Radicalisering

Radicalisering en vooral de angst daarvoor is bijna dagelijkse kost. Vooral sinds de barbaarse executies door IS voor het oog van de wereld tot in onze huiskamers doordrongen. Nu er grote stromen mensen uit m.n. Syrië en Irak de weg naar West-Europa zoeken en vooral met zwaar betaalde hulp van gewetenloze mensenhandelaren en smokkelaars hebben weten te vinden, wordt de dreiging voor steeds meer mensen voelbaarder. Er bestaat een reëel risico dat zich Jihadisten onopvallend tussen die enorme stromen vluchtelingen, asielzoekers of gelukzoekers voegen en dat de Sharia niet ver weg is. Deze dreiging treft heel Europa.

In Nederland is er al geruime tijd rumoer omtrent radicalisering, zelfs tot in de rechtszaal. Het sluipt erin, je weet niet goed hoe het zich ontwikkelt, het komt vanuit het verre oosten en we baseren ons derhalve op datgene wat via de media wordt verspreid. Journalisten schrijven artikelen bij foto’s en plaatsen er koppen bij. Het is als kijker, luisteraar of lezer niet goed in te schatten in hoeverre de koppen de lading van de foto’s dekken of dat alles wat er in de artikelen geschreven staat overeenkomt met de werkelijkheid. Een fenomeen waarover ik mij al vaker heb proberen te verdiepen.

Neem maar eens het voorbeeld van de rellen in de Haagse Schilderswijk van een paar maanden geleden.
Op 1 juli 2015 stond er in Dagblad De Limburger een artikel over de rellen in de Haagse Schilderswijk, die waren ontstaan na de door van Mitch Henriquez. Hij verzette zich tegen de aanhouding door de politie en om het verzet te breken werd een nekklem aangezet die hem uiteindelijk fataal werd. De media was er als de kippen bij om te melden dat er sprake was van buitenproportioneel geweld. Men had tot op dat moment alleen de beschikking over filmmateriaal, afkomstig van omstanders.
Het artikel toonde maar weer eens aan hoe armoedig journalisten en redacties in de reguliere media te werk gaan.  Laat ik voorop stellen dat ook ik direct mijn bedenkingen had over het optreden van die agenten. Objectief/diepgaand onderzoek moet uitwijzen in hoeverre deze politiemensen juridisch/ambtelijk iets is te verwijten. Eind oktober wordt de uitslag van het onderzoek verwacht. Ondertussen heeft een rechtbank al beslist dat de omstreden nekklem door de politie wel mag worden gebruikt.

Dan de rellen die op dat incident volgden.
Die waren volgens iedereen die er zelf niet betrokken waren, echt buitensporig te noemen.

Het is tegenwoordig vrij normaal dat elk geweldincident, waarbij de politie is betrokken en waarvan filmpjes op Internet verschijnen, door relschoppers/hooligans/agressievelingen etc. wordt aangegrepen om eens lekker met stenen, verkeersborden, hekken, Molotovcocktails en andere troep naar de politie te gooien, deze te bedreigen (soms met de dood) en als het kan fysiek met vuisten en wapens te molesteren. Voor de pers is dat aanleiding om tendentieuze berichten over het politiegeweld de wereld in te sturen.
De foto bij dit artikel is daar een treffend voorbeeld van. De suggestie bij de kijker wordt gewekt dat de politie richting de op de grond liggende man schopt. Een van de agenten heft de lange lat boven zijn hoofd, alsof hij op het punt staat om uit te halen naar de man. Opvallend is dat de op de grond liggende man een sigaret in zijn mond heeft. Niemand van de lezer/kijker naar deze foto weet wat er een paar seconden vóór of een paar seconden ná dit moment gebeurt. De toon is echter gezet.

Als het dan toch over de achtergronden van de relschoppers gaat, lees je hoe armoedig het in de wijk is, dat de werkloosheid hoog is en dat er veel allochtonen wonen. Of de relschoppers komen zelf aan het woord. Dan wordt zo iemand demonstrant genoemd die zegt dat de politie de stenenregen had verdiend. Geen verdere uitleg. Wel wordt de stenenregen aangehaald die de extreem rechtse groep Pro Patria recent over zich heen kreeg, tijdens de manifestatie vóór IS. Die stenenregen was toen ook afkomstig van woedende islamitische jongeren die al vaker hadden laten blijken dat het in die wijk gaat om wie er de macht heeft. Zij of de politie. Toen Pro Patria het waagde om zich in die wijk te manifesteren werden zij direct belaagd. Door dezelfde mensen die zich nu tegen het gezag keerde. Social Media werd gebruikt om allerlei relschoppers uit andere categorieën op te roepen zich aan te sluiten (incl. “zwarte Piet” activisten).
Tenslotte volgt de bloemlezing van twee journalisten, waarbij het lijkt alsof zij een aantal conclusies trekken. Even later wordt echter een opmerking gemaakt alsof de advocaat deze conclusies trekt. Hij hoort immers de verhalen van zijn cliënten over buitensporig fysiek geweld. Intussen is wel bekend dat het merendeel van de advocaten zegt dat zij hun cliënten zonder meer geloven.

Internet, de veranderende samenleving, de afkeer van gezag, het toenemend verschil tussen arm en rijk, politiek gehannes etc. zijn ingrediënten die kunnen leiden tot chaos. Het begint bij relletjes, dan worden het grote rellen, racisme. Relschoppers worden activisten, de grens tot bij extremisme is dichtbij en als men daar eenmaal is aangeland, liggen radicalisering en terrorisme op de loer.

De invloed van de media is enorm bij het tot stand komen van de publieke opinie. Programma’s als Pauw, Jinek en de Late Night Show blinken niet bepaald uit in objectiviteit. Het is een podium geworden van B.N.ers die niet schromen om boude uitspraken te doen of doen voorkomen dat zij de wijsheid in pacht hebben. Of het nu om politieke vraagstukken gaat of om terrorisme, vluchtelingen en radicalisering.  Miljoenen mensen stappen na al die vooringenomenheid vanuit een “schijnwereld” in bed, om de volgende ochtend vanaf het begin van de dag opnieuw te worden gevoed in het vormen van hun eigen mening.

Dit lijkt me ook een vorm van onbewuste, maar wel geleidelijke radicalisering.

 

 

Laat een bericht achter.