Over waarheid gesproken

Waarheid is dat wat waar is. Zo staat het in de woordenboeken.36 Tunnelvisie
Mensen hebben de neiging om te spreken over dé waarheid. Stel je voor dat je op zoek bent naar de juistheid van een politieke gebeurtenis, de genezing van bepaalde ziektesymptomen of over God, en je hebt de verwachting dat je een eerlijk antwoord krijgt van een Kamerlid, een medisch specialist of van een geestelijke, zul je dan zonder meer aannemen dat het antwoord juist is en dus dé waarheid is?

Velen nemen klakkeloos aan wat er wordt gezegd, in de krant staat of op tv wordt getoond. Er zijn mensen, die juist vragen stellen, omdat ze denken dat het antwoord niet volledig of onjuist is. Ze hebben bijvoorbeeld heel andere ervaringen of ze hebben in studieboeken een theorie ontdekt over religies en God, die geheel afwijkt van wat een geestelijke hem vertelde.

Politiemensen leggen een eed af en zweren plechtig ten overstaan van God dat zij het beroep op een gewetensvolle manier zullen uitoefenen. Er kan ook een belofte gedaan worden, dan is er geen geloofsovertuiging in het spel. In beide gevallen wordt al voor aanvang van het beroep op een respectvolle manier de mate van verantwoordelijkheid aangeduid. De belofte is even zwaarwegend als de eed, voor de katholieken zou de belofte als vrijblijvend uitgelegd kunnen worden. Zou een leugentje om bestwil aan het geweten van de gelovige sterker knagen dan aan dat van de niet gelovige?
Als politieman betrapte ik mij er wel eens op dat ik loog, al was het maar om partijen tot rust te brengen of om mezelf in een beter daglicht te stellen. Zelfs nu, na zo vaak op de proef te zijn gesteld, lieg ik nog wel eens, hoor. Gelukkig maar, weet ik tenminste zeker dat ik een mens ben. In de boeken die ik tot nu toe schreef,  lette ik erop dat ik alleen maar waarheden zou vertellen. Toch komen er twijfels op, omdat ook mijn waarheden subjectief zijn; ik bekijk mijn werk en het leven vanuit mijn werkelijkheid en niet vanuit die van een ander. In die zin moet ik gaan twijfelen aan mijn eigen waarheid en dat lijkt mij de beste optie om in elk geval geloofwaardig te laten zijn.

Een diep gelovige is ervan overtuigd dat er een hogere macht bestaat en hij onderwerpt zich daar nederig aan. In mijn leven veranderde mijn eigen rooms-katholieke overtuiging in geloof in mezelf. Ik zocht het vanaf midden jaren negentig niet meer in een buiten mezelf bestaande god. Ik zag het geloof ook onder collega’s behoorlijk afkalven. Tegelijkertijd waren er ook die er recht voor uitkwamen dat zij volgelingen van Jezus waren of de leer van Boeddha of Mohammed aanhingen.

Esoterie wordt in de literatuur geduid als de niet-wetenschappelijke manier om de werkelijkheid te beschouwen. Hoe moeten we dat dan doen? Wij denken in wetenschappelijke categorieën, wij geloven in de wetenschap, nemen veel voor waar aan  zonder dat wij altijd doorhebben dat er ook andere denkbeelden bestaan. We weten nauwelijks wat ons innerlijk beweegt, wat ons angst bezorgt, onzeker maakt of waar we blij of verdrietig van worden.
Waarom zou dat voor politiemensen anders zijn? In de politiewereld moet alles concreet, bewijsbaar en zichtbaar zijn. Spreek ik hier over vage en abstracte zaken, zweef ik op een wolk en roep ik weerstand op? Wie heeft het lef om over het onderwerp waarheid en leugen een gesprek aan te gaan of er vragen over te stellen?

