Omkijken naar elkaar

U kent het tv-spotje wel waarin de kijker wordt opgeroepen om eens wat meer naar elkaar om te kijken. In het spotje zie je dat iemand een brandend achterlichtje van een gestalde fiets uitschakelt. Eigenlijk ‘n beetje een vreemd en simpel voorbeeldje van omkijken naar elkaar.

Al een tijd geleden ging ik bij een dorpsgenoot langs om eens te kijken hoe het hem verging na een verhuizing. Ik vernam toen dat hij geconfronteerd was met een ernstige, levensbedreigende ziekte. Na wat met elkaar te hebben gepraat spraken we af dat we ‘n keertje een wandeling zouden gaan maken. Om te beginnen ging hij ‘n keer met mij mee naar mijn garage om daar de auto voor een grote beurt af te leveren. Van daaruit liepen we dan via een mooi natuurgebied terug om in een winkelcentrum te genieten van koffie en vlaai (of iets anders). Na pakweg 2,5 uur waren we dan weer thuis. Van het een kwam het ander en anderhalf jaar later hadden we allerlei mooie wandelingen gemaakt, plaatsen bezocht waar de man nooit was geweest of waarover hij nauwelijks of niets wist. Onderweg werd van alles en nog wat besproken, waarbij ook over zijn ziekte en de naderende dood werd gesproken. Er ontstond een ware vriendschap.
Intussen zijn we aangeland op 27 november 2019, zijn de ziektesymptomen in ernstige mate toegenomen, kan hij zich alleen nog maar per rolstoel verplaatsen en is het einde zeer nabij. Toch bleef hij zich, ondanks allerlei gebreken, verheugen op een volgend uitje. Hij wilde nog eens graag naar de kloosterabdij Rolduc te Kerkrade. Aldus geschiedde, met rolstoel en al.

Na het opengestelde gedeelte van het klooster en de kloosterkerk te hebben bezocht zijn wij naar atelier/galerij Van der Putten van kunstenares Jacqueline van Putten gegaan. Haar atelier ligt net buiten de muren  van het klooster. Ik wist dat daar een expositie gaande was en wij troffen de kunstenares daar aan. Er was verder geen bezoek. Na ons te hebben voorgesteld en te hebben verteld over de situatie en de reden van ons bezoek, nodigde zij ons direct uit om binnen te komen. Mijn vriend was zeer geïnteresseerd in de geëxposeerde kunst en Jacqueline toonde een warme empathie in de situatie van mijn vriend. Zij las hem persoonlijk een gedicht voor dat bij een kunstwerk hoorde. Zij regelde verder dat wij toegang kregen tot de kloosterbibliotheek. Deze is normaal gesproken alleen te bezoeken middels een aangemelde rondleiding met gids.
Met sleutel ging zij ons voor naar de bibliotheek. Mijn vriend was zeer onder de indruk van wat hij daar zag. Er werden een paar foto’s gemaakt voor zijn familie en nadat wij hadden genoten van een kop koffie en een stuk vlaai in de brasserie keerden wij huiswaarts.

Hij had het zo mooi gevonden dat ons afscheid erg emotioneel was. Immers, dit kon zomaar het laatste uitstapje zijn, dat wij hadden gemaakt.

Kortom, omkijken naar elkaar is veel meer dan het uitschakelen van een brandend achterlichtje van een geparkeerde fiets.

Trouwens, het is zeer de moeite waard om eens een kijkje te gaan namen in atelier van der Putten.

Laat een bericht achter.