No men left behind

ben-c-vrije-keuze4-jpg-064Op 1 oktober 1969 startte ik de opleiding om vervolgens ruim 43 jaar in dienst te zijn geweest. Tot aan 2006 was ik in de veronderstelling dat ik met 40 dienstjaren het korps kon verlaten. Ik zou dan 58 jaar oud zijn, immers ik was 18 toen ik op de politieschool terechtkwam.

In 2006 ( drie jaar voor mijn vermeende pensioen) veranderde er echter opeens iets aan die zekerheid van 40 dienstjaren. Afgelopen met de pret. Ik moest minstens tot mijn 62e en 3 maanden werken om mijn volledige opgebouwde pensioen te kunnen ontvangen. In de jaren daaropvolgend werden allerlei oude regelingen overboord gegooid, kwamen er nieuwe om uiteindelijk te aan te landen bij het ABO-Keuzepensioen. Dat betekende dat ik er zelf voor kon kiezen om ergens tussen mijn 60e en 70e (!) levensjaar te stoppen. Je snapt het natuurlijk. Hoe dichterbij de 60, des te lager mijn pensioen zou zijn.
Vanaf 2008 zijn de pensioenen, vanwege de economische crisis en allerlei, al of niet terechte omstandigheden over dekkingsgraden en renteberekeningen, niet meer geïndexeerd. De pensioengroei is vanaf 2008 tot stilstand gekomen, tegenwoordig is er al sprake van actuele verlaging van diverse pensioenen en voor de jonge generatie zou er een veel lager pensioen in het verschiet liggen. Begin er maar alvast voor te sparen, luidt het credo.  Alleen al om die reden zijn de politiemensen van nu genoodzaakt om door te blijven werken totdat ze erbij neervallen. Daar bovenop komt natuurlijk ook nog eens de (binnen een paar jaar tot twee keer toe versnelde) verhoging van de AOW-leeftijd naar 67 jaar en 3 maanden, waardoor de noodzaak om door te blijven werken is toegenomen.

Ik was op mijn 61e en 3 maanden aan het eind van mijn (politie)Latijn en stapte er op 1 november 2012 uit, na bijna een half jaar levensloopverlof te hebben gehad. Ook al zo’n regeling die alweer is afgeschaft. Te duur en te ingewikkeld, werd vanuit Den Haag geopperd. Nog 15 maanden doorgewerkt, alleen maar om reden dat ik niet te gek veel zou inleveren. Om toch een beetje in de buurt te kunnen blijven van mijn levensstandaard (ik begreep uiteraard dat je minder inkomsten hebt als je niet meer werkt), haalde ik iets van mijn latere pensioen naar voren, waardoor ik er minder op achteruit zou gaan. Ik was al blij dat ik ook voor een buffer(tje) had kunnen zorgen.

Intussen ben ik 4 jaar officieel met pensioen, ben 65 jaar oud en ontvang vanaf juni 2017 mijn eerste echte pensioenuitkering. Ik ontving daar een paar dagen geleden een brief over van het ABP. Ik kijk naar de cijfers in de brief en geloof mijn ogen niet. Maar het is echt waar, ruim 20% is er binnen een jaar of tien afgeroomd van het te verwachten pensioen. Allerlei emoties voel ik opborrelen, van boosheid tot machteloosheid, van verwarring tot berusting. Ik kan er niets aan veranderen en zal het moeten accepteren. Dat doe ik dan ook vrij snel, immers naast het pensioen is er ook nog de AOW, zowel voor mij als voor mijn vrouw.

Een paar dagen later lees ik de petitie ‘No men left behind’ van het Platform Bezorgde Dienders. Het betreft de oproep aan de vaste commissie voor Veiligheid en Justitie van de 2e Kamer der Staten Generaal om zich in te zetten voor herstel van de FLO-regeling, welke stelt dat politieagenten bij het bereiken van de leeftijd van 62 jaar, kunnen stoppen.

Heel begrijpelijk dat er aan de bel wordt getrokken en dat zoveel mensen uitkijken naar een andere regering, die hopelijk iets anders aankijkt tegen de beloning van mensen die zich hun leven lang, met alle risico’s van dien, hebben ingezet voor de veiligheid van de samenleving. De huidige en komende generatie politiemensen blijven de stap naar voren zetten waar anderen terugdeinzen, zij zullen onvervaard de strijd aan blijven gaan met criminelen en zij zullen steeds vaker worden bespot, beledigd, belaagd en getreiterd. Zij zullen meer en meer te maken krijgen met een groter en agressiever wordende groep hufters.
Uiteindelijk worden zij door hun werkgever, de Nederlandse Staat, bedankt voor bewezen diensten met een steeds lager wordend pensioen. Zij gaan minder lang genieten van hun pensioen, want het is een listige kunstgreep van allerlei pensioenfondsen, regering en rekenkamers om te roepen dat de levensverwachting steeds hoger wordt en dat er dus maar langer doorgewerkt moet worden om de pensioenen betaalbaar te houden. De verhoging van de AOW-leeftijd loopt in geen enkele tred met de stijging van de levensverwachting.
Wij kijken ernaar, kunnen er in wezen niets aan veranderen, althans niet met terugwerkende kracht, en moeten toezien hoe politiek en fondsen aan de haal gaan met de door de politiemensen jarenlange ingelegde premies en de daarop behaalde rendementen.

