Sportjournalist Ivar Hoekstra verwoordde zijn frustratie over diverse vormen van hufterig gedrag in zijn wekelijkse column van De Limburger. Hij hekelde het gooien van blikjes bier naar burgemeester Femke Halsema tijdens de huldiging van de kersverse landskampioen Ajax.
In het kielzog van dit asociale gedoe haalde hij ook de afscheidsgroet ‘de ballen’ van tv-commentator Jan Smit na afloop van het Eurovisiesongfestival aan en de weigerende hand en bellende gele hesjes bij premier Rutte.
Waarom?
De krant bezorgen ’s ochtends vroeg heeft zo z’n bijzondere kanten. Als je ’n keer of honderd wordt geconfronteerd met een bericht over Thijs H. op de voorpagina dan kan er van alles met je gebeuren. Gedachten schieten heen en weer om in de loop van de dag hun plaats te vinden.
Waarom?
Zomaar, een dinsdagochtend
De kille wind blaast over over de heide
Honden dartelen vrolijk rond
Baasjes en bazinnen genieten
Op het oog lijkt het een vredig tafereel
Niets duidt op een uitbarsting
Opeens is er de angst, de pijn
Het sterven is naderend
Vogels vliegen op van vreemde geluiden
De honden zijn zich nergens van bewust
Van wat hun begeleiders overkomt
Zij snuffelen en dartelen vrolijk verder
Levens worden abrupt afgebroken
Nabestaanden openen nietsvermoedend de deur
Hun wereld stort in na het bericht
Ouders zijn totaal ontredderd
Kinderen verliezen plotsklaps hun vader of moeder
Een vader en moeder volledig overrompeld
Door het handelen van hun zoon
Harten breken, het verstand staat stil|
Zomaar, een dinsdagochtend,
De wind blaast nog steeds over de heide
Rood-witte linten markeren de gebeurtenis
Witte pakken,speurders zoeken naar sporen
Nieuws verspreidt zich over het land
In het kielzog onbegrip, woede, verdriet
Vragen, veel vragen, nog geen antwoorden
Waarom, waarom, waarom dan toch?
Antwoorden volgen later
Over slachtoffers en dader
Zouden alle vragen worden beantwoord?
Speculaties alom, vooral in de media
In de huizen van enkelen heerst diepe treurnis
Nabestaanden kruipen dicht bij elkaar
Zoeken troost en woorden
Het plotselinge verlies is eindeloos
Op een andere plek zoeken ouders
Naar woorden en antwoorden
Waarom, waarom, waarom dan toch?
Op de heide fluiten de vogels hun lied
© 2019 Jacques Smeets
Liegebeesten
Te gniffelen zaten ze bij Jeroen Pauw aan tafel toen deze begon over de resultaten van een onderzoek dat Donald Trump meer dan 11.000 keer in het afgelopen jaar bewijsbaar had gelogen. Factcheckers van de Washington Post hadden dit vastgesteld. Trump zou gemiddeld per dag zo’n 15 keer liegen.
Continue reading
Interview door Leudal TV
Op zondag, 17 februari 2019, werd ik in Atelier 26 te Neeritter geïnterviewd door Els Bruinen van de lokale omroep Leudal TV. Het interview had betrekking op mijn boeken ‘De Blauwe Diender’ en ‘Kanker, Verwoesting en Geneeskracht’
Optreden Gruizenkerk en Kasteel Doenrade
De eerste twee optredens, samen met Trio Vivente, zijn een mooi succes geworden.
Het eerste vond plaats op 10 februari 2019 in het historische Gruizenkerkje te Sittard. Uitstekend georganiseerd door Cultura Vita te Sittard.
Continue reading
La Donna del Lago
Deze bijzondere werd gemaakt door dichter/schrijver/columnist Bep Mergelsberg uit Noorbeek. Zij maakt zich al jaren sterk voor behoud en onderhoud van het natuurgebied De Schwienswei in Sittard. In dit natuurgebied maakte zij, staande aan de rand van een vijver, deze foto, waarbij het lijkt alsof zich een geest in het water toont. Het tafereel inspireerde mij tot het maken van de volgende poëzie:
We gaan er op vooruit!
