Adieu!

Sinds de komst van Covid-19, oftewel het Coronavirus, wordt er steeds vaker en meer gediscussieerd over leven en dood of over eenzaamheid en depressiviteit onder de ouderen in onze samenleving. Willen deze mensen nog vol overtuiging een tijdje verder leven of kijken zij hartstochtelijk uit naar de verlossende dood?
Politici praten graag in een taal waarvan zij overtuigd zijn dat deze zo min mogelijk paniek, angst of zekerheid teweegbrengt. Regeringsleiders zijn gebaat bij zo min mogelijk onrust in hun land. Wetenschappers willen absolute zekerheid uitdragen over de resultaten van hun onderzoeken en dus maken zij graag gebruik van cijfers, aantallen, tabellen en grafieken. Economen waarschuwen voor de zeer negatieve gevolgen van de stilgevallen economie en hoe deze zo snel mogelijk weer op de rails te krijgen. Medici hebben in principe één hoofddoel en dat is mensenlevens zien te redden of in elk geval gezond te maken.
Al deze categorieën hebben vanuit hun eigen invalshoek volledig recht van spreken.

Maar wat kan en wil de oude man of vrouw in het verzorgingstehuis? Wat als er sprake is van aftakeling, ziekte, dementie of eenzaamheid? Bij deze mensen is dit virus meestal het laatste zetje dat nodig is om het einde van het leven te bespoedigen. In hoeverre zullen deze kwetsbare mensen kunnen verwerken dat er steeds vaker over hun wordt gesproken alsof de dood al om de hoek staat te wachten? Zij krijgen een berg aan informatie over ‘coronadoden’, over de dodelijke ernst op de intensive care afdelingen in de ziekenhuizen, over het vreselijke lijden en vooral over de eenzame dood, waarover zoveel artsen dagelijks op tv praten. Hoe zullen deze ‘oudjes’ de beelden van al dat leed verwerken? Hoe zullen zij ervaren dat hun laatste dierbaren niet meer tot bij hun mogen komen en dat zij verzorgd worden door mensen met maskers en brillen op? Zij zullen zich afvragen of zij in eenzaamheid gaan sterven, zonder dat er een vertrouwd gezicht aan bed zit, die een hand vasthoudt, die je nog een slokje laat drinken en met wie je de laatste woorden wisselt.

Hoe langer de maatregelen duren, des te minder perspectief hebben deze mensen in de verzorgingshuizen. Zij vereenzamen meer en meer en omdat hun leven zich afspeelt binnen de muren van de verzorgingshuizen, kennissen en vrienden steeds schaarser worden, zal hun wereld zich derhalve steeds meer verengen en is er niet veel meer dan wachten op het naderende einde.

Ik ben 68 jaar oud, sta nog vol in het leven, ben lichamelijk en geestelijk nog prima in orde, heb nog contact met vele interessante mensen en ben in staat om nog mooie nieuwe uitdagingen aan te gaan. Toch baart het mij persoonlijk nu al ernstige zorgen als ik mij zo’n situatie probeer voor te stellen. Als het mij al zorgen baart, hoe erg zal het dan zijn voor mensen die een stuk ouder zijn,lichamelijk en geestelijk zijn afgetakeld en in een verzorgingstehuis zitten, waarvan hun partner niet meer leeft, kinderen en kleinkinderen niet meer op bezoek mogen komen en zonder enig perspectief de dagen door moeten zien te komen?
Mij lijkt dat dan de wens om zo snel mogelijk dood te willen zijn, heel erg sterk wordt.

Juist deze mensen wordt die ultieme kans ontnomen om met een of twee vertrouwde mensen over het naderende einde van gedachten te wisselen en zich samen voor te bereiden op dit definitieve afscheid. Ik spreek mijn ultieme wens uit dat de eindverantwoordelijken over de genomen maatregelen, zich diep bewust worden van deze toestand en zo snel als mogelijk de verzorgingstehuizen zelf de gelegenheid bieden om passende situaties te creëren waardoor dat ultieme contact tussen bewoner en de directe vertrouweling(en) zo snel mogelijk wordt hersteld, zodat er deze voor deze groep in elk geval nog dat ultieme beetje perspectief is om op een menswaardige manier te sterven en dat men met een gerust hart tegen elkaar kan zeggen:

Adieu.

4 Comments

  1. Raak. Ik word 69, kan me er niets bij voorstellen maar ben me ook bewust dat het morgen anders is. Ik leef met de lichamelijke beperkingen van ouder worden en geniet van de veranderingen die door de volgende generatie wordt aangekondigd. Ik beweeg mee waar mogelijk en het verlangen om over 100 jaar nog eens terug te komen neemt niet af.

    Reply
    • Ik zou deze reactie zelf geschreven kunnen hebben, Paulien. Dat zal wel liggen aan het feit dat ik ook de 65 ben gepasseerd. Er moet vooral niet veel meer en wat er voor mij nu daadwerkelijk veranderd is dat ik voorlopig geen voordrachten kan houden, niet samen met L3 kan gaan optreden, geen kop koffie of iets anders drinken op een terras of in een winkelcentrum en natuurlijk dat ik voorlopig verstoken blijft van mooie menselijke ontmoetingen die ertoe doen.

