Piemelnijd

Aardbei2Waarschijnlijk ken je de Freudiaanse term penisnijd wel. Voor wie de klok heeft horen luiden maar niet weet waar het geval hangt: het begrip stamt uit de Freudiaanse psychoanalyse. Het gaat om de theorie dat een meisje tijdens haar psychoseksuele ontwikkeling beseft dat ze geen penis heeft. Ze mist iets wat een jongen wel heeft. In het hedendaagse taalgebruik wordt met penisnijd vaak het veronderstelde verlangen van vrouwen aangeduid naar het bezit van een eigen penis.

Aan tafel bij Eva Jinek wekte Angela Groothuizen, voormalig lid van de Dolly Dots, ernstig de indruk te kampen met een verlate penisnijd. Zij gebruikte steevast het woord piemel, vandaar dat ik spreek over piemelnijd.
Angela vertelde uitgebreid en uiteraard zeer enthousiast over haar nieuwe theatershow Ikigai. Dat is volgens haar een Japans begrip en betekent zoiets als levensdoel, ook wel omschreven als datgene waarvoor je elke dag opnieuw opstaat.
Andere tafelgasten waren onder andere Hugo Borst en Henk Spaan. In eerste instantie hielden zij zich redelijk gedeisd, maar ze schepten wel zichtbaar genoegen in het verloop van het gesprek.
Blijkbaar was het Eva opgevallen dat Angela in haar show veel over piemels sprak en dus vroeg zij verwachtingsvol:
“Maar waarom heb je het in de show zoveel over piemels?”

Die vraag leidde tot een gesprek, dat eigenlijk geen gesprek meer was, maar meer het niveau haalde van plat geouwehoer. Platter dan het tv-scherm kon eigenlijk niet.
Angela orakelde dat zij best wel eens een piemel wilde hebben. Het gemis van een piemel noemde zij een nikigai. Zij had zelfs gedroomd dat zij er eentje had, zo’n kleintje en dat ze er altijd aan kon zitten. Dat vond zij wel leuk en handig.
Mochten er Japanners hebben gekeken, dan zullen deze van hun stoel zijn gevallen door zoveel onzinnige praat over iets wat in hun cultuur een serieus begrip is.

De tafelgenoten Hugo en Henk lieten zich niet onbetuigd. Hugo wilde wel eens weten of Angela er gewoon eens mee wilde plassen. Dat wilde zij niet, zij vond ze gewoon leuk en stelde zich voor dat zij ergens aan haar buik zoiets had hangen en er elk moment aan kon zitten. Volgens haar vonden mannen het ook leuk om er altijd aan te zitten.
Blijkbaar had Eva andere ervaringen want zij kakelde dat Angela er ook haar handtas aan kon ophangen. Eva vond trouwens niet alle piemels even leuk.
Angela vervolgde vrolijk haar nikigai-betoog en krabde zich onhandig aan haar buik, vlak onder haar borsten. Daar zou de piemel dan moeten zitten en kon je er gemakkelijk bijkomen, op elk moment van de dag. Zoals bijvoorbeeld hier aan tafel bij Eva of als je iets uit je handtas zou willen pakken. Dan was er altijd wel een moment waarop je er even aan kon zitten. Eva zag het helemaal zitten en begon zich ook al aan haar buik onder de borsten te krabben. Haar gezichtsuitdrukking sprak boekdelen, maar daar wijd ik niet over uit.

Hugo, die aan tafel zat alsof hij een strijkplank onder zijn kleding op zijn rug had gemonteerd, probeerde zijn stijfheid te versoepelen door plots droog uit de hoek te komen met de opmerking dat Angela dan wel eventjes buiten de hangzak had gerekend.
Eva greep zich bij het hoofd. Alsof de piemel aan de zijkant van de buik nog niet voldoende was, er kwam ook nog eens een hangzak bij.
Hugo was echter onverbiddelijk en vroeg aan Angela of zij ze de kost wilde geven die last hadden van een hangzak. Henk keek hem aan alsof hij water zag branden maar kon de vraag niet onderdrukken of hij (Hugo) een hangzak had. Met een uitgestreken gezicht, maar zonder iets te tonen, bevestigde Hugo zijn hangzak en verweet Angela dat zij daar veel te gemakkelijk over dacht.

De mannen hadden hun gram gehaald. Konden ze eindelijk aan tafel bij Jinek over hun eigen geslachtsdelen kletsen. Eva wilde echter een eind aan dit thema maken.
Hugo kon het niet laten om nog even fijntjes aan Eva te vragen of zij niet wist dat vooral mannen van rond de vijftig last kregen van een hangzak. Hij voegde eraan toe: “Die kom jij toch wel eens tegen?”
Toen Eva aan Hugo duidelijk maakte dat hij moest ophouden, maakte hij het gebaar van een kwijlend hondje met hangende pootjes. Wat ‘n vertoning! Geen wonder dat Sander Dekker met de bezem door het omroepbestel wil gaan.
Haar ouders keken ook, probeerde Jinek nog. De mannen waren echter helemaal los en verweten Jinek dat zij de piemelvraag zelf had gesteld. Henk beweerde zelfs dat zij hem op tafel had gelegd.
Uiteindelijk bezweken de mannen onder de smeekbeden van Jinek om op te houden en liet men de piemels de piemels.

Ik vraag me af hoe het de mannen is vergaan die dit diepte-interview op tv hebben gezien. Met welke gedachten zijn ze naar bed gegaan? Wat hebben ze gedroomd? Zouden zich sommigen in hun slaap aan hun buik hebben gekrabd omdat het jeukte of zouden ze met hun vingers naarstig op zoek zijn gegaan naar iets dat er niet was? Wellicht spreken deze mannen de volgende dag op het werk aan de koffiebar ook over een nikigai.
Ik kan met de hand op mijn buik verklaren dat ik er niet over heb gedroomd.

1 Comments

Laat een bericht achter.