We gaan er met z’n allen op vooruit!
Het CPB is eruit. De rekenmeesters hebben vastgesteld dat wij met z’n allen gemiddeld 1,6 % meer te besteden hebben in 2019.
Gemiddeld ja. Daar heb je het weer. Altijd dat gemiddelde. Gemiddeld is de uitkomst van alle inkomens bij elkaar optellen en dat vervolgens delen door het aantal mensen dat een inkomen heeft. Het is alleen zo dat de inkomens van mensen enorm verschillen en dat er hele grote groepen zijn met kleine inkomens en een relatief kleine groep miljonairs.
Continue reading
Carnaval
Carnaval !
Het gezicht geschminkt, het masker opgezet
Gevlucht uit het leven van alledag
Opgegaan in de vrolijke massa
De trom in de hand of de toeter aan de mond
Losbandigheid laat je uit jezelf breken
Ongeremde frivoliteit en gezelligheid
Onherkenbaar, anoniem, onbekend
Het masker verbergt jouw ware aard
Ben je een clown, een oud wijf of hofnar?
Jouw persoonlijkheid is niet te verbergen
Uiterlijk vertoon in het ware leven
Verandert met Carnaval
Verantwoordelijkheden verdwijnen in het gedruis
Ondeugd krijgt een speels karakter
Alcohol werkt stimulerend en verdovend
Een paar dagen geen #meetoo
Drie dolle dagen razen voorbij
Het aardse bestaan tegemoet
Kruisje halen op Aswoensdag
Terugkeer naar het echte leven
Het besef van sterfelijkheid
Uitgestreken gezichten
Alsof er niets is gebeurd
De sleur toont zich weer
Alaaf!
Alles af!
Zet je masker af en kom tot leven
Foto: © Ruud Verhoeven
Tekst: © Jacques Smeets
Dood Spoor
Deze prachtige foto maakte mijn zoon Ronald Smeets in 2018. Het is een verlaten en overgroeid deel van de al jaren buitengebruik zijnde spoorlijn de ‘Ijzeren Rijn’ door het schitterende nationale natuurpark Meinweg in Midden-Limburg. Tegenwoordig is de discussie weer opgelaaid over het opnieuw in gebruik nemen van deze oorspronkelijke verbinding tussen Antwerpen en Möchen-Gladbach.
Dood Spoor
Twee sporen parallel
Het oude land doorklievend
Onbekende bestemming
Waar eindigt dit?
Of is dit het begin
Van een nieuwe levensweg
Naar onbekende bestemmingen
De uitdaging tegemoet?
In gedachten volg ik het spoor
Daar waar ook mijn leven begon
Dagelijks passerende treinen
Het zwarte goud op transport
Om warmte te bieden
In koude winters
De voeten behaaglijk tegen de kachel
De waterketel houdt de wacht
Het winnen van steenkool stopte
Nieuwe industrie diende zich aan
Het spoor werd niet meer gevolgd
Bedolven onder de natuur
Vergankelijkheid is zichtbaar
Voor de natuur vanzelfsprekend
Voor de mens onwennig
Wij houden graag stevig vast
Toch weten wij donders goed
Dat wie vasthoudt ook moet loslaten
Elk spoor eindigt ooit
In een dood spoor.
Foto: © Ronald Smeets
Tekst: © Jacques Smeets
In de mist van het bestaan
In de mist van het bestaan
Ze lijken te schrikken
Van de mist aan hun voeten
Alsof ze zich in de wolken willen nestelen
Die nog zo ver weg zijn
Zou het er pluis zijn, daar boven?
De donkere lucht ziet er onheilspellend ui
Kruip dicht bij elkaar
Sta niet zo te bibberen
Op je ijle pootjes
Wees maar niet bang
De mist trekt heus op, geen nood
Dan zie je vanzelf de aarde weer
Jouw vertrouwde voedingsbodem
Van jouw bestaan
Wolken trekken weg
De zon breekt door
In de mist ben je geworteld
Verbinding tussen leven en dood
Maak je los van het tijdelijke
Op er op enig moment terug te keren
Voel je sterk en kom overeind
Leef!
Schilderij: © Alfons Smeets
Tekst: © Jacques Smeets