Politie aan huis

hans-kicken-26-juli-1974-n-a-v-dodelijke-schietpartij-in-geleenPolitieman werd je in 1969 niet zomaar. Daar ging een hele lange procedure aan vooraf.
Een belangrijk onderwerp gedurende de sollicitatieprocedure was een huisbezoek door iemand van het politiekorps waar je had gesolliciteerd. Dat gebeurde dus ook bij mij. In de zomer van 1969 stond er geheel onverwacht een man aan de deur bij mijn ouders. Gelukkig was mijn vader niet thuis.

Als je solliciteert is een huisbezoek niet vanzelfsprekend, maar wel bij de politie. Tenminste, tot nu toe. Want, de meeste huisbezoeken gaan verdwijnen. Dat kan er ook nog wel bij. Integriteitsproblemen te over, maar toch lijkt het erop dat men niet meer zo sterk hecht aan het belang van een gedegen screening van sollicitanten.

Toen ik solliciteerde stuurde het korps nog iemand langs om erachter te komen wat voor vlees men in de kuip had. Bij de sollicitant thuis is immers veel informatie te halen. Je kan zien of het er een janboel is, of er ernstige gezinsproblemen zijn, hoe men politiek georiënteerd is, wat er zoal voor lectuur in de boekenkast staat en hoe men aankijkt tegen gezag en autoriteit. Kortom, je krijgt inzicht in de persoonlijkheid van de sollicitant en diens omgeving.
Bij ons thuis was het geen huishouden van Jan Steen, geen van de elf kinderen was crimineel of aan drugs verslaafd. Toch maakte ik mij zorgen. Mijn vader had niet veel op met gezag en autoriteit. Ik was dus heel erg blij dat hij niet thuis was toen er iemand uit het korps op bezoek kwam. Mijn moeder daarentegen was heel erg gezagsgetrouw, dus het gesprek verliep voor mij op rolletjes.

Zo’n bezoek betekent natuurlijk niet dat politiemensen gedurende hun carrière nooit in de fout kunnen gaan. Relatie- of geldprobleem, jaloezie op de dikke auto of blingbling van criminelen, conflicten binnen de organisatie of een optreden dat faliekant verkeerd uitpakt waardoor vervolging of een veroordeling dreigt. Er ligt heel wat op de loer voor politiemensen om ze in de verleiding te brengen. Toch gebeurt het relatief weinig. Politiemensen zijn doorgaans loyaal aan wet en organisatie, ze hebben een sterk rechtsgevoel en kunnen niet tegen onrecht. Dan ben je niet zo gauw corruptief of chantabel. Op dit soort eigenschappen wordt natuurlijk geworven en geselecteerd.

Als verweer voert de Nationale Politie aan dat deze maatregel een gevolg is van capaciteitsproblemen. Door af te zien van huisbezoeken bespaar je reistijd. De sollicitant kan net zo goed naar het bureau komen, immers de onderwerpen die aan de orde komen zijn hetzelfde gebleven. Dat er een geringer beeld ontstaat van het privéleven van de sollicitant neemt men daarmee op de koop toe. De kans is daardoor wel groter dat er meer agenten door de keuring glippen die vatbaar zijn voor corruptie of een levensstijl onderhouden die niet bij de politie past. En dat in een tijd dat er relatief veel incidenten zijn met corrupte politiemedewerkers.

Hoe naïef kan je zijn?
Wat zal de volgende stap zijn? Anoniem solliciteren?

Bovenstaande column werd geplaatst in dePolitie van oktober 2016, het bondsblad van de Nederlandse Politiebond (NPB).

 

 

 

1 Comments

  1. Gisteren 23 november eindelijk beginnen lezen in De Blauwe Diender.
    Elke dag 1 stuk, heb ik mij voorgenomen.
    Inleiding beviel mij alreeds zeer.

    Reply

Laat een bericht achter.