In die zin ondersteun ik met hart en ziel de petitie van het ‘Platform De bezorgde diender’.

8 Comments

  1. Jacques
    Een duidelijke en goede analyse en je geeft ook een goeie stelling mee. En nu, met de verkiezing in het verschiet, kan de pensioenleeftijd van 62 jaar wel eens een item worden. Want niet alleen de politiemensen maar ook andere zware beroepen, zou dit moeten gelden. Misschien om de Haagse pluche eens omwisselen voor ouderwetse houten caféstoelen en ze daar de hele op laten zitten. Misschien brengt die prikkeling van de houten stoel hun op andere gedachten.

    Reply
  2. Jacques, ik schrik niet zo snel maar 20% minder is niet uit te leggen en in je verhaal heb je nog niets eens gehad over de diefstal van de toenmalige regering uit de ABP kas.
    Zou het hierdoor komen dat sommige pensioenfondsen wel kunnen indexeren of hebben die besturen beter opgelet?

    Groet Armand

    Reply
  3. Zou het kunnen dat er wellicht gespeculeerd word over de rug van trouwe dienst? Dat dit geld bijvoorbeeld terug te traceren is naar wapenhandel? Zou raar zijn niet? Verder ben ik oprecht benieuwd hoe de politie tegenover een basisinkomen staat en welke persoonlijke dromen ze dan zouden leven. Zou een basisinkomen ervoor kunnen zorgen dat criminaliteit verdwijnt, of op zijn minst tot een minimum gereduceerd word? Ik zie zoveel misstanden voorbij komen, waarin de politie als beschermer van een volk, tegen het volk, betaald door het volk, word ingezet, hoe voelt dit bij jde politie, voelt de politie zich dan niet gebruikt en waarom gebruikt het zijn autoriteit dan niet om naast de mensen te staan? Wie is er gebaat bij een politiestaat? Helaas een steeds populairder middel ingezet om angst te bestrijden en ik kan niet anders dan in verbindingen zien, wens dat alle wezens gelukkig zijn, los van welke rol dan ook, dus wat nou als we los van onze maatschappelijke rol van een basisinkomen konden genieten, wat nou als we met elkaar doorzien dat veel geweld gecreerd word van jongs af aan en wat zou er nodig zijn om te zeggen tegen de politiek om hun rotzooi en angstzaaien zelf op te ruimen, het uniform uit te trekken en met je buurt leuke projecten gaat ondernemen….. Als ouderwetse dorpsagent, zonder uniform, want die autoriteit straal je van nature uit, net als wijsheid, vertrouwen en veiligheid…. Weer weten wat er leeft in je leefomgeving, zonder onzinning werk te hoeven uitvoeren, omdat je basis gedekt is en dus ook je pensioen…. Ik gun ons dit allemaal!!!!

    Reply
    • Dag Nicole,

      Vragen die ik niet kan beantwoorden. Tenminste, ik zou er wel antwoord op kunnen geven, zoals ieder mens dat zou kunnen. Maar dan krijg je ook zoveel verschillende antwoorden. Uiteraard volg ik de discussie over wel of niet invoeren van een basisinkomen. Persoonlijk ben ik er geen voorstander van, aangezien er altijd verschillen tussen arm en rijk zullen blijven bestaan, want de rijken zullen die stap naar een basisinkomen nooit zetten. De mensen aan de onderkant van de inkomens zullen de stap zeker zetten, want dat zou voor deze mensen heel veel rust in het leven kunnen betekenen. Zolang het duurt natuurlijk, want de economische, politieke en sociale ontwikkelingen zullen niet stil blijven staan.
      De AOW is in wezen iets van een basisinkomen. Je ziet dat ook daarover enorm veel ontevredenheid heerst.

      De verbindingen zoals jij die beschrijft, zijn heel erg mooi, maar hebben ook een sterk spiritueel karakter en zullen door elk mens verschillend worden ervaren en geleefd. De wereld is polair, de mens is polair, zelfs de tijd is polair. Alles bestaat uit tegengesteldheden. Dat zie ik als een natuurlijk wetmatig systeem. De mens kan zich daarin voegen door zich te ontwikkelen. Men kan zich richten op de ene kant van iets, tegelijkertijd wordt de tegenpool evenredig gevoed. Men kan dergelijke zaken pas ervaren, wanneer men zich ermee bezig houdt, m.a.w. als men zich ervan bewust wordt.
      Zo is het ook met geweld gesteld. Geweld is aan vreedzaamheid gekoppeld, zoals het leven aan de dood is gekoppeld en het licht aan het donker en het wit aan het zwart. Niets bestaat op zich Nicole. Ik heb mij om die reden (en verkregen inzichten) ingesteld om mij, zo goed en zo kwaad als dat in mijn mogelijkheid ligt, op beide polen te richten. Waarmee ik bedoel dat ik beide polen in hun bestaansrecht erken en dat mijn instelling vandaag de dag is, dat ik mij in de ‘vreedzame’ pool bevind. Ik leerde begrijpen dat niets zonder reden gebeurt. Dat geldt voor alles wat er op en in onze (denk)wereld gebeurt. In die zin is in wezen niets zonder zin (zinloos). De laatste tien jaar van mijn politietijd kwam ik steeds meer tot het besef dat, hoe meer ik streed tegen geweld en onrecht, des te meer ik ermee kreeg te maken. Om die reden heb ik mijn instelling veranderd en ging ik steeds meer proberen te ‘begrijpen’ wat ik daarin voor een rol speelde en wilde spelen. Dat was geen gemakkelijke opgave, maar uiteindelijk zorgde het voor (innerlijke) rust en rust in mijn directe leefomgeving.