Het medium tv wordt door miljoenen mensen als vertegenwoordiger van de waarheid gezien. “Dat heb ik op tv gezien” is een uitspraak die geen twijfel laat bestaan over de juistheid van het getoonde. Volgens de esoterische zienswijze is de tv een soort spiegel waarin wij  onze eigen frustraties, problemen en vragen projecteren. Zo werkt het volgens die richting ook met mensen die naar mensen kijken. We zoeken naar liefde maar zien haat, we zoeken vrijgevigheid maar vinden hebzucht, we zoeken naar saamhorigheid maar zien egoïsme. Zo willen we onszelf niet zien. Desondanks zijn er overal op de wereld personen die zich voor het oog van de camera voor schut laten zetten, tot op de grond laten afkraken en voor geld de meeste gekke of stompzinnige dingen doen. Ze worden vervolgens door miljoenen kijkers verguisd of aanbeden. De televisie is niet meer weg te denken uit ons leven, het lijkt erop dat we er totaal verslaafd aan zijn geraakt en dat ons leven vierentwintig uur per dag wordt bepaald door wat er via de ether of de kabel de wereld in wordt gestuurd. Onze ogen raken vermoeid van het kijken, maar we schakelen het apparaat niet uit. Het lijkt wel alsof we verslaafd zijn geraakt aan de televisiewaarheid.

Als iedereen uitgaat van de waarheid en ook nog eens geloofd in wat de wetenschap en de media verkondigd, waarom ontstaan er dan discussies, ruzies en zelfs oorlogen? Er zijn altijd mensen die het niet eens zijn met de gangbare opvattingen en er zijn mensen die zeggen niet te geloven wat de ander beweert. We spreken met z’n allen over cultuur, herkomst, opvoeding, religies, opvattingen over normen en waarden, maar misschien is het je opgevallen dat wij het altijd over anderen hebben. Wij hebben het over Chinezen die dobbelen, over Marokkanen die liegen, over Duitsers die opscheppen, over Turken die onze mooie vrouwen weg halen, over Somaliërs die verkrachten en Albanezen die alles weg roven.
Als politieman kom je alle soorten mensen tegen, meestal op een negatieve manier. Dat zijn bijna altijd individuen die een misdrijf hebben gepleegd, die zijn aangehouden, opgesloten en waartegen onderzoeken worden ingesteld. Kunnen wij nog wel op een objectieve manier vragen aan hen stellen? De politiemensen in het blauw hoeven in het onderzoek slechts feiten en omstandigheden te beschrijven, rechercheurs zullen proberen het bewijs voor de verdenking te leveren en in de verhoren trachten de verdachte tot een bekentenis te laten komen.

Over onze eigen politiecultuur, zo die nog bestaat, spreken wij niet meer. Het zijn altijd de anderen die erover praten, ze hebben het dan over een sub- of machocultuur waar men het niet zo nauw neemt met regels en wetten. Er heerst volgens die mensen corruptie, er wordt snel naar wapens gegrepen. Mensen roepen van alles en nog wat over ons en wij roepen net zo hard terug. Wie heeft er gelijk?

Waarheid omvat veel meer dan wij voor mogelijk houden. Of dat waar is?

4 Comments

  1. Waarheid omvat veel meer dan wij voor mogelijk houden. Of dat waar is?schrijf je.
    Ja, ik denk dat ook. Ieder mens ziet de wereld of een ander vanuit eigen perspectief door opvoeding, ervaringen, religie, afkomst en zoveel meer. Voor die mens is dát zijn waarheid en dan hopen op een harmonieus verweven met medemensen. Is dit waarheid? Ik denk dat waarheid is dat ieder mens in diepste wezen goede intenties heeft. En iedere ouder wenst zijn/haar pasgeborene het beste toe. Als we nu denken dat ieder mens ooit een baby was, zou er dan toch niet een wereld zonder geweld kunnen zijn? Of is dit te naief? Hm,ja is naif.

    Reply
  2. Wanneer ieder mens op deze manier de wereld tegemoet zou treden, dan veranderde er inderdaad heel veel Tilly. Ik geloof niet dat dit een naïeve gedachte is. Misschien is dit wel een realistische gedachte, maar is het ook een utopie. Mensen zijn nu eenmaal verschillend.

    Reply

Laat een bericht achter.