Aanslag tegen de mensheid

14-Hokjesgeest

Stad in brand! Schilderij van Alfons Smeets

Deze krantenkop bij een dodelijk tafereel staart mij bijna honderd keer aan op de ochtend na de reeks terroristische aanslagen in Parijs. Afgedekte lijken liggen op de vloer in een Parijs etablissement. Elke keer als ik een krant uit de fietstas grijp om ze te vouwen alvorens in een brievenbus te stoppen, kijk ik automatisch naar die foto en tekst. Dat heb je natuurlijk als je een krantenwijk loopt.
De headline liet me daarna niet meer los.

Toen ik de krant bij het ontbijt uitgebreid las ging ik op zoek naar de persoon die zou hebben gezegd dat het een aanslag op de mensheid betrof. Het moest wel een belangrijk iemand zijn, want zoiets zeg je niet zomaar. Immers, aanslagen tegen mensen en/of gebouwen worden met de vleet gepleegd. Duizenden doden vallen er dagelijks door oorlog, terrorisme of ander geweld. Deze gewelddadigheden maken deel uit van de gehele mensheid en ze worden door de mensheid zélf gepleegd. De ene keer door regeringsleiders of dictators, de andere keer door terroristen of bevolkingsgroepen, maar ook door lone wolfs of gewoon door een psychisch verwarde persoon. Het lijkt er haast op dat de mensheid begonnen is zichzelf uit te roeien. Dat sluit wel aan op de gedachte dat uitsluitend de mens zélf in staat is om de mensheid uit te roeien.
Geen nood, uit recent onderzoek blijkt dat het geweld wereldwijd al eeuwen afneemt. Dat het lijkt of er sprake is van een toename komt doordat wij vandaag de dag middels de media, Internet en vooral Social Media, dagelijks worden overspoeld met alle gruwelijkheden ter wereld. Dan lijkt het alsof je er elke keer opnieuw deel van uitmaakt.

Mijn zoektocht in de krant leverde niets op. Althans, ik vond de kop niet meer terug op de vele andere pagina’s. Wel dat president Obama zou hebben gezegd: “schandalige poging om mensen te terroriseren”. Het Internet bracht uitkomst. Daar trof ik een statement aan van The First Man, waarin hij letterlijk zegt dat deze terreurdaden een aanslag op de mensheid zijn.
Vreemd hoe dingen kunnen lopen. Toen de vliegtuigen op 9/11 de Twin Towers ramden was het een aanslag tegen de USA, the most beautiful country of the world. De moordpartij bij Charlie Hebdo werd een aanslag op het vrije woord genoemd. Miljoenen mensen verbonden zich met Charlie door op Social Media uit te spreken: Je suis Charlie.

Zou het een bewuste woordkeuze van Obama zijn geweest? Natuurlijk wel, de president van de VS zegt niet zomaar iets. Hij zal in elk geval ingefluisterd zijn door zijn spindoctors.
President Hollande kon natuurlijk niet achterblijven. Hij verklaarde maar meteen de oorlog aan IS, stelde een Noodwet in werking en kondigde allerlei vergaande veiligheidsmaatregelen aan om nieuwe aanslagen te verijdelen.

Als ik alles probeer te overzien blijft bij mij hangen dat Obama sprak over een aanslag tegen de mensheid. Meer nog dan de oorlogsverklaring van Hollande.
Hoe zou Obama de dagelijkse terreur noemen die Irak, Iran, Afghanistan, Libanon, Pakistan en zoveel andere landen treffen en waarbij dagelijks meer mensen omkomen dan op die ene dag in Parijs? Is daar geen sprake meer van mensheid? Of heeft hij zich en het Amerikaanse volk, samen met de Fransen en Europa, reeds verheven boven dat van het Midden-Oosten en de rest van de wereld?
Oneliners zeggen vaak meer over degene die deze bedenkt en uitspreekt dan over het onderwerp waarover het gaat. Amerikaanse presidenten staan bekend om hun boude uitspraken. Zij willen zich immers zo graag etaleren als dé wereldleider. God bless America, isn’t it?