      Reply
  2. De woordvoerders van diverse categorieën specialisten die we dagelijks op TV zien, verdedigen elk hun eigen gezichtspunt, gedreven door hun eigen (of opgelegde) motivatie. Politici willen hun gezicht niet verliezen en denken aan de volgende verkiezingen, de economen denken aan de economische gezondheid, wat dan weer in tegenspraak is met wat de medici verdedigen. Als ex-militair ben ik bijna mijn hele loopbaan geconfronteerd geweest met NBC (Nucleaire Bacteriologisch en Chemische) oorlogsvoering. Het ging hem vooral om theroretische cursussen (in gespecialiseerde opleidingscentra) en heel wat praktische oefeningen in dat centrum en vervolgens in het terrein. Daarom voel ik me bekwaam genoeg om te beweren dat er maar één afdoende bescherming tegen covid-19 is op dit ogenblik: mondmaskers. In België trekt onze minister van gezondheid De Block dat in twijfel, terwijl heel wat dokters en wetenschappers het dragen ervan aanbevelen. Natuurlijk heeft dat te maken met het gebrek aan grondmaskers. Waarom is dit het einige middel? Het virus wordt verspreid als een aerosol dat wolken vormt die tot 30 meter ver gaan. Daartegen bestaat (zolang er geen vaccin is) alleen het beschermen van de luchtwegen, en dat is een mondmasker. Sinds het vallen van het ijzeren gordijn, hebben de Europese landen geen aandacht meer besteed aan de mogelijkheid zich op een dag tegen een onbekend virus (of andere agentia) te moeten beschermen. België had zijn stock mondmaskers gewoon verbrand (op bevel van inister De Block) om plaats te ruimen voor immigranten. De wetenschappers waarachter de politici zich schuilen, spreken de stem van deze politici en hebben geen volledige vrijheid om hun mening over dit thema te uiten. Bewijs? De diverse virulogen die begin van de crisis “twijfel” uitspraken over het dragen van een mondmaskers, beweren nu ook dat het slechtste mondmasker nog altijd veiliger is dan geen mondmasker. Nochtans zijn de parameters van dat virus dezelfde gebleven. Dus beweer ik als 65plusser (69) dat mits naleven van de beschermingsmaatregelen, men zich vrij en ongevaarlijk buitenhuis kan bewegen. Of denk je dat in een leger iedereen opgesloten wordt bij een dergelijke situatie? De opdracht gaat verder, de verdediging gaat verder, en de dagelijkse taken ook. Elke burger moet voor zich kunnen kiezen of hij het minieme risico wil nemen door zich buitenhuis te bewegen, zolang hij geen aanleiding is tot besmetting van anderen. Dat kan natuurlijk door politie of andere organen gecontroleerd en bij infractie, gesanctionneerd worden. Boven alles, een mondmasker is wel degelijk een bescherming, en tot nu toe de enige, afgezien van iemand in een glazen kooi op te sluiten.

    Reply
    • Bedankt voor deze uitgebreide reactie, Patrick.
      In Nederland handelt het Kabinet uitsluitend op de adviezen, gegeven vanuit het Outbreak Management Team (OMT). Dat OMT is echter gericht op de ontwikkeling van het virus en welke gevolgen dit teweegbrengt onder de bevolking, waarbij uiteraard ook gekeken wordt naar gedragingen van de mensen in Nederland, maar ook hoe de ontwikkelingen verlopen in de EU en de rest van de wereld. Er is al een grote lobby gaande om allerlei andere deskundigen uit andere invalshoeken (economie, veiligheid, onderwijs enz.) te betrekken bij dit proces. Maar, ik durf wel te stellen dat dit Kabinet meerdere agenda’s beheert en dat andere belangen dan de gezondheidszorg (de cores business van dit Kabinet) onderliggend min of meer belangrijke rollen spelen.
      De VVD (van Mark Rutte) heeft sinds de eerste persconferentie goed geboerd. De partij is al in de peilingen 12 zetels gestegen. Volgend jaar zijn nieuwe parlementsverkiezingen. Maar, het ongeremde gesmijt met vele tientallen miljarden Euro’s als steun aan het bedrijfsleven, zal hem gaan opbreken, als straks blijkt dat het geld grotendeels teruggehaald wordt op de midden- en lage inkomens.

      Natuurlijk is het in het leger anders dan in het burgerleven. Daar spelen totaal andere belangen en zeker als er sprake is van een oorlogscrisis. En wat de handhaving in Nederland betreft: die is abominabel, omdat er eigenlijk een soort van gedoogbeleid is gemaakt t.a.v. de maatregelen. Sommige zijn verplicht, voor andere geldt slechts een advies. Grenzen worden niet afgesloten, maar aan de Duitse grens staan gewapende Marechaussees de Duitsers vriendelijk te vragen om terug te keren. En als de Duitsers dan niet doen, wordt er in het geheel niet opgetreden.
      Wat de grens betreft, doet België het rigoureus.

      Reply

Laat een bericht achter.