Doden tellen

Elke dag krijgen we via de media te horen dat er weer zoveel ‘coronadoden’ zijn bijgekomen. Het totale aantal geregistreerde doden wordt vervolgens genoemd en er wordt tevens vermeld dat het feitelijke aantal coronadoden veel hoger ligt.

Alsof de andere overleden mensen er niet meer toe doen. Tenminste, er wordt nauwelijks over gesproken. Elke dag nieuwe cijfers van het RIVM, elke dag nieuwe grafieken en statistieken.

Het kan niet anders dat dit de angst bij mensen voedt, vooral onder de ouderen onder ons.  Lees verder →

Recensie De Jongens van het Glaspaleis

Wat ‘n bijzonder verhaal over het leven van een Limburgse familie in een dorpje aan het begin van de jaren ’50 van de vorige eeuw. Jote, Nate en Miele zijn drie broers die op jonge leeftijd hun vader verliezen en waarvan de moeder overstuur raakt van de onverwachte dood van haar man. Hij was verkoper in het beroemde Glaspaleis in Heerlen.

De auteur beschrijft in deze boeiende en vooral interessante roman de levens van de drie broers zó uitzonderlijk waardoor ik als lezer, heen en weer werd geslingerd in werelden die ik zelf niet eens in m’n eigen leven heb kunnen benaderen.
Op een meesterlijke wijze worden diverse fasen van hun afzonderlijke levens omschreven, zowel lichamelijk als geestelijk.
Lees verder →

Luisterboek De Blauwe Diender gelanceerd

Jacques Smeets De blauwe diender - Kroniek van een politielevenDe politie van nu is van een andere orde dan de politie van een generatie geleden, de generatie waarvan ik 43 jaar lang deel uitmaakte. Het individuele leven van een politieman is vandaag de dag heel anders dan toen.

Toch is het allemaal nog maar pas geleden (2012) dat ik met pensioen ging. Ik was net nog in de gelukkige omstandigheid (althans zo heb ik het ervaren) dat ik onder de vlag van de Nationale Politie moest werken. Over mijn persoonlijke leven schreef ik het boek ‘De Blauwe Diender’. Dat is een kroniek van mijn politieleven en van begin tot einde autobiografisch. Het boek is na 10 jaar nog steeds actueel. Daaruit mag ik de conclusie trekken dat er naast de verschillen nog steeds veel overeenkomsten in het beroep zijn en dat de politie van toen interessant genoeg is om er iets over te horen of te lezen. Tegenwoordig is er zelfs een luisterboek versie van gemaakt.

Met dank aan:
Alexander Cammans van Clusteruitgeverij Schrijverspunt.nl

Klik op onderstaande link als je het boek wil horen:
Luisterboek ‘De Blauwe Diender’

 

De mond gesnoerd

vrijheid, bevrijding, vrij van geest
vrij te zijn om wie je bent
vrij om het woord te nemen
vrij om je eigen keuze te maken

corona kwam, zag en legde lam
Mark en Jaap bedisselden maatregelen
het land werd lam gelegd
het volk werd de mond gesnoerd

geen handen meer geven, geen kus
geen omhelzing, aanraking taboe
behalve thuis, in ons eigen kot
over seks wordt geen woord gerept

moeilijke woorden leggen een mistgordijn
over onze samenleving, over de ouderen
quarantaine, social distancing, lock down
afgezonderd van alles en iedereen

de anderhalve meter samenleving
geeft de afstand aan tussen mens en mens
het Kabinet zet alles op alles
om het virus klein te krijgen

solidariteit, saamhorigheid
er voor elkaar zijn in moeilijke tijden
meer omkijken naar elkaar
oude ogen kijken treurig naar buiten

vermoeid, angstig, geen perspectief meer
de stip aan de horizon is verder weg dan ooit
eenzaam sterven is wat er rest
zonder die hand, zonder die blik

toegezongen vanuit de openbare ruimte
vanaf een plein, gazon of hoogwerker
gescheiden door een muur van plexiglas
het is koud en kil daarbinnen

intussen schiet in China een raket de lucht in
op zoek naar ruimte buiten de aarde
zou corona als verstekeling aan boord zijn
opdat haar voortbestaan is verzekerd?

de Koning in zijn bijzondere toespraak
is verheugd dat wij zelf kunnen kiezen
en dat er niet voor ons wordt gekozen
wij zijn immers al 75 jaar vrij

maatregelen worden niet door ons gekozen
maar dwingend opgelegd door de regering
hoge boetes liggen in het verschiet
terwijl duizenden mensen sterven

nooit meer oorlog is nu het adagium
het virus wordt de oorlog verklaard
bestrijden in plaats van begrijpen
we raken van de regen in de drup

op de Dam koeren de duiven
alsof zij de Koning laten weten
dat zij het zijn die vrij zijn
en de mens gevangen zit

mondkapjes maskeren onze angst
we roepen maar niemand hoort ons
in de kiem gesmoord
de mond gesnoerd

Tekst: © Jacques Smeets

Samenzijn

In deze moeilijke tijd is het al erg dat ‘samenzijn’ onder gezonde mensen zo onder druk is komen te staan. Inmiddels is wel duidelijk hoeveel pijn, verdriet en eenzaamheid het gebrek aan samenzijn oplevert bij op leeftijd zijnde mensen, die alleen zijn of gescheiden van elkaar in verpleeghuizen wonen, of mensen die ernstig ziek zijn, afgezonderd op i.c.’s liggen of in eenzaamheid moeten overlijden.
Maar wat, als je gezond en wel volledig in het leven en werk staat en je plots wordt overvallen door het bericht dat je kanker hebt? Dat je niet, zoals voor deze crisis, onmiddellijk wordt opgenomen in het noodzakelijke ziekenhuistraject om je te behandelen? Dat je niet, zoals dat voor de crisis gebruikelijk was, de pijn en het verdriet persoonlijk kan delen met mensen om je heen? Dat je knuffelen, een arm om je schouder, of een toereikende hand, moet afslaan?

