Afscheid nemen doet pijn

Afscheid nemen doet pijn en tegelijkertijd heeft het ook iets moois.
Twee weken geleden plaatste ik bijgaande foto van de emotionele ontmoeting van mijn wandelvriend Nico en ik met kunstenares Jacqueline van Putten in haar atelier op Rolduc te Kerkrade. Het ziekteproces was intussen zover gevorderd dat het levenseinde in zicht kwam. Precies een week later, op woensdag, 4 december 2019, overleed mijn goede vriend.

 

 

Ongeveer twee maanden geleden vroeg Nico mij tijdens een gesprek over zijn uitvaartdienst of ik daar ook iets persoonlijks over hem wilde zeggen. Onze vriendschap was van dien aard dat ik spontaan ja zei, maar dat hij dat wel eerst met zijn familie moest overleggen. Dat gebeurde en op enig moment werd in een ontmoeting met de familie afgesproken wat ik zou doen.

Op woensdag, 4 december 2019, schreef ik omstreeks 21:00 uur onderstaand gedicht. De volgende ochtend kreeg ik een telefoontje van de familie dat Nico op woensdag, om 19:00 uur was overleden. Weer een week later, vandaag, 11 december 2019, vond er een prachtige, betekenisvolle en emotionele herdenking van het leven van Nico plaats in het Maaslandcentrum te Elsloo.
Het was voor mij een grote eer om mijn vriend met dit gedicht te herdenken.

Langs de rand van ons bestaan

helderblauw en donkergroen
hemel en aarde raken elkaar
verbonden in schoonheid
voor altijd en eeuwig

mijn wandelgezel en ik
volgen stil en gedwee het pad
licht en schaduw begeleiden ons
door bos en land, gescheiden door de mens

bemesting op de akkers in voorbereiding
gestaag stervend loof in het bos
samen zoeken wij naar houvast
in een ongewisse toekomst

wij genieten intens
van deze pracht en praal
gratis geschonken
door de natuur

het pad is uitgediept
door drukkende gedachten
in passerende hoofden
over welzijn en tegenspoed

woorden verlaten onze monden
zich wurmend door het landschap
waar ontelbare voeten passeerden
in dit diep uitgelopen pad

het pad biedt uitkomst
voor zwaarmoedige gedachten
hoopgevende vooruitzichten
richtpunt aan de einder

velen gingen ons voor
wij volgen in hun voetsporen
met onze eigentijdse levens
onszelf moed insprekend

zachte herfstbries in onze gezichten
het besef van leven en dood dringt tot ons door
wij wandelen in rustige tred
langs de randen van ons bestaan.

Rust zacht lieve vriend.

Foto: © Ronald Smeets
Tekst: © Jacques Smeets 2019

Laat een bericht achter.