Vriendschap is een illusie

Een woord, twee lettergrepen, elf letters. In ons dagelijks leven een begrip.
Wij groeien als kinderen op met vriendjes en vriendinnen uit de buurt, daarna worden het vrienden van school en soms zelfs vrienden voor het leven.

Mijmerend over dit woord komt het lied “Vriendschap is een illusie” bovendrijven. Vreemd eigenlijk, maar ik hoor dit lied regelmatig op de radio. De groep die dit lied zingt noemt zich Het Goede Doel, ook al zoiets bijzonders. Welk goede doel zou er achter zo’n boodschap steken dat vriendschap een illusie is? Zou de schrijver van dit lied uit eigen ervaring spreken?
Ik kan mij herinneren dat de vriendschap met sommige van mijn vrienden in mijn tienerjaren eindigden op het moment dat ik verkering kreeg. Dat vond ik best vervelend, want je was jarenlang met elkaar omgegaan.

Vriendschap en verkering gaan blijkbaar niet altijd samen.
De meeste vriendschappen bestaan op basis van voorwaardelijkheid. Kijk maar eens hoe vrienden elkaar claimen, aan elkaar eisen stellen of verwachtingen scheppen. Jonge mensen, vrienden en vriendinnen leven het liefst het leven van de ander, want in hun eigen leven is veel mis. Men vindt zich niet mooi of erg lelijk, te dik of te dun, te saai of te druk, altijd is er wel iets wat bij de een niet is en bij de ander wel. De een zegt – meestal ongevraagd – tegen de ander wel wat het beste voor hem of haar is.
Zou vriendschap te maken hebben met zelfopoffering of met egoïsme? Kijk eens in films en in het theater. Daar zweren mensen plechtig voor elkaar te willen sterven, als de vriendschap maar behouden blijft. Miljoenen kijkers lachen zich een breuk om het geruzie en jaloezie van de vrienden in een soap als Friends. Zou vriendschap veel met liefde te maken hebben?

Ik heb intussen ook al heel wat ervaringen opgedaan in mijn leven en als ik om mij heen kijk, zie ik dat er heel wat woorden aan vriendschappen worden gespendeerd, duizenden romans worden erover geschreven. In die onwezenlijke wereld, komen vriendschap en ruzie, geweld en zelfs de dood samen in een spannend, romantisch of realistisch spel. In films en het theater wordt met volle overgave gespeeld, mensen dichten zich rollen toe, waarvan ze zeggen dat zij zich daar zo goed in kunnen leven. Geen wonder, ze zouden eens moeten weten hoezeer een gespeelde rol slechts uiting is van onbewuste diep in henzelf verborgen liggende fantasieën, dromen en wensen, hun angsten, twijfels en onzekerheden, maar ook hun ambities.

Er wordt in het algemeen over liefde geschreven alsof het om een consumptieartikel is. Zouden er zoveel woorden nodig zijn om werkelijke liefde te omschrijven?

“No words coud say how I love you”, zingt Neil Diamond in mijn oren, terwijl ik dit artikel schrijf. Dat kan geen toeval zijn.

Als iedereen voor zichzelf zorgt wordt er niemand overgeslagen is zo’n gezegde dat ik ooit las in een boekje met de toepasselijke titel: Ko(s)misch bewustzijn (auteur: Marco Aldinger. Deze veelzeggende wijsheid is me altijd bijgebleven. Voor jezelf zorgen in de betekenis van jezelf als volwaardig mens willen, kunnen en durven vertrouwen, respecteren, waarderen en liefhebben is voor velen niet vanzelfsprekend, voor mij is het dat inmiddels wel.

Om jezelf op die manier lief te hebben is moed voor nodig. Als er alleen maar wrok, afkeer en woede zou zijn, wat zou er dan van de mens resteren?

Om dit artikel op een eenvoudige manier te eindigen verwijs ik naar een ander gezegde dat ik in datzelfde boekje zag staan:

Eenvoudig leven wordt steeds gecompliceerder!

No words to tell anymore.

Laat een bericht achter.