Boemerang

Ruit_Geel_Vlam_1De wereld staat in brand. Europa is in paniek. Nederland wordt onrustig, omdat het in Europa en in de wereld onrustig is. Logisch dat mensen bang worden voor wat er allemaal op hun afkomt. De oorlog, het terrorisme, de dreiging vanuit Islamitische Staat om het kalifaat over de hele wereld uit te breiden, maakt het nog dreigender. Argeloze tv-kijkers worden dagelijks geconfronteerd met duizenden mensen op de vlucht, die onze richting op komen. Sterker nog, ze zijn er al. Geert Wilders roept op tot verzet, weliswaar democratisch verzet, maar toch. Dat er iets staat te gebeuren moge duidelijk zijn. Maar wat dat is? Niemand die het weet.

Niets gebeurt zonder reden. Een gezegde dat je wel vaker hoort, maar voor mensen die in toeval geloven, is dit wollige taal. Zeker als je zou zeggen dat er niets gebeurt zonder dat wij dit bewust of onbewust op onszelf hebben afgeroepen. Toch, als je probeert van op een afstand te kijken naar wat er momenteel gebeurt, zou je haast denken dat er wel iets van klopt.

Bondskanselier Merkel heet de vluchtelingen openlijk welkom in Duitsland. Gevolg: vluchtelingen, die vanwege de oorlog in Irak en Syrië in vluchtelingenkampen in de regio zijn ondergebracht en daar soms al jaren leven, worden door familie, vrienden, kennissen en mensenhandelaren en smokkelaars via de nieuwe media wegwijs gemaakt om de meest gunstigste route te kiezen voor een reis naar Europa. Na een paar weken, en honderdduizenden  vluchtelingen rijker, slaat de paniek toe in Duitsland. Zeker nu de verwachting is uitgesproken dat er dit jaar bijna een miljoen vluchtelingen binnen zouden stromen. Het aanvankelijke succes van Merkel slaat als een boemerang terug op de eigen bevolking en zorgt voor tegengeluiden en verzet van vriend en vijand.

Al na een paar weken blijkt dat de collectieve compassie met slachtoffers omslaat in een bedreiging voor de eigen materialistische, culturele verworvenheden en de joods-christelijke waarden. Voeg daarbij het toegenomen individualisme en opportunisme en je begrijpt al snel dat die ommekeer niet alleen voor Duitsland geldt, maar intussen ook voor de andere Europese landen. Voor de Arabische landen in de eigen regio stond de bescherming van hun materialistische verworvenheden al vanaf dag één voorop. Daar is de verworven rijkdom belangrijker dan oorlogsvluchtelingen.
In Nederland schreeuwt Wilders moord en brand, fractievoorzitter Zijlstra van de VVD deelt de zorg van Wilders maar is het niet eens met diens taalgebruik. De politieke correctheid van de andere partijen zorgt ervoor dat vluchtelingen ook hier van harte welkom zijn. Maar het mogen er niet teveel worden. Er wordt naar Europa gewezen, dat moet zorgen voor een goede opvang in de regio en een eerlijke verdeling van de vluchtelingen.

Oorlog is de vader van alle dingen. Deze gevleugelde uitspraak is van de Griekse filosoof Heraclitus en is al zo’n 2.500 jaar oud. Hij zei o.a. dat in de oorlog tegenpartijen werken om een beweging te scheppen die harmonie is. Hij gebruikte ook simpele metaforen, zoals: “Het pad omhoog is hetzelfde pad als het pad omlaag. Het pad zelf is in harmonie.”

Als je dat doortrekt naar de mensheid zou je kunnen zeggen dat mensen elkaars tegenpartijen zijn, oorlog voeren, maar niet begrijpen dat deze beweging nieuwe harmonie schept. Uiteindelijk volgt op elke oorlog ook weer vrede en op elke vrede volgt weer oorlog. Zodoende is de harmonie ook van tijdelijke aard. De mens roept zodoende alle ellende of geluk op zichzelf af. Alleen is men zich daar vaak niet van bewust.

Wat zou een einde kunnen maken aan de ellende waarmee wij nu te maken hebben? Ik kan slechts één antwoord bedenken en dat is dat mensen uit beide kampen tot diepere inzichten moeten komen en de beweging moeten scheppen die harmonie is. Helaas, velen op deze aardbol denken daar heel anders, zijn bezig met zoveel mogelijk te verwerven wat wordt verlangd en proberen die verworvenheden met alle macht en geweld te beschermen tegen indringers. Dat doen wij zelf ook.

Natuurlijk begrijp ik wel, dat deze filosofische prietpraat niet bijdraagt aan welke oplossing dan ook. Maar ik heb ook geen andere oplossing voorhanden. Ik probeer zover mogelijk weg te blijven van de collectieve compassie voor slachtoffers, want, ik zou, voordat ik het überhaupt zou beseffen, de boemerang recht in mijn gezicht terug krijgen. En dat doet pijn, zeker weten. En dan te bedenken dat de boemerang zelf in harmonie is met zichzelf.

 

Laat een bericht achter.