Dan wordt samenzijn erg moeilijk en het gemis ervan enorm zwaar. Misschien bieden een schilderij en gedicht dan een beetje troost, worden ze gevoeld als die knuffel, de arm om de schouder of de aangereikte hand.

Samenzijn

de stilte wordt doorbroken
door een indringend bericht
het brengt je dichter tot elkaar

zwaar rust de toekomst
op onze schouders
hoe nu verder?

we kruipen dicht bij elkaar
zoeken steun in deze moeilijke tijd
van onverwacht hevige spanning

een spookbeeld doemt op
het begeleidt ons door de dag
houdt ons wakker in de nacht

we rapen alle moed bij elkaar
kijken voorwaarts naar het licht
dat ons weer hoopvol stemt

samen op zoek naar liefde
in ongewisse tijden
door verdriet en pijn omgeven

we verzamelen alle moed
om samen op weg te gaan
naar genezing

Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: Jacques Smeets

Adieu!

Sinds de komst van Covid-19, oftewel het Coronavirus, wordt er steeds vaker en meer gediscussieerd over leven en dood of over eenzaamheid en depressiviteit onder de ouderen in onze samenleving. Willen deze mensen nog vol overtuiging een tijdje verder leven of kijken zij hartstochtelijk uit naar de verlossende dood?
Lees verder →

In het gareel

rij naast rij in het gareel
volgestopt met ontkiemend zaad
het leven met zich meevoerend
keurig langs de weg van de mens

afwijkend van de norm
niet zomaar rechttoe rechtaan
heel soepeltjes door de bocht
niet wetend van het einddoel

de mens daarentegen
dwingt de voer linksaf te slaan
omdat de weg de richting duidt
en tevens de grens van het toelaatbare

rij naast rij in het gareel
geen weet hebbend van de buren
wat zich daarbinnen afspeelt
de rij heeft genoeg aan zichzelf

straks openen ze zich vanzelf
als het nieuw leven de kop opsteekt
volop tot bloei komt
het voedsel voor de mens rijpt

als de vruchten zijn volgroeid
door de machines zijn verzameld
zal het land worden voorbereid
op nieuw te ontkiemen zaad

zo is de cyclus van leven rond
de rijen ontvangen nieuw zaad
zodat de mens verder kan leven
als rijen in het gareel

Foto: © Sjors van Beek
Tekst: © Jacques Smeets

Bericht van de aarde

Bericht van onze gastheer, de aarde.

Lieve mensen, als gastheer bied ik jullie vanaf de geboorte mijn planeet aan om er te leven en te sterven. Ik accepteer dat jullie als parasieten van mij leven en je vermenigvuldigt. Geen enkel probleem, daarvoor zijn jullie nu eenmaal parasiet en ik de gastheer. Maar, er zijn grenzen.

Ik kan heel veel hebben, er mag in me gegraven worden op zoek naar belangrijke grondstoffen, er mogen huizen worden gebouwd om in te wonen, op mijn land mogen jullie gewassen kweken, ik heb geen probleem met de infrastructuur waardoor jullie je comfortabel kunnen verplaatsen, maar jullie moeten niet overdrijven. Vanaf dat jullie een plek innamen op mij en daar allerlei rechten en plichten aan gingen verbinden, ging het faliekant mis. Een ongebreidelde expansiedrift en hebzucht maakte zich van jullie meester, jullie kregen het met elkaar aan de stok, maakten elkaar op gruwelijke wijze af en werden ontzettend egoïstisch en individualistisch.
Lees verder →

Non-fictie

non-fictie

zie mij daar liggen tussen de musketiers
de strijders tegen onrecht, pijn en treurnis
ondergedompeld in het ongeluksgetal
aan de kade op boot nummer 013

verbondenheid zorgt voor erkenning
ik hoef niet te worden meegenomen
om op een nachtkastje te wachten
om onder spanning te worden geopend

of aan de kant te worden gelegd
niet verder te worden verteld
doorgegeven of uitgeleend
ik word liever voor altijd gekoesterd

de intentie van de gebeurtenissen
trachtte ooit mijn ziel te doorboren
ik wist ze met veel moed te pareren
in letters, woorden en zinnen

mijn verhaal vertel ik zelf
zodat er niet hoeft te worden bedacht
wat niet waar is en niet is gebeurd
mijn verhaal vertel ik zelf

mijn mede musketiers erkennen mij
zonder mij van een etiket te voorzien
eerlijkheid en openheid troef
geen oordeel maar vooral liefde

zij nemen mij naar de Wallen
bieden inzicht in de gevolgen van
een enkel schot in een split second
raken mij diep in het hart door treurnis

de vijand kanker krijgt het nakijken
de bajes blijkt een 5-sterren hotel te zijn
euforie over een geboren kind
slaat om in wanhoop en verdriet

de veroordeelde blijkt niet de dader
vrijheid is niet met geld te koop
zelfs de narcist krijgt ervan langs
non-fictie is geen fantasy

intense gebeurtenissen stevenen af
op een nieuwe koers en uitdaging
om het leven op te pakken
en een gevoelige draai te geven

mijn verhaal vertel ik zelf
niets is fictief, alles oprecht en eerlijk
alles is waar, geen fantasie
mijn verhaal vertel ik zelf

Tekst: © Jacques Smeets
Foto: © Jim de Koning