      Dát is wat ik iedereen van harte gun.

      Reply
      • Beste Jacques,
        Applaus.
        Duidelijk en helder standpunt.
        Criminaliteit komt voor onder alle bevolkingsgroepen voor en is niet
        gerelateerd aan inkomen en derhalve ook niet te voorkomen met een basisinkomen.
        Vandaag heb ik 1.000.000 volgend jaar wil 2 x zoveel enz.

        Het is niet te verkopen dat tijdens het spel de spelregels gewijzigd worden en toch schamen ze zich daar niet voor.

        Ik ben van november 1944 dus niet zoveel ouder dan jij, mijn eerste werkgever hield op te bestaan toen ik 36 was na pakweg 22 jaar daar in dienst te zijn geweest.
        Bewust heb ik toen niet de overstap gemaakt naar weer een particuliere werkgever maar heb mijn draai gevonden in wat nu het Erasmus MC is.
        Door de overstap van de kleinmetaal naar het ABP kwam een pensioengat in zicht, die werd op een later tijdstip gerepareerd door de mogelijkheid dat het ABP die van de kleinmetaal ging overnemen.

        De laatste 29 jaar heb ik daar vol gemaakt, de tussentijdse 3 a 4 maanden bij toen de PTT, tel ik gemakshalve even niet mee.
        In die periode heb ik enkele collega’s zien vertrekken binnen de 40 jaar regeling.
        Mijn vrouw die zo’n 27 jaar in het Sophia Kinderziekenhuis, onderdeel van het Erasmus MC werkte is op 59 jarige leeftijd in de VUT gegaan.
        Ik ben ondanks herhaaldelijke verzoeken van de afdeling vastgoed beheer er met 62 mee te stoppen, door gegaan tot een maand voor mijn 65ste.

        Als ik 3 jaar eerder was gestopt had ik binnen een aantal jaren zoveel in moeten leveren dat ik er een gloednieuwe auto van het kunnen aanschaffen. Samen het verschil delen was ook een optie volgens een ingehuurde manager, ook dat zag ik niet zitten en gelukkig maar.

        De leeftijd van 65 is toentertijd gekozen omdat men er vanuit ging dat de gemiddelde leeftijd rond de 71 lag ?
        Dat was mooi aldus Willem Drees, zijn noodwet van 1947 werd pas in 1957 een wet zoals we die nu kennen maar inmiddels is de gemiddelde leeftijd opgelopen tot rond de 80.

        Een flink aantal vrienden, kennissen, collega’s heb ik de 65 niet zien halen of zijn zeer kort na pensionering zoals mijzelf is overkomen door de meest schrikbarende ziekte overvallen.
        Ik ken de cijfers niet die het verschil uitmaken tussen overlijden kort na 65 en voor 80 jaar, maar naar mijn idee is 65 toch echt wel een leeftijd om te stoppen met werken welke lichamelijke en/of psychisch zwaar belastend zijn.

        Inmiddels ben ik buiten de gevaren zone, heeft mij slechts een jaar gekost om enigszins redelijk te herstellen van 40kg minder, maar echt veilig zal het nooit meer worden, voor alle die zo’n situatie mee hebben moeten maken kort na de pensionering is de weg naar die 80 dan wel erg lang.

        Hadden wij dan niet wat meer moeten afdragen om op latere leeftijd toch nog enigszins een waardevast pensioen te hebben ?
        In mijn of beter gezegd onze periode groeiden de bomen tot in de hemel, die periode ligt nu al weer lange tijd achter ons.
        De komende jonge generatie zal dus inderdaad meer af moeten staan om alles betaalbaar te houden, helaas hebben wij daar geen invloed meer op, althans misschien volgend jaar maart.

        Ik mag misschien hier en daar een uitgesproken mening over hebben, maar de soep wordt niet zo heet gegeten als deze wordt opgediend.
        Naar mijn idee zien velen niet meer wat er zoal aan het veranderen is.
        Veranderingen zijn niet leuk, net zoals het overstappen van Windows 7 naar bijvoorbeeld Windows 10, mensen doen daar soms heel lang over om daar aan te wennen, zo ook aan alle commoties die nu plaats vinden in ons vrije Nederland, maar ik vertrouw er op dat alles toch uiteindelijk weer op z’n pootjes terecht zal komen.

        Prettig weekend,

        Aad

        Reply

Laat een bericht achter.