Intussen hullen miljoenen mensen uit diezelfde mensheid zich via Facebook in de Franse nationale Driekleur, klinkt overal op de wereld de Marseillaise en worden nationale monumenten in blauw, wit en rood licht gezet. La douce France heeft zich in het hart weten te sluiten van de mensheid. Of zou het andersom zijn? Dat de mensheid, dat wil zeggen een aanzienlijk deel van de westerse beschaving, haar angsten projecteert op de gebeurtenissen in Parijs? Daar kwamen immers uitsluitend mooie, jonge, vrije, vredelievende, dansende, etende en feestende mensen om het leven. Zo zouden wij allemaal wel graag willen leven, toch?
Zou daar misschien een verborgen reden zitten voor ons gebrek aan empathie bij aanslagen in al die andere landen, zo ver van ons vandaan? Want, het gaat toch vaak om arme landen, waar het volk wordt onderdrukt, gemarteld en monddood gemaakt. Waar dictators heersen, dood en verderf zaaien en het volk onderwerpen aan hun keiharde, onmenselijke wetten. Met zulke landen hebben wij, beschaafde westerse mensen, niet veel op. Daar gaan wij niet massaal op vakantie, toch?

Een week na de aanslagen in Parijs zijn er de aanslagen en gijzeling in diverse hotels van de Malinese hoofdstad Bamako. De berichtgevingen staan in schril contrast tot de dagenlange mediahype rondom die van Parijs. Het is dan ook ‘n heel eind verder van ons eigen bed en ze vonden plaats in een land, waar democratie zoals wij die voor ogen hebben, ver weg is.
Parijs is dichtbij, nietwaar? Wij voelen de dreiging en angst ook van dichtbij.

Dan is het plots een aanslag op de mensheid, want de mens is aangeslagen.

 

 

6 Comments

  1. Mooi en duidelijk verwoord Jacq. Het is idd Hoe verder weg hoe minder het ons lijkt te raken. En de wreedheden op die plaatsen zijn minstens zo niet erger dan de ons bekende plaatsen

    Reply
  2. Treffend en duidelijk. Maar hoe moeten we de westerse wereld bereiken (Europa) om duidelijk te maken dat ‘ver van mijn bed’ naast het bed staat. De ideologie om alle neuzen dezelfde kant uit te krijgen… Graag! Echter (ik zeg niets nieuws) geld en macht staat boven het welzijn en veiligheid van mensen en bevolkingsgroepen… Inderdaad een shift van status: ook niet naast je bed heeft jouw aandacht nodig. Ich bin ein Beriner was ooit de uitspraak, Martin Luther King, de Dalai Lama, Gandhi..noem maar op. Velen lopen hier achter aan omdat het hip is. Helaas, even zovelen switchen van principe zodra het niet strookt met hun gevestigde leven.

    Reply
  3. Tineke, dank voor jouw uitgebreide reactie.

    “We” moeten de “westerse wereld” duidelijk maken dat “ver van mijn bed” naast het bed staat. Wie is dan “we” en wie is de “westerse” wereld.
    Zeer complex natuurlijk, want wij maken als individu zelf deel uit van de westerse, maar ook van de oosterse, de noordelijke en zuidelijke wereld.
    Ik las vandaag ook weer veel artikelen in de krant en kwam daar regelmatig de begrippen “westerse wereld” en “het westen” tegen.
    Oost en west zijn wetmatig gezien elkaars tegenpolen, zoals noord en zuid dat ook van elkaar zijn. Alleen de uitersten zijn met elkaar in conflict. Het overgrote deel van de wereldbevolking is niet in oorlog met elkaar of maakt elkaar op een vreselijke manier af. Conflicten zijn er om ze te beleven/aan te gaan, pas dan zal er iets nieuws ontstaan.

    Als wij die zaken op onszelf als persoon/mens/individu betrekken, dan zien we heel erg veel overeenkomsten. Ook wat betreft de innerlijke en uiterlijke conflicten in onszelf en met elkaar. Wellicht ligt de oplossing in het oplossen van onze eigen innerlijke conflicten?
    Maar ja, probeer dat maar eens te vertellen tegen iemand met een bomgordel of een kalashnikov, die heeft besloten tot het absolute martelaarschap.
    Vandaar dat het mij persoonlijk beter en veiliger lijkt om eerst aan onszelf te werken. Dan verandert de buitenwereld vanzelf met ons mee, gegarandeerd.
    Het is wel een kwestie van veel tijd en lange adem. Dat wel!

    Reply
  4. Een betoog voor iedereen om goed over na te denken.
    Gefeliciteerd Jacques. Spijtig dat zo’n verhaal niet naast de krantenkoppen groot is afgedrukt in diezelfde kranten.

    Reply
  5. Dank voor de mooie woorden, ome Pierre.
    Kranten zijn voornamelijk op sensatie uit. Genuanceerdheid ligt sensatie nu eenmaal in de weg. Het is nu eenmaal het werk en leven van journalisten. Is weer heel iets anders dan dat van politiemensen of onderwijzers 🙂

    Reply

Laat een bericht achter.