me opneem en ik zie een bruine beer op z’n dooie gemak in het weiland net buiten het dorp rondstruinen, zou ik zomaar door de schrijver op het verkeerde been kunnen worden gezet. Gaat het over een beer die uitgebroken is en wegvlucht van het dorp waar hij als circusbeer zijn bestaan had? Of vluchten de mensen uit het dorp misschien voor de dreigende aanval van een wilde beer?

Dan lees ik de eerste woorden uit het voorwoord: ‘De beer, die zichzelf koesterde met de naam Napoleon, trok een fles wijn open en pakte het boek Het Schuim der dagen van Boris Vian. Napoleon, de beer, verwondert zich over het feit dat hij al na een paar regels teruggebracht wordt naar de mooiste tijd van zijn leven. Zijn kindertijd, die vol was van de hunkering naar volwassenheid’.

Ik raak in totale verwarring. Is dit een sprookje of een fantasieverhaal? Ik heb op de cover toch echt ‘roman’ zien staan. Al verder lezende vervagen al mijn vermoedens en verwachtingen en raak ik volledig in de ban van een geweldig verhaal over de Franse schrijver Boris Vian, Hij brengt middels zijn pen niet alleen een beer en de personages uit het verhaal tot leven, maar laat deze beer als de nieuwe keizer Napoleon van Frankrijk furore maken. Op het Panthéon, de begraafplaats voor beroemdheden, waar Vian reeds lange tijd aan gene zijde verblijft heeft hij ontmoetingen met schrijvers, zangers, filmsterren en andere helden uit de geschiedenis. Boris schrijft zijn hoofdstukken op een terras van café La Coupole en wordt uiteindelijk geconfronteerd met de personages in het verhaal als levende wezens.

Wanneer ik aan het eind van het boek ben aangeland, begrijp ik pas goed wat de laatste regel van het voorwoord betekent: ‘Hij las door en verdwaalde verder in een tekst vol wonderen die, zin na zin, ontspoorden naar absurditeiten die toch volledig geloofwaardig waren.’

Deze roman van Ton van Reen vind ik een geweldig boek omdat het van begin tot eind vol verrassingen zit. Een echte aanrader voor mensen die zich graag laten meeslepen over de scheidslijn van leven en dood, van werkelijkheid en fantasie. De veelzijdigheid, of misschien beter gezegd de grenzeloosheid van deze schrijver laat zien waarom hij in zijn auteursleven al bijna 90 boeken heeft geschreven en uitgebracht en dat zijn hoofd nog vol zit met materiaal voor meer boeiende verhalen. Ik heb het voorrecht hem persoonlijk te kennen en als wij elkaar ontmoeten vertelt hij over de verhalen die hij nog graag wil schrijven, alvorens hij het tijdelijke voor het eeuwige zal verwisselen. Maar, wie weet, ontmoet hij dan al die beroemdheden uit dit boek.

Vlucht uit Montaillou
Auteur: Ton van Reen

Nederlands
Paperback
EAN: 9789062655045
438 pagina’s

Jacques Smeets, Elsloo

De bundel is uit!

De bundel is uit!
Hier is hij dan eindelijk. Mijn eerste gedichtenbundel, ‘Dichterbij het leven en de dood’.
Het was een heel mooi proces op weg naar deze nieuwe mijlpaal in mijn tweede leven als auteur, nadat ik eerst 43 jaar werkzaam ben geweest als politieman. Het schrijven van boeken en poëzie is natuurlijk heel iets anders dan van een proces-verbaal. Bij het schrijven van processen-verbaal diende ik mij te houden aan wetten, regels en feiten en omstandigheden. Bij verhalen en poëzie mocht ik mij volledig richten op inspiratie, creativiteit en emotie.

Vanaf 2007 heb ik vijf boeken gemaakt. In deze bundel met (beschouwende) gedichten probeer ik te laten zien hoe veelzijdig het leven van de mens binnen de samenleving kan zijn, maar ook hoe veelzijdig de mens zélf is in relatie tot wat er in zijn of haar leven en dat van de omgeving gebeurt. Vandaar dat ik divers fotomateriaal heb gebruikt, o.a. van kunstenaars, omdat zij ook altijd handelen vanuit inspiratie, creativiteit en emotie. In die zin zie je in mijn gedichten vaak een persoonlijke beschrijving van feiten en probeer ik ook tegelijkertijd daarin de diepgang te tonen.

Mocht je graag een gesigneerd exemplaar met een persoonlijke noot van mij ontvangen, dan kan dat. Je kan mij dan een persoonlijk bericht sturen via FB, LinkedIn of via mijn e-mailadres: jacquessmeets@gmail.com.
€ 19,75 incl. verzendkosten.
Mocht je binnen een straal van 25 km wonen en je er prijs op stelt dat ik de bundel persoonlijk kom overhandigen, dan is dat mogelijk.
Kortom: ik ben apetrots op het resultaat en vooral op het voorwoord van schrijfster Lulu Wang.

Met dank aan Hans F. Marijnissen (vormgeving), Lulu Wang (voorwoord), Ronald Smeets (foto’s) en Uitgeverij Schrijverspunt.